26.ความลุ่มหลงเป็นเช่นนี้

เบลล่ามองไปที่หน้าของท่านเคาน์ รอยยิ้มที่แสนจะเจ้าเล่ห์มันดันออกมาจากใบหน้าที่งดงามของเขา! เธอคิดว่าท่านเคาน์เป็นคนที่นิสัยไม่ตรงกับหน้าตาเอาซะเลย

ในคราแรกที่พบกันเธอไปเรียกเขาว่าเทวดาได้ยังไง!!

“เจ้าไม่อยากรู้งั้นหรือว่า ริมฝีปากของข้าหากมันจุมพิตกับปากของเจ้ามันจะเป็นเช่นไร แล้วข้าจะทำยังไงต่อ…”

“เหตุใดข้าถึงต้องอยากรู้เรื่องราวพวกนั้น….”

“อ่า..เจ้าไม่อยากรู้ก็ไม่เป็นไรเพราะว่าข้าอยากรู้”

เอซหลับตาลงก่อนจะก้มหน้าลงมาประทับริมฝีปากกับเบลล่า เธอพยายามหันหน้าหนีแต่ทว่าก็ไม่เป็นผลเพราะเอซไม่ยอมให้เธอได้มีโอกาสทำเช่นนั้น เขาจับหน้าของเธอเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้เธอได้ปฏิเสธจุมพิตของเขา

เธอยกมือขึ้นมาทุบที่อกของเขาเพื่อให้เขาปล่อยริมฝีปากของเธอให้เป็นอิสระ

“อื้อ!!”

เอซสอดลิ้นเข้าในปากของเธอก่อนจะเริ่มปลุกเร้าเบลล่าเบาๆ เพราะบนโซฟามันคับแคบเกินกว่าที่เธอจะดิ้นหนี เธอในตอนนี้ราวกับไร้ทางเลือก

“ท่านไม่ควรจะทำเช่นนี้!!”

เธอรีบกล่าวกับทันทีที่เขาปล่อยริมฝีปากของเธอให้เป็นอิสระ

“ข้ามิได้ทำเช่นนี้กับสตรีไปทั่ว…ถึงข้าจะมีภรรยามากมายแต่ข้าก็มิได้อยากครอบครองใคร มากเท่าอยากครอบครองเจ้ามาก่อน”

เธอมองใบหน้าที่ดูจริงจังของเขาด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย…ความเงียบเข้าปกคลุมเราทั้งสองคน

“ท่านว่าจ้างให้ข้า เข้ามาทำให้เคาน์เตสหย่า…การกระทำเช่นนี้ไม่ว่ามองทางใดก็ดูไม่เหมาะสม ข้ามิอาจทำใจมีอะไรกับชายที่มีภรรยาอยู่แล้ว…”

“ข้าบอกเจ้าไปแล้วว่านางมิใช่ภรรยาของข้า เจ้าก็รู้ว่าเรื่องราวในอดีตเป็นเช่นไร แล้วเหตุใดถึงยังบอกว่านางเป็นภรรยาของข้าอีก!!”

เบลล่าดันตัวของท่านเคาน์ให้ลุกขึ้น…เธอมองใบหน้าที่ดูน่าสงสารของเขาด้วยหัวใจที่กำลังหวั่นไหว เธอรู้ดีว่าเรื่องในอดีตเขาถือว่าเป็นคนที่น่าสงสารที่สุด…

“ข้า..ขอโทษค่ะ ข้ามิได้ตั้งใจจะกล่าวคำที่สะเทือนใจของท่าน”

เอซยกมือขึ้นมากุมหน้าของเบลล่าเอาไว้

“ทำไมถึงปฏิเสธข้า…ในครั้งแรกที่เราพบกันเจ้าเรียกข้าว่าเทวดาด้วยซ้ำ แล้วเหตุใดถึงไม่ยอมเป็นนางฟ้าของข้าเล่า”

“นั่นมันตอนที่ข้ายังไม่รู้จักท่าน…”

เอซหอมแก้มเธอเบาๆ เขาจูบที่ตาและหน้าผากของเธอ

“ข้าเพียงอยากสัมผัสเจ้าให้มากกว่านี้…”

“…..หากว่าข้ายอมให้ท่านสัมผัส เรื่องราวระหว่างเราก็จะเปลี่ยนไป”

“เจ้าคือภรรยาของข้าอยู่แล้วไม่ใช่รึไง?”

“นั่นเป็นเพียงแค่บทบาทที่ท่านว่าจ้างให้ข้าแสดง….”

“เช่นนั้นเจ้าก็มาเป็นภรรยาของข้าจริงๆ สิ แบบไม่ต้องแสดง”

เขายกมือของเบลล่าขึ้นมาจับที่หัวใจของเขา

“หัวใจของเรามันต่างก็กำลังเต้นแรง…ร่างกายของเรามันกำลังต้องการกันและกัน..”

