ลุกขึ้นสู้

ทหารยามเฝ้าคุกใต้ดินนำจดหมายไปส่งไว้ตำหนักเล็ก ตามที่เคยได้รับคำสั่งจากพระชายารองผู้มีอำนาจ

ทุกอย่างเกี่ยวกับคนในคุกมืด ต้องแจ้งเรื่องให้เจียงซูหลิงรับรู้ก่อนใคร วันต่อมาจดหมายจึงถูกส่งไปถึงมือองครักษ์ข้างกายจวิ้นอ๋อง

กรอด!!!!!!

เสียงเจ้าของตำหนักกัดกรามตนเองจนแน่น เมื่อได้อ่านจดหมายจากพระชายาเอกผู้ถูกจองจำ

เมื่อช่วงสายของวันองครักษ์คนสนิทได้นำจดหมายฉบับหนึ่งมาให้ คราแรกเข้าใจว่าเป็นจดหมายขอความเมตตาจากคนสำนึกผิด

ทว่าข้อความในจดหมายกลับเต็มไปด้วยถ้อยคำอวดดี สตรีใจคดกล่าวหาว่าเขาเป็นบุรุษโง่เขลาเบาปัญญา!

“ไป๋ซือเย่ว เจ้าช่างอวดดีไม่กลัวตาย!”

“เจิ้งหลงผู้ใดนำจดหมายฉบับนี้มาให้เจ้า” คนโมโหตะโกนเสียงดังลั่นห้องหนังสือ

หัวใจบุรุษสูงศักดิ์คล้ายถูกกรีดเป็นรอยแผล แม้กระทั่งเรื่องของเจียงซูหลิงยังไม่เคยกระทบจิตใจเขาเลย

“ทหารยามผู้ที่คอยส่งอาหารให้พระชายาไป๋พ่ะย่ะค่ะ ไม่มีท่าทีพิรุธใด ๆ ทั้งนั้น”

เจิ้งหลงตอบไปตามที่เห็น แต่เรื่องราวก่อนหน้านั้นไม่มีผู้ใดล่วงรู้ แม้กระทั่งคนส่งจดหมายก็ไม่รู้เห็นเรื่องใดทั้งสิ้น

“นางรังเกียจข้ามากถึงเพียงนี้ แต่ยอมแต่งงานเพราะบุรุษผู้นั้น เจิ้งหลงสืบได้หรือยังว่าเจ้าของหยกพกสีดำมันเป็นใคร”

สองมือของคนโกรธแค้นกำแน่นพร้อมปะทะ หัวใจที่เคยสับสนเย็นชาลงฉับพลัน

ความตั้งใจเดิมคืออีกสองเดือนข้างหน้า จะปล่อยคนในคุกมืดให้เป็นอิสระ แต่ยามนี้ความเมตตาคงไม่จำเป็นอีกแล้ว

อิสระมีไว้สำหรับคนสำนึกผิดเท่านั้น!

“ยังพ่ะย่ะค่ะ คนผู้นั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย”

“สืบต่อไป”

ความรู้สึกเจ็บแค้นก่อเกิดทวีคูณ ทำให้วันนี้ไม่อยากรู้เลยสักนิด ว่าสตรีในคุกใต้ดินกับเด็กชายแรกเกิด มีสภาพความเป็นอยู่เช่นไร

นับจากวันนี้สองคนแม่ลูกจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร เขาก็ไม่สนใจอีกแล้ว!

“พ่ะย่ะค่ะ”

………………………………………………….

สามปีผ่านไปเกิดเรื่องราวต่าง ๆ ขึ้นมากมายในแคว้นถิงโจว ทว่าสตรีที่ถูกคุมขังในคุกมืด ได้ตัดขาดการรับรู้เรื่องราวภายนอกโดยสิ้นเชิง

ไป๋ซือเย่วอยู่ในอาการซึมเศร้าไม่สนใจใคร นับจากวันที่ขอส่งจดหมายให้ถึงมือเจ้าของตำหนัก นางก็ไม่เอ่ยปากร้องขอสิ่งใดและไม่พูดคุยกับใครทั้งนั้น

คนสิ้นหวังตื่นขึ้นมารับสำรับอาหารเพียงแค่มื้อเดียว จากนั้นก็นั่งเหม่อมองทะลุกำแพงขวางกั้นอิสรภาพ ในใจรู้สึกว่างเปล่าไม่ยินดียินร้ายกับสภาพชีวิตอันน่าหดหู่เลยแม้แต่น้อย

ร่างกายที่เคยอวบอิ่มมีน้ำมีนวล ซูบผอมลงมากจนมองเห็นกระดูกโผล่พ้นออกมาตามหลังมือ

ผิวกายขาวนวลเนียนกลายเป็นซีดเซียว เพราะไม่โดนแดดมานานหลายปี ดวงตาดำขลับเริ่มมีสีเหลืองปะปนบ้างแล้ว

ฟันซึ่งเคยขาวสะอาดยามนี้ทั้งเหลืองและส่งกลิ่นเหม็น เพราะเจ้าตัวไม่ใส่ใจดูแลความสะอาด ในเมื่อความหวังของการรอดชีวิตเลือนรางลงเต็มที นางจึงไม่สนใจดูแลตัวเอง

“เมื่อไหร่ข้าจะตาย เสด็จพ่อพอใจแล้วหรือไม่ ข้าทำดีหรือยัง”

