เด็กชายผู้หิวโหย

หลังจากวันนั้นไป๋ซือเย่วจึงพยายามกินอาหารจนหมดเกลี้ยงทุกสำรับ ครบสามเวลาตามที่ได้รับจากทหารยาม

ร่างกายซึ่งเคยอ่อนแรงเพราะอดอาหาร อีกทั้งยังสกปรกมีกลิ่นเหม็นตามช่องปาก ก็ได้รับการใส่ใจดูแลจนกลับมาสะอาดและงดงามดังเดิม ถึงแม้ผิวพรรณจะยังคงซีดเซียวอยู่มากก็ตาม

ผู้มุ่งมั่นเปลี่ยนชะตากรรมของบุตรชาย ตื่นแต่เช้ามืดทุกวันเพื่อสวดคาถารับอรุณของวันใหม่ ตามที่มารดาเคยสอนตั้งแต่วัยเยาว์ด้วยความแน่วแน่ตั้งใจ

สายตามุ่งมั่นจ้องมองออกไปนอกกำแพงกั้นปิดทึบ คนจนตรอกพร้อมเผชิญหน้ากับความเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะความตายซึ่งจะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

‘ข้าแต่สรวงสวรรค์ ด้วยจิตวิญญาณอันภักดีไม่มีที่สิ้นสุดทั้งตัวข้าและบรรพบุรุษ ข้าขอแลกดวงวิญญาณและชะตาชีวิต กับผู้มีบุญหนักและเข้มแข็งประหนึ่งนักรบ ซึ่งกายหยาบหมดเคราะห์กรรมแล้วในภพนี้ ต่อให้ดวงจิตต้องแตกสลายไม่มีวันหวนคืน ข้าผู้นี้ยินดีให้เป็นไป’

เรื่องราวของผู้ถูกจองจำในคุกใต้ดิน ยังคงดำเนินไปตามสภาพการณ์ที่เลวร้าย แต่ยังมีอาหารและน้ำให้กินดื่มไม่ขาด

แตกต่างจากสองชีวิตซึ่งอาศัยอยู่ในเรือนร้างท้ายตำหนัก ซึ่งยามนี้กำลังเผชิญหน้ากับความอดอยากและหิวโหยรุนแรง

จ๊อก! จ๊อก!

เสียงท้องร้องดังมาจากพุงกลม ๆ ของเด็กชายวัยสองปีกว่า

ถึงแม้จะถูกเลี้ยงดูแบบประหยัดค่อนไปทางขัดสน ทว่าเด็กชายไม่เคยได้อดอาหารเลยสักมื้อ เพราะผู้ดูแลยอมยกอาหารส่วนของตนให้เด็กน้อยกินก่อนเสมอ

“ท่างแม่อาเฟยหิวขอยับ”

เด็กน้อยตัวกลมวิ่งมาฟ้องมารดา เขาวิ่งเล่นอยู่นานเลยหิวมากอยากกินแป้งจี่หอม ๆ สักชิ้น

“อาเฟยหิวอีกแล้วหรือลูก”

ชิงอีแทบยกมือขึ้นกุมขมับ เพราะอาหารแห้งที่เคยมีถูกนำมาปรุงอาหารจนเกือบหมด สองชีวิตใกล้จะได้เผชิญหน้ากับความหิวโหยอย่างแท้จริง

เนื่องจากปิ่นปักผมทั้งสองชิ้นขององค์หญิงห้า ขายได้ตำลึงน้อยมาก ไม่รู้ว่าผู้รับซื้อกดราคาหรือเพราะเครื่องประดับ ไม่มีราคาค่างวดแต่แรกหรืออย่างไร

นางกำนัลชิงอีผู้รับหน้าที่ดูแลเด็กชายแรกเกิด ได้แต่ก้มหน้ายอมรับเพียงหนึ่งร้อยตำลึงเงิน มารวมเข้ากับตำลึงของนาง ซึ่งมีติดกายเพียงหนึ่งตำลึงทองเท่านั้น

สองชีวิตจำต้องใช้จ่ายอย่างอัตคัดขัดสน นมอาหารหลักจำเป็นสำหรับเด็กทารกแรกเกิด จำต้องเปลี่ยนมาเป็นน้ำซาวข้าวแทน เนื่องจากนมวัวราคาแพงเกินตำลึงที่ถือครองอยู่

เด็กน้อยต้องเริ่มกินอาหารอ่อน ๆ และผลไม้รสหวานตั้งแต่ย่างเข้าเดือนที่สอง เพราะน้ำซาวข้าวกินอย่างไรก็ไม่อยู่ท้อง ไม่อย่างนั้นชิงอีต้องทนฟังเสียงร้องไห้ด้วยความหิวไปตลอดทั้งคืน

ชิงอีเคยร้องขออาหารและน้ำดื่มไปที่โรงครัวของตำหนัก แต่ไม่มีผู้ใดสนใจคำขอร้องของผู้หิวโหยเลยสักคน มิหนำซ้ำยังถูกกลั่นแกล้งจนตกอยู่ในสภาพย่ำแย่กว่าที่เป็นอยู่

อาหารซึ่งสละตำลึงอันน้อยนิดไปซื้อมากักตุนช่วงฤดูหนาว ถูกลักขโมยไปหลายต่อหลายครั้ง!

นางรู้ว่าเป็นฝีมือผู้ใดแต่จำต้องนิ่งเฉยเอาไว้ ไม่เคยร้องเรียนเจ้าของตำหนักเลยสักครั้ง เพราะอย่างน้อย ๆ ยามนี้ยังมีที่พักอาศัยสำหรับตนเองและเด็กชาย

หากร้องเรียนไปไม่แน่ว่าอาจจะถูกขับไล่ให้ไปนอนข้างถนน ซึ่งยอมให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาด!

“อาเฟยแม่ต้องแอบออกไปข้างนอกเพื่อหางานทำ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงไม่มีแม้กระทั่งแป้งจี่ประทังชีวิต”

ชิงอีตั้งใจออกไปหารับจ้างในตลาด อย่างน้อยได้ตำลึงมาซื้ออาหารต่อวันยังดีกว่าอยู่เฉย ๆ

ผลไม้หรือพืชผักเกิดเองหลังตำหนัก ถูกเก็บมาทำอาหารจนเกิดไม่ทันแล้ว ต่อจากนี้ทางรอดเดียวคือการแอบออกไปข้างนอก เพื่อหางานทำนั่นเอง

“ไปด้วยขอยับ อาเฟยหิวข้าว”

เด็กชายวัยสองขวบกว่าเดินเข้ามากอดขาผู้เลี้ยงดูด้วยความรัก

ใบหน้าเล็กจ้อยฉายแววรูปงามไม่ต่างจากบิดาผู้ให้กำเนิด หากคนผู้นั้นใส่ใจมองมาด้วยใจเป็นกลางสักนิด เรื่องราวคงไม่เลวร้ายเช่นนี้

“อาเฟยต้องรอแม่อยู่เงียบ ๆ ห้ามร้องไห้นะเข้าใจหรือไม่ เดี๋ยวคนใจร้ายจะมาจับตัวไป”

ชิงอีจำต้องรับบทเป็นคุณแม่ของเด็กน้อย สองคนใช้ชีวิตอย่างขัดสนก็จริง แต่หัวใจกลับอบอุ่นเต็มไปด้วยความรักที่มอบให้กันและกัน

ยามใดที่รู้สึกเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง หากจ้องมองเข้าไปในดวงตากลมโตคล้ายมารดาของเด็กชาย ชิงอีก็พร้อมสู้ต่อเพราะนางมองเห็นความหวังอยู่ในนั้น

“ขอยับท่างแม่ อาเฟยเด็กดี”

เด็กน้อยโอบกอดชิงอีด้วยรักเหมือนมารดา เด็กชายคิดว่าชิงอีคือมารดาผู้ให้กำเนิด ทั้ง ๆ ที่ชิงอีสอนให้เขารู้จักชื่อแซ่ของมารดาที่แท้จริงอยู่เสมอ

“โถ คุณชายของชิงอี คงคิดถึงท่านแม่มากเลย”

“คิดถึงขอยับ”

เมื่อตกลงกันได้สองคนแม่ลูกผู้น่าเวทนา จึงแอบออกไปทางด้านหลังตำหนักโดยไม่มีผู้ใดรู้ ชิงอีได้ทำงานรับจ้างเข็นผักในตลาดตามที่ตั้งใจ โดยมีเด็กน้อยขี่ห้อยอยู่บนหลัง

คนทำงานใช้ผ้าผูกร่างกลมป้อมติดกับแผ่นหลังอย่างดีไม่มีร่วงหล่น จากนั้นก็พากันเข็นผักไปส่งตามร้านต่าง ๆ ในตลาด

เด็กชายซึ่งขยับโยกไปตามจังหวะการเดิน ส่งเสียงหัวเราะด้วยความสุขเพราะคิดว่ามารดาพาเล่นสนุก เสียงเจื้อยแจ้วพูดคุยกับมารดาไปตามทาง

“ฮ่า ฮ่า ท่างแม่เป็นม้า”

“อาเฟยจับแน่น ๆ นะเดี๋ยวตกลงไป”

มือข้างหนึ่งจับเกวียนเข็นผัก ส่วนอีกข้างต้องคอยจับมือเล็กเอาไว้ ด้วยเกรงว่าเด็กน้อยจะหล่นลงไปจากแผ่นหลัง คนทำงานทั้งเหนื่อยทั้งมีความสุขปะปนกันไป

“ขอยับ อาเฟยไม่ตก สนุกมาก”

บรรดาพ่อค้าแม่ค้าในตลาดต่างเห็นใจสองคนแม่ลูก จึงไม่ว่าอะไรที่ชิงอีพาบุตรชายมาทำงานด้วย

ทว่าบางครั้งที่ของหนักเกินไป ชิงอีจำต้องปล่อยให้อาเฟยยืนรอคอยอยู่เพียงลำพัง