อ่า…ให้ตายเถอะ เธอกำลังถูกใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาหลอกลวงอยู่! เอซยกยิ้มจางๆ เพราะเขาเห็นความหวั่นไหวในแววตาของเบลล่า

“เบล เจ้าลังเลอะไร?”

“เพราะว่าท่านคือคนที่น่ากลัว…”

“ข้าอ่อนโยนถึงเพียงนี้เจ้ายังคิดว่าข้าน่ากลัวอีกหรือ?”

เธอยกมือขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากของเอซเอาไว้

“รอยยิ้มของท่านมันไปไม่ถึงดวงตา ท่านไม่เคยยิ้มโดยที่ท่านมีความสุขจริงๆ สักครั้งเดียว….”

รอยยิ้ม…ค่อยๆ จางหายไปจากใบหน้าที่หล่อเหลาของเอซ เขาจับข้อมือของเบลล่าขึ้นมาจูบ

“คงจะมีแต่เจ้าที่สังเกตเห็น…ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำเช่นนั้นแต่รู้ตัวอีกทีก็ต้องคอยยิ้มให้ท่านพี่มาซาอยู่ตลอด….”

เธอยกมือขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากของเขาอีกครั้ง

“ใบหน้าที่งดงามของท่านไม่เหมาะกับเรื่องเศร้าๆ พวกนี้ อย่าเอ่ยถึงมันเลยค่ะ”

“เช่นนั้น..ใบหน้าของข้ามันเหมาะที่จะทำอะไรล่ะ?”

เขาช้อนตัวเธอขึ้นมาก่อนจะตรงไปที่ห้องน้ำ

“ข้าจำได้ว่ายังไม่ได้อนุญาตให้ท่านแตะต้องตัวข้าเลย….”

เอซไม่ได้กล่าวคำใด เขาเพียงส่งยิ้มให้เบลล่าเท่านั้น  รอยยิ้มที่แสนจะงดงาม รอยยิ้มแรกที่มันออกมาจากความสุขของเขาจริงๆ

เอซเปิดน้ำใส่อ่างก่อนที่เขาจะเดินมาหาเบลล่า เราทั้งสองสบตากันในขณะที่เขายื่นมือมาถอดชุดให้เธอ

“ไม่คิดจะถอดเสื้อให้ข้าบ้างรึไง?”

“ท่านเหมาะที่จะใส่มันไว้มากกว่าค่ะ….”

เอซยกยิ้มอีกครั้ง เขาถอดชุดตัวเองออกอย่างรวดเร็วแล้วพาเธอลงไปนั่งในอ่าง เขายกฟองน้ำขึ้นมาถูหลังให้เบลล่า

“เจ้างดงาม…ไปเสียทุกส่วน”

“นี่ถือเป็นข้อมูลลับของเมบิลนะคะ ท่านเคาน์ห้ามนำไปขายให้ใคร…”

เอซหัวเราะ…

“นอกจากข้าจะไม่ขายให้ใครแล้ว ข้าจะสั่งฆ่าทุกคนที่รู้เรื่องนี้ด้วย ดีไหม?”

เบลล่ายกยิ้ม

“โหดร้ายเกินไปแล้ว…”

เขาดึงเธอเข้าไปในอ้อมกอด ในเธอลุกขึ้นมานั่งบนตักของเขา

“ข้าพึ่งเคยอาบน้ำกับสตรีอื่นครั้งแรก ไม่รู้ว่าจะต้องอาบนานแค่ไหนถึงจะสามารถพาเจ้าไปที่เตียงได้สักที?”

เบลล่าหัวเราะเบาๆ

“สตรีล้วนแล้วแต่อาบน้ำนาน เพราะต้องใช้น้ำมันต่างๆ มาทาผิว ข้าก็เช่นกัน…”

“เจ้าก็รู้ว่าข้ามิใช่คนที่มีความอดทน หากว่าเจ้าต้องอาบน้ำนาน เช่นนั้นก็ช่วยไม่ได้ คงจะต้องทำไปด้วยอาบน้ำไปด้วยแล้ว….”

“ใครจะอนุญาตให้ท่านทำอย่างอื่นนอกเหนือจากอาบน้ำ?”

“….ข้าอนุญาตตัวเองได้”

น่ารักชะมัดเลยโว้ย! เบลล่ากำลังกรีดร้องในใจแต่ทว่าเธอก็ยังคงต้องทำท่าทางราวกับไม่สนใจท่านเคาน์ ใครจะสามารถต้านทานใบหน้าเช่นนั้นได้ ให้ตาย!!!

