45.ความลับของมาเบโล่

เบลล่าตื่นขึ้นมากลางดึก ไบรอันยังคงโอบกอดเธอเอาไว้ ส่วนเลโอนอนอีกฝั่ง

นึกตอนที่ทั้งสองคนมาเจอกันไม่ออกเลย แต่รอยช้ำที่แก้มของไบรอันก็บอกเธอได้ดี ว่ากว่าเลโอจะยอมคงจะตกลงกันนานพอสมควร

เธอลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างก่อนจะมองไปด้านล่าง เบลล่ามองฝนที่ยังคงตกลงมาต่อเนื่องอย่างไม่มีทีท่าว่าจะแล้ง

เธอไม่ชอบเวลาฝนตกเลย มันเหมือนกับว่าบรรยากาศรอบข้างมันเศร้ายังไงไม่รู้

เลโอลุกขึ้นจากเตียง เขาเดินมาโอบกอดเธอจากด้านหลัง

“นอนไม่หลับอีกแล้วงั้นหรือ ไปเจออะไรที่วิหารมา”

เธอถอนหายใจ

“ข้าไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ข้าเห็นมันจะเป็นจริงรึเปล่า แต่ในอนาคตที่ไม่รู้ว่าระยะเวลามันจะอีกแค่ไหน ข้าจะตาย…”

เบลล่าสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดที่แน่นขึ้นของเลโอ เขาพรมจูบที่ต้นคอของเธอไล่ลงไปจนถึงไหล่

“นั่น!..อาจจะมีอะไรผิดพลาด ข้าจะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นแน่!”

เธอยกมือขึ้นมากุมหน้าเขาเอาไว้

“ข้ารู้เลโอ ว่าท่านจะต้องปกป้องข้า ข้าก็ไม่คิดจะยอมรับโชคชะตาเช่นนั้นเหมือนกัน การที่อาเชอร์บอกเรื่องนี้กับข้าแสดงว่าเขาอยากให้ข้าเป็นคนแก้ปัญหา…”

“ข้าจะช่วยแก้ปัญหาด้วย!”

ไบรอันลุกขึ้น เขาเดินมาหาเบลล่าพร้อมทั้งเอาคางเกยไว้ที่ไหล่ของเธอ

“ตอนที่เจ้าหลับ เลโอมาต่อยข้าโดยที่ไม่ฟังข้าอธิบาย เจ็บมากๆ เลยเบล!”

เบลล่าหัวเราะเบาๆ พร้อมทั้งยกมือขึ้นมาจับแก้มของไบรอัน

“เจ็บรึเปล่า?”

ไบรอันพยักหน้า

“ท่านทำข้าเจ็บกว่านี้อีก โดนแค่นี้สมควรแล้วล่ะ!!”

ไบรอันหน้ามุ่ย เขาดึงเธอออกจากอ้อมกอดของเลโอ

“เบล เจ้ากำลังลำเอียงอยู่นะ เขาทำร้ายข้าแท้ๆ เจ้าก็ยังไปเข้าข้างเขาอีก!”

เบลล่าถอนหายใจ

“เลโอ ท่านควรจะบอกแผนการของท่านมาได้แล้วค่ะ ในช่วงที่ผ่านมาข้านอนหลับก็เลยปล่อยผ่านไปแต่ตอนนี้ข้าพร้อมจะช่วยท่านแล้ว ท่านก็ควร….”

“เบล เจ้าแค่รออยู่เฉยๆ ก็พอ ที่ผ่านมาเจ้าเสี่ยงมากเกินไปแล้ว ให้ข้าได้ทำหน้าที่สามีที่ดีบ้างเถิด…”

เธอขมวดคิ้วมองหน้าเลโอ

“ก่อนที่เราจะตกลงอยู่ในฐานะคนรักท่านก็รู้ดีว่าข้าเป็นสตรีเช่นไร แล้วท่านจะให้ข้ามารออยู่เฉยๆ เนี่ยนะ!! ท่านก็รู้ว่าข้าทำไม่ได้หรอก!”

