สตรีลึกลับ

คนห่วงใยต้องคอยมองมาเรื่อย ๆ อีกทั้งยังฝากให้แม่ค้าบริเวณนั้นคอยจับตามอง เนื่องจากหวั่นเกรงเรื่องการลักพาตัว

เพราะอาเฟยหน้าตาน่ารักมาก เด็กชายหน้าตาผสมผสานความหล่อเหลาของบิดา และความงดงามตราตรึงของมารดาเข้ากันอย่างลงตัว

ผิวพรรณของเขาขาวเนียนละเอียดตั้งแต่กำเนิด ใครเห็นก็นึกเอ็นดูเด็กน้อยแก้มป่องคนนี้ น่าเสียดายที่บิดาของเด็กไม่เคยสนใจมองดูเลยสักนิด

พลั่ก!

เสียงชนกันเบา ๆ ของเด็กน้อยกับสตรีผู้สวมหมวกปกคลุมใบหน้า

แรงชนทำให้ก้อนสีขาวกระเด็นไปตกตรงแอ่งน้ำเล็ก ๆ ตามหลุมถนน เนื่องจากเมื่อคืนฝนตกลงมาอย่างหนัก จึงมีน้ำขังหลงเหลืออยู่

“ซาเปาของอาเฟย หกหมดเยย”

เสียงพูดไม่ชัดของเด็กชายวัยสองปีกว่าเอ่ยขึ้น

มือข้างขวาที่เคยถือซาลาเปายกชูขึ้นให้ผู้ใหญ่เห็น ว่าตนหมดหวังมากเพียงไรเมื่อของอร่อยตกพื้นสกปรก

“หึ หึ เจ้าเดินมาชนข้าเอง แต่เอาเถิดเห็นแก่หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูข้าจะชดเชยให้เจ้าเอง”

สตรีสวมหมวกนั่งยอง ๆ ลงพูดคุยกับเจ้าเด็กแก้มแดง แววตาซึ่งเรียบเฉยอยู่เสมอจ้องมองคนตัวเล็ก ด้วยแววตาอ่อนโยนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“อาเฟยหิวมากขอยับ แต่ซาเปาหกแย้ว”

น้ำเสียงตัดพ้อเสียใจ บอกเล่าอาการหิวโหยให้คนแปลกหน้ารับรู้

ท่านแม่พึ่งซื้อของอร่อยให้กิน และบอกให้เขายืนรอคอยอยู่ตรงนี้ แต่ของหวงตกพื้นดินชื้นแฉะจนเปลี่ยนเป็นก้อนสีน้ำตาล อาเฟยยังกินสิ่งนี้ได้หรือไม่เล่า!

“ไม่เป็นไรค่อยซื้อใหม่เอาหลาย ๆ ลูกเลยดีหรือไม่”

“ลูกเดียวอิ่ม ท่างแม่บอกว่าไม่มีตำลึงขอยับ”

น้ำเสียงเล็ก ๆ รีบปฏิเสธตามคำสอนสั่งของมารดา เลยไม่กล้ากล่าวถึงการกินของอร่อยทีละหลายชิ้น

ถึงแม้ในใจอยากได้ของอร่อยเยอะ ๆ อย่างที่ท่านน้าใจดีบอกกล่าว แต่เขาจำได้ว่าท่านแม่บอกให้แบ่งกินทีละน้อย เพราะไม่มีตำลึงซื้อใหม่

“อิ่มแน่หรือ ดูจากพุงน้อย ๆ ของเจ้าคงกินเยอะไม่เบา”

ขณะสอบถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น สายตาอ่อนโยนก็เลื่อนขึ้นไปมองพุงกลมป้อมของคนมักน้อย เสียงท้องร้องดังแจ่มชัดถึงเพียงนี้ไม่บอกก็รู้ว่ากำลังหิวมากแน่ ๆ

ขณะที่พูดคุยตกลงกับเด็กน้อยน่ารัก เสียงของมารดาผู้ห่วงใยบุตรได้เอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน

“ขออภัยเจ้าค่ะ บุตรชายของข้าล่วงเกินท่านแล้ว”

ชิงอีมองมาที่บุตรชายตลอด และเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจึงรีบทำงานให้เสร็จ

จากนั้นจึงเดินมาหาบุตรชายเพื่อขอโทษสตรีสวมหมวก ท่าทางของสตรีผู้นี้ทรงพลังเปี่ยมไปด้วยอำนาจบางอย่าง

“ไม่เป็นไร ข้าเองก็ผิดเช่นกัน จะเป็นอะไรหรือไม่หากข้าอยากซื้อซาลาเปาให้เด็กน้อยผู้นี้” คนพูดลุกขึ้นยืนเพื่อพูดคุยขออนุญาตมารดาของเด็ก

“เอ่อ…”

“อย่าได้เกรงใจเลย ข้าเดินมาชนจนเจ้าแก้มแดงอดกินของอร่อย เลยอยากรับผิดชอบ”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ อาเฟยกล่าวขอบคุณท่านผู้นี้ด้วย แม่เห็นนะว่าเจ้าเดินไม่มองทาง มองแต่ซาลาเปาจนเดินไปชนคนอื่น ซาลาเปาเลยกระเด็นตกพื้น”

“อาเฟยขอบคุณขอยับ”