เอซพรมจูบตั้งแต่ไหลของเธอจนมาถึงซอกคอ

“นอกจากงดงาม เจ้ายังหวานล้ำอีกด้วย….”

ใบหน้าของเธอมันกำลังเห่อร้อนด้วยความเขินอาย เราทั้งคู่ต่างเปลือยเปล่าท่านเคาน์กอดเธอเอาไว้แน่น เขายกมือขึ้นมาเกาะกุมที่หน้าอกของเธอ แล้วออกแรงบีบมันเบาๆ

เบลล่าหลับตาลง…เธอในตอนนี้ต่อให้กล่าวปฏิเสธไปก็ดูจะไร้ความหมาย เพราะท่านเคาน์ดูท่าทางจะไม่ปล่อยเธอไป…อีกทั้งใจของเธอก็กำลังสั่นไหวกับทุกคำพูด การกระทำ และใบหน้าของเขาเป็นอย่างมาก

เธอไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยจริงๆ ว่าจะเป็นพวกหลงรูปลักษณ์ภายนอก!!

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าทั้งแววตาและคำพูดของเขามันราวกับว่าเขากำลังสะกดจิตของเธออยู่ ความรู้สึกเช่นนี้เองสินะที่เรียกกันความลุ่มหลง…

เช่นนั้นวันนี้เธอจะลองปล่อยทุกความรู้สึกไปกับเขาดู เธออยากจะรู้เหมือนกันว่าเขาจะมีความสามารถทำให้เธอจมดิ่งไปกับความลุ่มหลงของเขาได้ขนาดไหน…

“เบล..เหตุใดถึงได้คิดถึงเรื่องอื่นในขณะที่ข้าสัมผัสเจ้าอยู่?”

เอซจับเบลล่าให้หันมามองหน้าเขา ใบหน้าที่งดงามของเธอในตอนนี้มันแดงซ่าน…ผิวกายที่ขาวเนียนของเธอตรงเนินอกก็ขึ้นแบบสีแดงตามรอยนิ้วมือของเขา

เธอยกมือขึ้นมาโอบคอเขาเอาไว้

“ข้าเพียงคิด ว่าท่านจะทำให้ข้าลุ่มหลงท่านไปถึงไหน…”

เอซยกยิ้ม เขาจับตัวตนของเขาให้มันแนบไปกับส่วนล่างของเธอก่อนจะยกมือขึ้นมาขยับสะโพกของเธอช้าๆ

“ผิดแล้วเบล เป็นข้าต่างหากที่กำลังลุ่มหลงเจ้าอย่างหนัก…”

“อ๊ะ!!..อื้อ!!”

แก่นกายของเขามันเสียดสีไปกับตุ่มไตของเธอจนทำเอาเบลล่าไม่สามารถเก็บกักเสียงเอาไว้ได้…

“เจ้ารู้รึเปล่าว่าเพียงแค่ข้าพบหน้าเจ้าที่งานบรรลุนิติภาวะของเลดี้เคนเนดี้ ข้านั่งรอที่จะเต้นรำกับเจ้า นานแค่ไหน…”

เธอมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเขาที่มันกำลังสั่นไหว

“ข้าเห็นเจ้าเดินไปที่สวนจึงรีบตามไป…เพื่อจะทำความรู้จักกับเจ้า แล้ววันที่ข้าแต่งงานเจ้ารู้ไหมว่าข้ารู้สึกเช่นไรเมื่อหันไปด้านหลังแล้วเจอเจ้า…”

เอซใช้นิ้วของเขาวนเบาๆ ที่ติ่งเสียวของเธอ…

“ข้ายกเลิกงานแต่งในวันนั้น เพราะสตรีที่มาทำลายงานแต่งคือสตรีที่ข้าหลงรักตั้งแต่แรกพบ….”

เกินไปแล้วนี่มันเกินไปแล้ว!!! ให้ตาย! ตอนนี้เธอควรจะรู้สึกเช่นไร ท่านเคาน์สารภาพรักกับเธอเนี่ยนะ!! แล้วในแววตาที่มองมาที่เธอมันก็กำลังยืนยันว่าเขามิได้โกหก

เขารู้สึกพึงพอใจกับสีหน้าตอนนี้ของเบลล่ามากๆ มันงดงามเย้ายวนและอ่อนไหว เธอมองมาที่เขาอย่างตกใจเล็กน้อย เขากดที่ส่วนของปลายหัวหยักลงเพื่อจะให้มันเข้าไปด้านในของเธอ…

“อื้อ!!!”

มันเข้ามาแล้ว!! เธอสัมผัสได้ถึงแก่นกายของเขาที่มันมุดเข้ามาช้าๆ เบลล่าหายใจเหนื่อยหอบเธอก้มมองที่ด้านล่างก็ต้องตกใจกับขนาด…ที่มันเกินพอดีของเขา!!