“เบล ข้าไม่อยากทะเลาะกันเลยได้โปรด เจ้ารู้ไหมว่าการรอคอยให้เจ้าฟื้นขึ้นมามันทรมานแต่ไหน และในครั้งนี้เจ้าหลับไปเป็นเดือน หัวใจของข้ามันไม่อาจจะยอมรับความเสี่ยงได้อีกแล้วเบล พวกเราไม่อาจเสียเจ้าไปได้อีกแล้ว….”

ไบรอันยกมือขึ้นมาลูบผมของเบลล่า

“ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงองค์จักรพรรดินี แต่เรื่องนี้พวกเราจะจัดการเองดีไหม ส่วนเจ้าก็เอาเวลาที่เหลือนี้ไปตามสืบปริศนาที่อาเชอร์ทิ้งเอาไว้ แบบนี้น่าจะดีกว่า ไม่ต้องทะเลาะกันแล้วนะ”

ไบรอันกล่าวพร้อมทั้งพาเบลล่าไปที่เตียง

“นอนเถิด อีกไม่นานก็เช้าแล้วเก็บแรงเอาไว้ต่อสู้กับวันพรุ่งนี้ดีกว่า!”

เลโอเดินมาล้มตัวนอนข้างเธอ

“ที่ข้าทำไปทั้งหมด เพราะว่าเจ้าสำคัญมาก และข้า…รักเจ้า!”

เบลล่ากลืนความไม่พอใจลงคอ แววตาของเลโอมันค่อนข้างจะน่าสงสารอยู่บ้าง

“เอาเช่นนั้นก็ได้…”

เธอหลับตาลงแล้วซุกเข้าไปในอ้อมกอดของเลโอ เขาโอบกอดเธอแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหนีจากไป

ไบรอันมองภาพเบื้องหน้าพร้อมกับยกยิ้มอย่างมีความสุข นี่แสดงว่าเขาได้เป็นคนรักของเบลแล้วใช่ไหมนะ

ในช่วงเช้าไบรอันบอกว่าจะย้ายมาอยู่ที่เมบิลแต่เลโอปฏิเสธเพราะหากไบรอันย้ายมาอยู่ที่นี่แผนที่เขาวางเอาไว้อาจจะมีปัญหาได้

ซึ่งไบรอันงอแงพอสมควรเลย สุดท้ายก็ตกลงกันว่าเบลล่าจะเป็นคนไปหาเขาเอง แค่เขาเขียนจดหมายมาบอกก็พอ..

ทุกคนแยกย้ายกันไปหมดแล้ว เบลล่าเดินไปที่ป่าด้านหลังคฤหาสน์ เธอเดินไปเรื่อยๆ จนพบบ้านหลังเล็กบนเนินเขา

เบลล่ายกยิ้มพร้อมทั้งโบกมือให้ท่านแม่ของเธอ

“โชคดีที่เช้านี้ฝนหยุดตกแล้ว…”

เธอนั่งลงพร้อมทั้งรับน้ำชามาจากมือของท่านแม่

“ท่านเจคอปไปที่ตลาด แม่บอกว่าอยากกินซุปเห็ด…”

“ข้า จะไม่รบกวนเวลาของท่านแม่มาก ข้าอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับเมเบโล่”

รอยยิ้มค่อยๆ จางหายจากใบหน้าของฮันน่า เธอยกมือขึ้นมาจับมือของเบลล่าเอาไว้

“เมเบโล่เดิมทีเป็นตระกูลของแม่มดผู้เก่าแก่ของจักรวรรดิ ที่ได้ยศแกรนด์ดยุคและแกรนด์ดัชเชสมาเพราะการร่ายคำสาปองค์ใส่จักรพรรดิฟาทีเรียสทำให้รัชสมัยของฟาทีเรียสล่มสลายลง ในห้องหนังสือของตระกูลมีหนังสือเกี่ยวกับการร่ายคำสาป การปรุงยา และการสาปแช่งมากมาย แม่เคยแอบเข้าไปอ่านประวัติของผู้นำตระกูล ในหนังสือเขียนเอาไว้อย่างชัดเจนว่า หากมีมานาที่แข็งแกร่งมากพอ จะสามารถเปลี่ยนอนาคตได้ตามใจ และสามารถย้อนเวลาหรือข้ามเวลาได้ เพียงแต่จะต้องมีสิ่งที่แลกกับพันธสัญญาซาตาน ก็คือหัวใจของผู้ที่มีสายเลือดเดียวกัน”

“นี่มัน เลวร้ายกว่าที่ข้าคิดเอาไว้เยอะเลย”

เบลล่าถึงกับยกมือขึ้นมานวดขมับ

“มีอีกมากมายเบล เช่นผู้นำตระกูลเลือกที่จะแต่งงานกับสายเลือดเดียวกันเพื่อคงเอาไว้ซึ่งสายเลือดที่บริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์สิ่งที่เด่นชัดในสายเลือดของเมเบโล่คือหน้าตายังไงล่ะ หากเป็นสตรีก็จะงดงาม เป็นบุรุษก็จะสง่าผ่าเผย ท่านลุงของแม่แยกไปก่อตั้งตระกูลอาร์ชดยุคกูเรี่ยน เมเบโล่และกูเรี่ยนถึงต้องแต่งงานกัน เพื่อสืบทอดสายเลือดอันศักดิ์สิทธิ์นี้…”

เธอส่ายหน้าเบา

“มันไม่ใช่สายเลือดอันศักดิ์สิทธิ์แม้แต่น้อย…”

ฮันน่ายกมือขึ้นมาลูบหัวเบลล่าเบาๆ

“นี่เป็นเหตุผลที่แม่ยอมลำบากที่แลนเดอร์ ดีกว่ากลับไปเมเบโล่ ตอนที่เห็นบารอนแกริคครั้งแรกแม่คิดว่าเขาคือคนที่จะพาแม่ออกไปจากความเจ็บปวดทั้งหมดที่เมเบโล่ แต่กลับกลายเป็นว่าเขาก็คือความเจ็บปวดของแม่เช่นกัน ทว่าถึงอยู่ที่แลนเดอร์จะเจ็บปวดแต่แม่มีความหวัง หวังว่าสักวันลูกจะเติบโตขึ้นอย่างงดงาม…แต่การมีชีวิตเช่นนี้มันเกินกว่าที่แม่หวังเอาไว้มากๆ ลูกได้เติบโตขึ้นมาและประสบความสำเร็จ ส่วนแม่ได้พบเจอความรักที่ดีอีกครั้ง…”

“ลูก ยังไม่อาจมีความสุขได้ เพราะเมเบโล่ทำร้ายลูกและคนที่ลูกรัก!!”

“เบล แม่ไม่ได้ห้ามและแม่จะคอยสนับสนุนในทุกทางที่ลูกเลือก ถึงแม้ว่าสิ่งนั้นจะเป็นการทำลายเมเบโล่ก็ตาม “

ฮันน่าส่งยิ้มที่อ่อนโยนให้เบลล่า

“ท่านแม่คิดว่า พวกคาถาการเป็นแม่มดอะไรพวกนั้น คนที่เมเบโล่จะยังใช้มันได้อยู่รึเปล่าคะ”

“อ่า เรื่องนี้แม่ไม่อาจให้คำตอบกับเจ้าได้ แต่ตอนที่แม่เติบโตขึ้นมาไม่มีใครสามารถร่ายคำสาปได้แล้วนะ ท่านยายของลุงพยายามอย่างหนักเพื่อหาคนที่มีสายเลือดเมเบโล่และสามารถร่ายคำสาปได้ แต่ก็ไม่มีเลย…”

ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจจะวางใจ ให้ตายเถอะ! แม่มดงั้นหรือ?

“ลูกอยากไปที่ห้องหนังสือในคฤหาสน์เมเบโล่…”

“ไม่ได้เบล! เป็นไปไม่ได้ที่นั่นแม้แต่คนในตระกูลยังไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเลย ทางที่ดีลูกอย่าไปเหยียบที่เมเบโล่!! มันอันตรายเกินไป ท่านยายไม่ใช่คนที่มีเมตตา…”

“เข้าใจแล้วค่ะ…”

ที่นั่นจะต้องมีอะไรที่มันเกี่ยวข้องกับภาพในอนาคตที่เธอเห็นแน่นอน เรื่องจะเข้าไปที่นั่นยังไงเดี๋ยวค่อยคิดอีกที!

