Se connecterPartager
บทที่ 15
Dernier chapitre
จันทร์ร่วงธารเย็น ยามวสันต์ตื่น บทที่ 22
หลังจากนั้นเจียงต้วนอวิ้นก็ไม่ปรากฏตัวอีกเลยวันเวลาผ่านไปอย่างสงบ เหมือนการพลิกหน้าหนังสือทีละหน้าสตูดิโอของสือจิงเชวี่ยค่อย ๆ เข้าที่เข้าทางเธอแต่งเพลงประกอบให้สารคดีเฉพาะกลุ่มเรื่องหนึ่ง ท่วงทำนองที่โปร่งใสและเต็มไปด้วยพลังชีวิต กลับได้รับคำชมจากวงการอย่างไม่คาดคิดงานที่ติดต่อเข้ามาค่อย ๆ มากขึ้น แต่เธอคัดเลือกอย่างระมัดระวัง รับเฉพาะผลงานที่ให้ความเคารพกับตัวดนตรีอย่างแท้จริงเธอไม่จำเป็นต้องพึ่งพาตำแหน่งหรือคำนำหน้าใด ๆ อีกต่อไป เป็นเพียง “นักแต่งเพลงสือจิงเชวี่ย” เท่านั้นซุ่ยซุ่ยปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ได้ และได้เพื่อนที่โรงเรียนอนุบาลแห่งใหม่สือจิ่งสิงเติมเต็มช่องว่างของบทบาท “พ่อ” ให้เธอ และยังมากกว่านั้นด้วยเขาจะทำงานประดิษฐ์เด็ก ๆ กับเธอ คอยตอบคำถามแปลกประหลาดตามจินตนาการของเธออย่างอดทน และอยู่ข้างเตียงในวันที่เธอฝันร้ายความพึ่งพาที่ซุ่ยซุ่ยมีต่อเขาเพิ่มขึ้นทุกวันแม่สือกับพ่อสือวางใจอย่างสมบูรณ์ เริ่มวางแผนให้สองสามีภรรยาสูงวัยออกเดินทางท่องเที่ยว เพื่อเหลือพื้นที่ให้คนหนุ่มสาวทุกอย่างกำลังเดินไปในทิศทางที่ดีขึ้นสือจิ่งสิงรับงานหนักทั้งหมดในบ้าน หลอ
จันทร์ร่วงธารเย็น ยามวสันต์ตื่น บทที่ 21
สือจิ่งสิงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเจียงต้วนอวิ๋น สายตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและความเย็นชาอย่างไม่คิดปิดบังเขายกมุมปากขึ้น ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ทุกคำราวกับค้อนหนักทุบลงบนหัวใจของเจียงต้วนอวิ๋น“พี่น้องงั้นเหรอ เจียงต้วนอวิ๋น ใครบอกนายว่าเราเป็นพี่น้องแท้ ๆ กัน”“ขอโทษนะที่ทำให้นายผิดหวัง ฉันไม่ใช่”เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเบนสายตาไปทางสือจิงเชวี่ย“เดิมทีฉันก็คือ ‘เด็กที่ถูกเลี้ยงไว้เพื่อเป็นสามี’ ที่ครอบครัวเตรียมไว้ให้เชวี่ยเชวี่ย ตั้งแต่เด็กฉันเฝ้าดูเธอเติบโต คอยอยู่ข้างเธอ รอเธอ”“ฐานะสะอาดบริสุทธิ์ รับรองว่าไม่มีอะไรด่างพร้อย ในใจและสายตาของฉัน ตั้งแต่ต้นจนจบมีแค่เธอคนเดียว ไม่มีวันมีคนอื่น”“เพราะงั้น” สือจิ่งสิงหันกลับไปจ้องใบหน้าซีดขาวของเจียงต้วนอวิ๋นอีกครั้ง“ตอนนี้ข้างกายเธอมีคนอยู่แล้ว คือฉัน เข้าใจหรือยัง”คำว่า “เด็กที่ถูกเลี้ยงไว้เพื่อเป็นสามี” นั้น ราวกับสายฟ้าฟาดกลางท้องฟ้าแจ่มใส ระเบิดกึกก้องในหัวของเจียงต้วนอวิ๋นเขามองสือจิ่งสิงอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนหันไปมองสือจิงเชวี่ยที่ยอมรับเรื่องทั้งหมดนี้โดยไม่ปฏิเสธ แม้กระทั่งขยับเข้าใกล้สือจิ่งสิงเล็กน้อยโดยไม่ร
จันทร์ร่วงธารเย็น ยามวสันต์ตื่น บทที่ 20