“อ่า!! เข้าไปแล้ว….”

เธอกอดคอของเขาเอาไว้แน่น มือของเอซกำลังกดสะโพกของเธอให้นั่งลงไปช้าๆ

“..มะ..ไม่ไหว…”

เธอรู้สึกแน่นในท้องไปหมด ทว่าตัวตนของเขาก็ยังเข้ามาไม่สุดเสียที

“เบลอย่ารัดแน่นขนาดนั้น เจ้าต้องรู้จักผ่อนคลาย…”

เขาดึงเธอเข้าไปจูบเพื่อปลอบประโลม เอซไม่ได้มากไปด้วยประสบการณ์ในเรื่องเช่นนี้แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยทำเลย

“เก่งมากเลย…ข้าเข้าไปอยู่ในตัวเจ้าได้แล้วเบล..ถือว่าเราเป็นหนึ่งเดียวกันแล้วนะ…”

เขาโอบกอดเธอเอาไว้แน่นโดยที่ยังไม่ได้เริ่มขยับ เอซกดแช่เอาไว้อย่างนั้นเพื่อรอให้เธอเริ่มจะชินกับแก่นกายของเขา

“อยากลองขยับเองไหม?”

เบลล่าส่ายหน้า

“ขะ..ข้าทำไม่เป็น”

“นั่นไม่ได้เป็นปัญหาเลยเบล ข้าเองก็ไร้ประสบการณ์ แต่เราจะมาเรียนรู้ไปด้วยกันดีไหม?”

ท่านเคาน์ถือเป็นคนที่หลอกลวงเก่งมากๆ คนหนึ่งเลยก็ว่าได้ เขาแสร้งทำเป็นว่ามีทางเลือกให้เธอ แต่จริงๆ แล้วมันไม่มีเลย เธอบดเอวช้าๆ ตามที่เขาแนะนำ…นี่มันให้ความรู้สึกที่แตกต่าง…

พอเธออยู่ด้านบนเช่นนี้มันราวกับว่าตัวตนของเขาเข้าไปได้ลึกมากๆ เอซยกมือขึ้นมากดหน้าท้องของเบลล่าเอาไว้

“ดูสิ…มันเข้าไปจนถึงตรงนี้เลย…ลองเร่งจังหวะดูสิเบล”

เธอทำตามที่เขาสอนอย่างตั้งใจ ราวกับว่าเธอนั้นคือลูกศิษย์ที่ดี…

เอซยกยิ้ม…นี่สินะคือความสุขที่เขามิเคยพอเจอมาก่อน เขาอุ้มเธอพามาที่เตียงขนาดเล็ก เธอและเขาโอบกอดกันราวกับว่าเราคือหนึ่งเดียวกัน…

อากาศที่เหน็บหนาวด้านนอกมิอาจทำอะไรเขาและเธอได้เลย เราต่างก็เป็นไออุ่นให้กันและกัน เขาสัมผัสเธอนับครั้งไม่ถ้วนราวกับว่าเธอคืออาหารรสเลิศที่ทานเท่าไหร่ก็ไม่อิ่ม

“ท่านเคาน์…อื้อ!!”

“เอซ…เจ้าควรจะเรียกชื่อข้าที่รัก”

“ช้าลงหน่อยค่ะ….”

เธอลืมตาขึ้นมามองใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา…เธอยกมือขึ้นมากุมหน้าของเขาเอาไว้

“ให้ข้าสัมผัสเจ้าเถิด…เพราะข้ากำลังหวาดกลัว ข้ากลัวว่าที่ข้าได้สัมผัสเจ้าเช่นนี้จะเป็นเพียงความฝัน กลัวว่าพรุ่งนี้ข้าลืมตาขึ้นมาเจ้าก็จะทำเย็นชากับข้าเช่นเดิม…”

อ่า..คำหวานเหล่านี้มันคืออะไรกัน…นี่เขาตั้งใจจะให้เธอจมดิ่งลงไปในหลุมพรางที่เขาขุดเอาไว้ไม่ให้เธอมีโอกาสได้ขึ้นมาอีกเลยรึไง?

“อื้อ!!”

เขายกขาของเธอขึ้นมาช้าๆ เพื่อให้เขาสามารถเข้าไปได้ลึกอีกหน่อย…

“โกรธไปเถิดเบล จะโกรธหรือจะไม่พอใจข้าก็ได้ แต่ให้ข้าได้สัมผัสเจ้ามากกว่านี้ ให้ข้าได้รับรู้ว่าเจ้าคือเรื่องจริง มิใช่เป็นเพียงความเพ้อฝันของข้า…”

เขากล่าวมาเช่นนี้แล้ว เธอยังจะสามารถทำเช่นไรได้อีก….