เสียงแผ่วเบาเอ่ยขึ้นกับตนเองเป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่ถูกจำกัดอิสรภาพ

นางไม่มีโอกาสล่วงรู้วันคืนจากแสงอาทิตย์ หากไม่มีคนมาส่งสำรับอาหารในแต่ละวัน ก็แยกแยะไม่ได้ว่าเป็นช่วงเวลาใดกันแน่

“ลูก ลูกแม่อยู่ที่ใด”

จู่ ๆ ความรู้สึกห่วงใยและคิดถึงบุตรชายก็ก่อตัวขึ้น หลังจากความรู้สึกนี้เลือนหายไปนานเกือบสามปี

ในขณะที่กำลังคิดถึงบุตรชายแรกเกิด เสียงของผู้มาเยือนก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน

“ยังไม่ตายอีกหรือ ทนทานยิ่งกว่าที่ข้าคาดการณ์ไว้เสียอีก”

ผู้มาเยือนใช้ผ้าคลุมทั่วศีรษะ เพราะหวั่นเกรงหูตาองครักษ์ของสวามี จากนั้นจึงแอบเข้ามาในคุกใต้ดินตามลำพัง

ไม่มีผู้ใดขวางทางนางทั้งนั้น เพราะทหารยามต่างรู้แน่ชัดว่าสตรีผู้นี้ คือผู้กุมอำนาจในตำหนักจวิ้นอ๋องโดยแท้จริง

“เจียงซูหลิงข้าอยู่ในสภาพนี้เพราะเจ้าใช่หรือไม่”

ถึงแม้จะอดทนอยู่ในคุกแห่งนี้โดยไม่สนใจถามไถ่เรื่องราว แต่ไป๋ซือเย่วพอเดาออกว่าผู้ใดกันแน่ ที่คิดร้ายจนเรื่องราวบานปลายใหญ่โตเช่นนี้

“รู้แล้วอย่างไรไม่รู้แล้วอย่างไร ชีวิตองค์หญิงปลายแถวย่อมไร้ค่าอยู่วันยังค่ำ”

เจียงซูหลิงไม่ได้ตอบคำถามแต่ก็ไม่ปฏิเสธเช่นกัน เพราะดูจากสภาพการณ์แล้วไป๋ซือเย่วคงจากไปในอีกไม่ช้า ยอมให้รู้ความจริงเสียบ้าง เผื่อกุศลผลบุญจะได้เผื่อแผ่ให้นางตั้งครรภ์สักครั้ง

“ข้ารู้ตัวดีแต่หากมีโอกาสแก้ไขความผิดพลาดนี้ ข้าจะไม่เดินทางมาที่แคว้นถิงโจวอย่างเด็ดขาด ต่อให้ถูกลงโทษจนตายข้าก็ขอตายที่บ้านเกิด จะได้ไม่ต้องให้กำเนิดบุตรชายที่ข้าไม่มีโอกาสแม้กระทั่งเห็นหน้าเขาชัด ๆ”

“เจ้ามีความผิดเพราะเจ้าคลอดบุตรชาย หากเป็นเด็กหญิงข้าอาจจะอดทนมองความสุขของเจ้าต่อไปอีกสักนิด”

เพราะเด็กชายต้องสืบทอดตำแหน่งซื่อจื่อจากบิดา เจียงซูหลิงจึงไม่ยอมอยู่เฉยให้ถูกเหยียบย่ำ

“ข้าหรือที่มีความสุข จวิ้นอ๋องมอบความสุขทุกอย่างให้เจ้าหมดสิ้นแล้วเจียงซูหลิง”

ดวงตาพร่าเลือน จ้องมองสตรีผู้ซึ่งอิจฉาแม้กระทั่งพระชายาเอกที่สวามีไม่รัก!

“อย่างน้อยเจ้ายังหลงเหลือความสุขจากการมีบุตรชาย ซึ่งข้าไม่ยินยอมให้เกิดขึ้นอย่างแน่นอน”

เจียงซูหลิงกระซิบข้างหูคนถูกจองจำเสียงเบา เพราะทหารยามกำลังเดินเข้ามาพบ เพื่อส่งนางกลับออกไปตามเวลาที่ตกลงกันไว้ หากอยู่นานเกินกว่านี้องครักษ์อาจจะผิดสังเกต

หลังจากผู้มาเยือนกลับออกไปแล้ว สตรีผู้ถูกจองจำโดยไร้ซึ่งความผิด จึงเกิดสติและตกผลึกในความคิดบางอย่าง ซึ่งเลือนหายไปตามกาลเวลา

มือแห้งกร้านล้วงเอาเครื่องรางติดกาย ซึ่งทำจากเปลือกไม้หอมสีดำสนิท ออกมาสวดบริกรรมคาถาเฉพาะของชนเผ่า

บทสวดนี้ต้องท่องติดต่อกันทุกวันนานถึงเก้าสิบวัน จึงจะเกิดผลตามความเชื่อของชนเผ่าบ้านเกิดของมารดา ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือของแคว้นหวงหลิง

“ข้าช่วยเหลือบุตรของตัวเองไม่ได้แต่ผู้อื่นอาจจะทำได้ เจียงซูหลิงเจ้าคงไม่รู้ว่าคนจนตรอกสามารถทำได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งสละจิตวิญญาณของตน” น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยพึมพำกับตนเอง