ผู้ช่วยคนสำคัญ

“เอ่อ…คุณหนูข้าขอทราบชื่อแซ่ท่านได้หรือไม่ ตัวข้านามว่าชิงอีส่วนบุตรชายเรียกอาเฟยเจ้าค่ะ แต่หากท่านไม่สะดวกบอกกล่าวก็ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ”

ชิงอีเอ่ยเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง ดูจากท่าทีของสตรีงดงามคงไม่อยากเปิดเผยตัวตนสักเท่าไหร่ จึงสวมหมวกปิดบังใบหน้า

หากเจ้าตัวตะกละของนางไม่ทำท่าทีหวาดกลัวคนสวมหมวก คนผู้นี้คงไม่ถอดหมวกออกอย่างแน่นอน

“ข้าแซ่ลี่ นามว่าหลันซิน”

นอกจากเปิดเผยใบหน้าเป็นครั้งแรก การเอ่ยชื่อแซ่ตนเองให้คนแปลกหน้ารับรู้ก็เป็นครั้งแรกด้วยเช่นกัน

“ข้าสองคนแม่ลูกจะไม่ลืมพระคุณเลยเจ้าค่ะคุณหนูลี่ ซาลาเปาพวกนี้ข้าคงเก็บไว้กินได้หลายวัน”

“กินแต่ซาลาเปาเจ้าเด็กแก้มป่องคงเบื่อแย่ ชิงอีเจ้าเก็บสิ่งนี้ไว้เถิดข้ามีมากเลยอยากแบ่งปันให้เด็กกินเก่ง เจ้าไม่ต้องคิดไตร่ตรองสิ่งใดให้มากความ ข้าเป็นคนดีหาใช่คนร้าย”

“เอ่อ…จะดีหรือเจ้าคะ ข้าไม่อยากรบกวนคุณหนูลี่มากเกินไป”

“เก็บไว้เถิดข้ามีมากอีกทั้งไม่ค่อยได้ใช้จ่าย ข้าต้องไปแล้วหวังว่าเราจะได้พบกันอีกครั้งอาเฟย ชิงอี”

กล่าวจบคนรีบก็สวมหมวกโปร่งบางไว้ตามเดิม จากนั้นจึงเดินหายไปกับฝูงชน เพราะใกล้เวลาสะสางบางเรื่องเต็มที

ก่อนจากกันยังยื่นตั๋วฝากเงินจำนวนหนึ่งใบให้ชิงอี ด้วยเหตุผลที่ว่านางมีตำลึงมากเกินไป แบ่งให้เด็กน้อยไปซื้ออาหารสักหน่อยคงได้บุญไม่น้อย

“ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหนู” มารดาผู้ขัดสนตำลึงเอ่ยขอบคุณผู้มีพระคุณตามหลัง

ชิงอีไม่กล้าก้มมองจำนวนตำลึงบนตั๋วฝากเงิน เพราะเกรงใจคนมอบให้ ค่อยดูเมื่อไปถึงร้านรับฝากเงินก็ยังไม่สาย

เมื่อรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างจึงหยุดเดิน แล้วจูงแขนบุตรชายไปหลบซ่อนสายตาผู้คนในตรอกเล็ก ๆ จากนั้นจึงล้วงเอากระดาษแผ่นหนาสีน้ำตาลมาเปิดอ่าน

ดวงตาเรียวเล็กเบิกกว้างขึ้นทันที เมื่อเห็นจำนวนตำลึงทองบนตั๋วฝากเงินของคนใจดี

“อาเฟยพวกเราไม่อดอยากอีกแล้วลูก ท่านน้าแซ่ลี่มอบตำลึงให้พวกเรามีกินมีใช้ไปอีกนานแสนนาน”

“ท่างน้าใจดี”

“ใช่แล้วอาเฟย นับจากนี้เจ้าต้องจดจำสตรีนามว่าลี่หลันซินให้ขึ้นใจ พบเจอที่ใดต้องเข้าไปช่วยเหลือนางทุกเรื่อง”

“ขอยับ”

นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาความทรงจำเล็ก ๆ ของเด็กชาย ถูกมารดาปลูกฝังให้กตัญญูกับสตรีนามลี่หลันซิน

และเขาก็จดจำและปฏิบัติตามจวบจนชั่วชีวิต แน่นอนว่าเป็นเรื่องราวในอนาคตนั่นเอง

………………………..

แปดสิบวันนับจากนั้นได้ผ่านพ้นไปตามสภาพการณ์ คนถูกจองจำยังคงหมั่นสวดบริกรรมคาถาประจำชนเผาด้วยหัวใจที่แน่วแน่

อีกเพียงแค่สิบวันเท่านั้น นางจะได้รู้ว่าความพยายามและความเชื่อแต่วัยเยาว์ จะเห็นผลในทางบวกหรือลบกันแน่

สองคนแม่ลูกในเรือนเล็กท้ายตำหนัก ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและเป็นปกติไม่มีพิรุธใด ๆ ทั้งนั้น

โชคดีที่กลิ่นอาหารจานเนื้อ ไม่โชยไปไกลถึงตำหนักใหญ่ จึงไม่มีผู้ใดสงสัยและจับผิดว่าร่ำรวยมาจากที่ใด

หากมีคนรู้ไม่แน่ว่าอาจจะถูกปรักปรำใส่ร้าย ว่าสองแม่ลูกขโมยของในตำหนักไปขาย

ชิงอีไม่กล้าพาอาเฟยหลบหนีไปอยู่ที่อื่น เนื่องจากถูกจวิ้นอ๋องคาดโทษตายเอาไว้หากกล้าหลบหนี เพราะหวั่นเกรงองครักษ์หลวงตามติดสังหารอย่างที่ถูกข่มขู่

ทั้งสองจึงอดทนอยู่อาศัยในเรือนร้างทรุดโทรม ถึงแม้จะมีตำลึงฝากไว้ที่ร้านรับฝากของทางการมากถึงหนึ่งหมื่นตำลึงทอง!

ตำหนักพระชายารอง

“ท่านอ๋องกลับไปถามไถ่ความเป็นอยู่ของมันอีกแล้ว หากเป็นเช่นนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่ ๆ มีหวังใจอ่อนและยอมปล่อยมันออกมาเป็นหนามแหลมทิ่มแทงหัวใจข้าเข้าสักวัน”

“ลงมือก่อนย่อมได้เปรียบเจ้าค่ะ”

ผู้มากด้วยฝีมือเอ่ยขึ้น เพราะรู้ดีว่าหากทำงานที่ได้รับมอบหมายสำเร็จ นางจะได้รับตำลึงค่าจ้างมากมาย

อยู่กับสตรีโง่เขลาแต่อวดฉลาด ย่อมดีกว่าอยู่กับคนเก่งและรู้ทันทุกเรื่องเฉกเช่นคนผู้นั้น

“เหรินหลานเจ้ามีวิธีจัดการแล้วใช่หรือไม่ หากทำได้ข้ายินดีมอบตำลึงให้เจ้ามากถึงห้าพันตำลึงทอง”

เจ้าของตำหนักเล็กหันไปพูดคุยกับผู้ช่วยส่วนตัว ซึ่งมารดาส่งมาทำงานด้วยนับตั้งแต่วันแรก ที่นางแต่งเข้าตำหนักจวิ้นอ๋อง

“จัดฉากให้เป็นเรื่องของอาการป่วยก็สิ้นเรื่องเจ้าค่ะ”

ถึงแม้ธาตุไฟในตัวจะยังไม่ค่อยแข็งแกร่งสักเท่าไหร่ แต่ยากนักที่จะมีคนเอาชนะได้ มีเพียงคนผู้เดียวเท่านั้นที่สามารถเอาชนะธาตุไฟของชาวยุทธ์

“ข้าคงต้องฝากความหวังไว้ที่เจ้าอีกครั้งนะเหรินหลาน”

เจียงซูหลิงไม่ได้รู้เรื่องส่วนตัวของเหรินหลานสักเท่าไหร่ รู้แค่ว่าคนผู้นี้เป็นชาวยุทธ์ซึ่งแต่เดิมอาศัยอยู่ในยุทธภพ นางกับมารดาช่วยกันปกปิดไว้เป็นความลับมาโดยตลอด

เนื่องจากหลายปีก่อนฮ่องเต้แห่งแคว้นถิงโจว ออกกฎสั่งห้ามไม่ให้ชาวยุทธ์เข้ามาข้องเกี่ยว หรือทำงานร่วมกับคนทั่วไปอย่างเด็ดขาด หากผู้ใดฝ่าฝืนมีโทษถึงประหารชีวิต

เจียงซูหลิงยอมเสี่ยงฝ่าฝืนกฎของแคว้น เพราะอยากขึ้นรับตำแหน่งพระชายาเอกของจวิ้นอ๋องหนานจิงชวน อยากจัดการขวากหนามคนสำคัญซึ่งมียศสูงศักดิ์กว่า

ถึงแม้ว่าไป๋ซือเย่วจะเป็นเพียงองค์หญิงปลายแถว อย่างไรก็ยศสูงกว่านางผู้ซึ่งถือกำเนิดจากอนุภรรยาของเสนาบดีฝ่ายซ้าย

ทว่าวันเวลาได้ผ่านมานานถึงสามปีกว่าแล้ว จวิ้นอ๋องยังไม่มีทีท่าจะเลื่อนขั้นให้นางเป็นพระชายาเอกเลยแม้แต่น้อย

มิหนำซ้ำสวามียังไม่ค่อยมาพักค้างที่ตำหนักเล็กเหมือนปีแรก ๆ ยามที่นางบากหน้าไปพบเขาถึงตำหนักส่วนตัว ก็มักจะกล่าวอ้างว่าทำงานเหนื่อย แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่นางจะตั้งครรภ์กันเล่า!

จะไม่ให้นางโกรธแค้นไป๋ซือเย่วได้อย่างไร ในเมื่อจวิ้นอ๋องมักจะแอบไปถามไถ่ทุกข์สุขของคนในคุกมืด กับทหารยามเฝ้าประตูในยามวิกาลอยู่เรื่อย ซึ่งเรื่องนี้เหรินหลานเป็นคนบอกกล่าวให้รู้มาโดยตลอด