“ขอบคุณแล้วขอโทษด้วยดีหรือไม่”

มารดาผู้สอนบุตรชายด้วยเหตุผล เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล คนแอบมองได้แต่อมยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ

“ขอโทษขอยับ อาเฟยจะรีบเดินไปหาท่างแม่”

คนผิดยอมกล่าวขอโทษแต่โดยดี อีกทั้งยังก้มหน้าหลบสายตา ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองรอยยิ้มอ่อนโยน ของคนที่ตนเพิ่งกล่าวขอโทษออกไป

เด็กชายรู้สึกอับอายเมื่อถูกมารดาจับได้ ทั้งรู้สึกหวาดกลัวคนแปลกหน้า ถึงแม้ท่านน้าผู้นี้จะใจดีมากแต่หมวกที่ท่านน้าสวมอยู่ ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวอย่างไรชอบกล

“ไม่เป็นไร”

หลังตอบรับคำขอโทษจากร่างเล็กจ้อย คนสวมหมวกจึงถอดหมวกคลุมใบหน้าออกทันที

นับเป็นครั้งแรกที่นางเปิดเผยโฉมหน้าในที่สาธารณะ เพราะเห็นสายตาหวาดกลัวของเด็กชายแก้มแดง ยามจ้องมองหมวกสีดำผ้าโปร่งบาง

“ท่างน้าจ๋วย”

เจ้าแก้มแดงจ้องมองคนถอดหมวกตาไม่กะพริบ ความหวาดกลัวเมื่อก่อนหน้าหายวับไปจนสิ้น

“หึ หึ เจ้าเด็กปากหวาน น้าถอดหมวกแล้วเราไปซื้อของอร่อยกันได้หรือยัง”

“ได้ขอยับ ท่างแม่ไปกันเยย”

เด็กพุงป่องกอบกุมมือแห้งกร้านของมารดา แล้วกวัดแกว่งไปมาด้วยความดีใจ ในความทรงจำของเขาซาลาเปาเป็นอาหารที่อร่อยมาก

“รบกวนคุณหนูด้วยนะเจ้าคะ ข้าเหลือตำลึงไม่มากจึงไม่สามารถซื้อชิ้นใหม่ได้อีก”

ฤดูหนาวใกล้มาเยือนอีกครั้ง ชิงอีจำต้องประหยัดตำลึงที่ได้จากค่าจ้างเข็นผัก ไว้ซื้อข้าวสารอาหารแห้งเพื่อประทังชีวิตในฤดูหนาวอันเลวร้าย

“ไม่เป็นไรข้าไม่ได้ขัดสนสิ่งใด อีกทั้งยังใจบุญชอบซื้อของอร่อยให้เด็กน้อย” ถึงแม้อาเฟยจะเป็นเด็กคนแรกที่นางซื้อของให้ก็ตาม

เมื่อเดินไปถึงร้านขายซาลาเปาเจ้าอร่อยของเมืองหลวง คนอยากรับผิดชอบไม่รอช้าด้วยเกรงว่าคนหิวจะเป็นลมไปเสียก่อน

โฉมสะคราญรีบเดินตรงไปกระซิบบางอย่างกับเจ้าของร้าน จากนั้นจึงจูงมือเด็กชายไปนั่งรอตรงเก้าอี้ไม้หน้าร้าน

นั่งรอคอยไม่นานลูกจ้างของทางร้าน ก็นำซาลาเปาทั้งหมดมาวางตรงหน้าเด็กชายกับมารดาของเขา ชิงอีกับอาเฟยตาโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นจำนวนของอร่อยตรงหน้า

เด็กน้อยผู้หิวโหยถึงขั้นน้ำลายไหลย้อย เมื่อกลิ่นหอมกรุ่นของซาลาเปานึ่งสุกใหม่ ๆ กำลังทำลายความสุภาพเรียบร้อย ตามที่มารดาเคยสอนสั่งอยู่เสมอ

“อึก อึก”

เสียงกลืนน้ำลายเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ คนงามยิ้มกว้างเต็มใบหน้าเมื่อเห็นอาการของเด็กหิว

จากนั้นจึงยื่นซาลาเปาซึ่งเป่าจนหายร้อนให้ตัวตะกละน้อย นางยื่นไปถึงสามครั้งมือเล็ก ๆ จึงหดกลับเพราะอิ่มมากนั่นเอง

“ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหนู”

ชิงอีก้มหัวลงต่ำเพื่อขอบคุณอย่างสุดซึ้ง เมื่อคุณหนูผู้งดงามเหมาซื้อซาลาเปาให้บุตรชายจนหมดเกลี้ยงทั้งร้าน

ซาลาเปาหลายลูกถูกจัดเก็บลงภาชนะสานจากไม้ไผ่อย่างดี ดูท่าแล้วคงเก็บได้หลายวัน หากกลัวบูดเน่าก็นำออกมาอุ่นไว้เรื่อย ๆ

“ขอบคุณท่างน้า อาเฟยอิ่มมาก”

ตัวตะกละน้อยเดินตามมารดามาติด ๆ ศีรษะเล็กก้มหัวลงต่ำเลียนแบบมารดา เขากินซาลาเปามากถึงสามลูกใหญ่ ยามนี้จึงอิ่มจนพุงกาง