“เบล!! มาพอดีเลยอยู่ทานข้าวด้วยกันก่อน!!”

ท่านลุงเจคอปมาถึงพอดี เขาถือผักและเนื้อสัตว์ต่างๆ เต็มมือ..ท่านแม่ท้องได้เจ็ดเดือนแล้ว ท่านลุงเจคอปดูแลท่านแม่เป็นอย่างดี ส่วนที่ร้านตัดเสื้อก็มีช่างที่ท่านแม่สอนงานเอาไว้ ทำงานแทน

ชีวิตของท่านแม่ในตอนนี้ มีความสุขอย่างที่เธอตั้งความหวังเอาไว้จริงๆ

“ข้ามีนัดกับคิร่าค่ะ ว่าจะเข้าไปทานข้าวเป็นเพื่อนนาง เอาไว้โอกาสหน้านะคะ…”

เธอกล่าวร่ำลาท่านแม่และท่านลุงเจคอปก่อนจะเดินกลับมาที่คฤหาสน์ เบลล่าเปลี่ยนชุดเป็นชุดสุภาพสีดำ เธอไม่ได้เข้าไปในกิลข้อมูลนานแล้ว วันนี้ควรจะเข้าไปจัดการอะไรสักหน่อย

นิสัยไม่ชอบนั่งรถม้าของเธอนี่ ยังแก้ไม่หายสักที เบลล่าเดินตามถนนมาเรื่อยๆ เมบิลและตลาดไม่ได้ไกลกันมา วันนี้ฝนไม่ตกจึงมีร้านค้าข้างทางมาตั้งแผงขายของกันมากมาย

“พี่สาวคนสวยครับ ช่วยข้าซื้อดอกไม้หน่อย!!”

เธอส่งยิ้มให้กับเด็กชายตัวน้อยที่ขายดอกกุหลาบสีแดง ราวกับว่าเธอเคยผ่านเหตุการณ์นี้มาก่อนเลยแฮะ เธอส่งเหรียญทองให้เด็กชายแล้วรับดอกกุหลาบทั้งหมดมาถือเอาไว้

“ดอกกุหลาบที่แสนจะงดงามนี้ เหมาะกับเลดี้มากนะครับ”

เบลล่ามองไปยังเจ้าของเสียง ชายที่ปกคลุมไปด้วยความมืดมิด เขามองมาที่เธอราวกับว่าเขาเจอของเล่นที่ถูกใจ

เธอส่งยิ้มให้พอเป็นมารยาท แล้วเดินจากไป

“การเดินหนีไปโดยไม่ทำความรู้จักข้าเลย อาจจะทำให้เลดี้เสียใจก็ได้นะครับ”

อืม..หมอนี่มั่นหน้ามาจากไหนกันนะ!

เธอหันไปมองเขาพร้อมทั้งถอนหายใจเบาๆ

“ข้ามีสามีแล้วค่ะ!”

“อ่า เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาเพราะข้าไม่ได้คิดจะจริงจังกับเลดี้อยู่แล้ว เราแค่มาหาความสนุกด้วยกันก็พอ…”

เขาส่งยิ้มมาให้เธอ

เป็นครั้งแรกที่เธอไม่อาจปั้นหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มได้อีกต่อไป ชายผู้นี้กำลัง…ดูหมิ่นเธออยู่

“เช่นนั้นท่านรวยไหมล่ะคะ? หากว่าท่านมีเงินหรือว่าเป็นขุนนางเราค่อยมาพูดคุยถึงเรื่องผลประโยชน์ พอดีข้าไม่ได้สนใจเรื่องความสนุกสนาน แต่ข้าสนใจเรื่องเงินมากกว่า”

เขาดีดนิ้วเสียงดัง ราวกับว่าเขาชอบใจ

“ข้าคือดยุคแบรฮาร์ท เมเบโล่ ยิ่งใหญ่พอที่จะทำให้เลดี้ถ่างขาให้ข้ากระแทกเข้าไปรึเปล่า?”

อ่า…ไอ้เวรนี่!!