การหลบเลี่ยงและขัดขวางอยู่ฝ่ายเดียวไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุดยิ่งหลบ เขาก็ยิ่งเกาะติดแน่นขึ้น กลับจะยิ่งทิ้งร่องรอยลึกลงในใจลูกสาวเธอต้องการการเผชิญหน้าอย่างเป็นทางการครั้งหนึ่ง ไม่ใช่เพื่อรั้งเขาไว้ แต่เพื่อให้ตัดขาดอย่างเด็ดขาดหลายวันต่อมา หลังจากสือจิงเชวี่ยยืนยันว่าเจียงต้วนอวิ๋นส่งของเล่นราคาแพงไปที่บ้านแม่อีกชุดหนึ่ง เธอก็เป็นฝ่ายกดโทรหาเขาก่อนสายถูกรับอย่างรวดเร็ว “เชวี่ยเชวี่ย”“พรุ่งนี้บ่ายสามโมง ร้านกาแฟจิ้งอ้าน”น้ำเสียงของสือจิงเชวี่ยไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย “เรามาคุยกัน คุยกันแค่สองคน”ไม่รอให้เจียงต้วนอวิ๋นตอบกลับ เธอก็ตัดสายทันทีไม่เปิดโอกาสให้เขาต่อรองหรือเตรียมคำพูดใด ๆปลายสาย เจียงต้วนอวิ๋นถือโทรศัพท์นิ่งไปหลายวินาที ก่อนมุมปากจะยกขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้เห็นไหม เขารู้อยู่แล้วว่าเธอทนไม่ไหวการทะเลาะกันเย็นชา การบล็อกเขา หรือแม้แต่การย้ายออกไป ก็เป็นแค่กลวิธีงอนของผู้หญิงเท่านั้น สุดท้ายเป้าหมายก็ยังเป็นการให้เขายอมก้มหัว ให้เขาเป็นฝ่ายปลอบเขายกเลิกกำหนดการเดิมทันที เริ่มคิดว่าจะใส่ชุดอะไร พรุ่งนี้ควรพูดอะไรเขายังคิดด้วยว่า บางทีครั้งนี้อาจใช้โอกาสนี้
จันทร์ร่วงธารเย็น ยามวสันต์ตื่น บทที่ 19
“เจียงต้วนอวิ๋น ฟังฉันให้ดี ๆ นะ สือจิงเชวี่ย คือน้องสาวที่ฉันเฝ้าทะนุถนอมมาตั้งแต่เล็กจนโต อยู่เหนือสิ่งอื่นใดในชีวิตฉัน”“ตอนนั้นนายรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะดูแลพวกเธอสองแม่ลูกให้ดีไม่ใช่เหรอ แล้วผลลัพธ์ล่ะ ปล่อยให้ผู้หญิงไร้ค่าคนนั้นรังแกเธอครั้งแล้วครั้งเล่า เกือบทำให้ซุ่ยซุ่ยเอาชีวิตไม่รอด ตอนนี้ยังมีหน้ามาพูดเรื่องครอบครัวกับฉัน มาพูดเรื่องคนนอกกับฉันอีกเหรอ”ทุกคำที่เขาพูด สีหน้าของเจียงต้วนอวิ๋นก็ยิ่งน่าเกลียดขึ้นทีละน้อยรายละเอียดเหล่านั้นที่ถูกจงใจมองข้ามมาตลอด ถูกสือจิ่งสิงฉีกออกมาต่อหน้าอย่างเลือดสาด ทำให้เขาอับอายจนแทบยืนไม่ติดเขาฝืนหัวเราะเย็นชา：“นั่นมันอุบัติเหตุ จี้เหมียน...”“หุบปาก” สือจิ่งสิงตวาดขัดเขาอย่างรุนแรงในทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจที่ไม่คิดปิดบัง“อย่าเอ่ยชื่อผู้หญิงคนนั้นต่อหน้าฉันอีก ทำให้สถานที่ของน้องสาวฉันแปดเปื้อนเปล่า ๆ ตอนนี้ฉันจะเตือนนายเป็นครั้งสุดท้าย ไสหัวออกไปจากสายตาน้องสาวฉันทันที ต่อไปนี้ห้ามเข้าใกล้เธอ ห้ามมารบกวนซุ่ยซุ่ยอีก”เจียงต้วนอวิ๋นเคยถูกใครตะคอกใส่ต่อหน้าต่อตาแบบนี้เสียที่ไหน ความโกรธพังทลายเหตุผลทั้งหมดในพริบตา
จันทร์ร่วงธารเย็น ยามวสันต์ตื่น บทที่ 18
เพียงแต่ก่อนที่เธอจะได้ก้าวออกไป ชีวิตอันสงบสุขก็ถูกทำลายลงเสียก่อนสือจิงเชวี่ยกำลังก้มตัวอยู่หน้าแผงควบคุมเสียง ปรับแต่งท่อนเครื่องสายที่เพิ่งบันทึกเสร็จไปเมื่อครู่ จู่ ๆ ประตูสตูดิโอก็ถูกเคาะเบา ๆเธอคิดว่าเป็นวิศวกรบันทึกเสียงที่นัดไว้ จึงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง “เชิญค่ะ”ประตูเปิดออก แต่กลับไม่มีใครเดินเข้ามา มีเพียงความเงียบที่แผ่กระจายออกมาสือจิงเชวี่ยชะงักมือ ก่อนจะค่อย ๆ เงยตัวขึ้นเจียงต้วนอวิ๋นยืนอยู่ตรงประตูเขาสวมเสื้อโค้ตสีเทาเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต รูปร่างสูงสง่า ในมือถือกล่องของขวัญไว้บนใบหน้าแทบไม่มีอารมณ์ใด ๆ สายตาหนักอึ้งทอดมองมาที่เธอเขาเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน น้ำเสียงราบเรียบจนจับอารมณ์ไม่ได้ “หนีความวุ่นวายมาซ่อนตัวถึงนี่เลยเหรอ”สือจิงเชวี่ยวางหูฟังในมือลง สีหน้าไร้คลื่นอารมณ์ใด ๆ “มีธุระอะไร”เจียงต้วนอวิ๋นเดินเข้ามาอีกสองสามก้าว ก่อนจะวางของขวัญลงบนโซฟาด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจ “ซุ่ยซุ่ยล่ะ ผมมาดูลูกสาว”“อยู่โรงเรียนอนุบาล”สือจิงเชวี่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พลางเดินอ้อมโต๊ะทำงานไปจัดเก็บโน้ตเพลงที่กระจัดกระจายอยู่ ท่าทีไล่แขกชัดเจนอย่างยิ่งความเยือกเ
จันทร์ร่วงธารเย็น ยามวสันต์ตื่น บทที่ 17
คิ้วของเขาขมวดขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ก่อนจะเปลี่ยนกลับไปเป็นรอยยิ้มเจ้าสำราญตามปกติ“เกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย แม่ แม่กำลังเล่าความหลังให้เชวี่ยเชวี่ยฟังอีกแล้วเหรอ อย่าทำน้องสาวผมร้องไห้นะ ตอนนี้เธอเป็นสัตว์คุ้มครองพิเศษประจำบ้านเราแล้ว”แม่สือถลึงตาใส่เขาทีหนึ่ง ก่อนลุกขึ้นยืน “พอแล้ว พวกเธอสองพี่น้องคุยกันเถอะ แม่กลับก่อน”เธอตบหลังมือของสือจิงเชวี่ยเบา ๆ สายตามีนัยลึกซึ้ง ก่อนจะเดินออกไปภายในสตูดิโอจึงเหลือเพียงพวกเขาสองคนอีกครั้งสือจิ่งสิงเดินมาหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานของสือจิงเชวี่ย โน้มตัวลงเล็กน้อย มือค้ำอยู่ที่ขอบโต๊ะเขาอยู่ใกล้มาก กลิ่นอายจากตัวเขาปกคลุมเธอในทันที“นักแต่งเพลงคนเก่งของเรากำลังเจอทางตันในการสร้างสรรค์ผลงานอยู่เหรอ”มุมปากของเขายกขึ้น แฝงความหยอกล้อตามเคย“คิ้วขมวดจนหนีบแมลงวันตายได้แล้ว กำลังคิดอะไรอยู่ เหม่อขนาดนี้”ระยะห่างใกล้เกินไป ใกล้จนสือจิงเชวี่ยมองเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขาอย่างชัดเจนรวมถึงความอ่อนโยนลึกซึ้งและตั้งใจจริง ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีไม่จริงจังนั้นราวกับมีเปลวไฟเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่งซ่อนอยู่ข้างใน ลุกไหม้อย่างระมัดระว
Vous vous intéresseriez aussi à
ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า
ดวงดาว9.7K Vuesแผลในใจจากครอบครัว
โคลนผนึกใจ8.5K Vuesเมฆาไร้ใจ วาโยจุดประกายรัก
กิ่งไม้แปลวเพลิง9.6K Vuesรักสลายใต้เงาจันทร์
เฉินเสี่ยวอวี๋10.6K Vuesราตรีสวัสดิ์ครั้งสุดท้าย
ขนมเค้ก111872 Vuesใจติดเงาในอดีต
ตูอิน1.9K Vuesเรือแจวล่องไป ไร้คนเดิม
เอ้อร์ตั้น991 Vuesล่องลอยดั่งฝัน
หมาล่าหม้อไฟ1.2K Vues
