44.ขอบคุณอาเซอร์

 

ไบรอันมองเบลล่าอย่างเป็นห่วง เขายกมือขึ้นมาแตะที่หน้าผากของเธอเพราะตอนนี้ใบหน้าของเธอมันกำลังแดง จริงๆ ไม่ใช่แดงแค่หน้าแต่แขนและคอของเธอมันแดงไปหมด

“เบล ข้าควรไปตามนักบุญด้านนอกมารักษาเจ้า”

“โพชั่นที่อาเชอร์ทำ ไม่มีเวทมนตร์ใดที่สามารถรักษาได้ มีแต่ต้องรอให้มันหายไปเองเท่านั้น!”

อาการของเธอดูน่าเป็นห่วงจนไบรอันรู้สึกไม่ดีเลย ใบหน้าที่งดงามของเธอมันบิดเบี้ยวเพราะเธอกำลังเจ็บปวด

“ล็อกห้องนี้แล้วพาข้ากลับเมบิล…”

ไบรอันอุ้มเธอขึ้นมาเขาพาเธอเดินออกไปพร้อมกับปิดห้องให้เรียบร้อย แล้วรีบอุ้มเบลล่าไปที่รถม้า

“อื้อ!!”

เขาวางเธอลงบนรถม้า ตอนนี้ใบหน้าของเธอมันชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ

“ข้าควรจะตามหมอมารักษาเจ้า”

เบลล่าส่ายหน้า

“ไม่ต้อง!! ไปตามเลโอมาก็พอ อึก!!”

ความปรารถนากำลังโจมตีเธออยากหนักจนขาทั้งสองข้างมันกำลังสั่นเทา เบลล่าสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่จุดกึ่งกลางจนเธอจนต้องหนีบขาเข้าด้วยกัน คอของเธอมันแห้งผาดราวกับว่าเธอกำลังกระหายน้ำ

“แกรนด์ดยุคเขาจะรักษาเจ้าได้ยังไง เขาไม่ใช่หมอสักหน่อย”

เธอกำลังหงุดหงิด เขาจะถามอะไรมากมายนัก แค่ไปทำตามที่เธอสั่งมันยากนักรึไง!!

ไบรอันเห็นตัวของเบลล่ากำลังสั่นเทา อีกทั้งด้านนอกฝนก็กำลังตกหนัก หรือว่าเธอจะหนาว?

เขาถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกมา หวังจะเอาไปห่มให้เธอ

“อย่าถอดเสื้อออก! ใส่กลับเข้าไปเดี๋ยวนี้!!”

ไบรอันเข้าใจว่าเธอกำลังเกรงใจ เขาจึงใช้เสื้อคลุมของเขาห่มให้เธอ

เสื้อคลุมของไบรอันมันมีกลิ่นของเขาเต็มไปหมด เธอในตอนนี้จวนเจียนจะควบคุมสติไม่ได้อยู่แล้ว เมื่อได้กลิ่นกายของเขามันทำให้เธอจะคลั่ง

“อื้อ!!”

เธอร้องครางออกมาพร้อมกับหนีบขาเขาหากันแน่น นี่มันราวกับว่าลมหายใจจะหมดลง เธอกำลังจะหายใจไม่ออก

ไบรอันที่เห็นท่าทีทรมานที่มากกว่าเดิมของเบลล่า เขาจึงลุกขึ้นมาแล้วนั่งลงข้างเธอ เขายกมือขึ้นมาซับเหงื่อที่ไหลซึมออกมาจากใบหน้าของเธอ

อาการเช่นนี้มันอะไรกัน เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว…โพชั่นสีชมพูกับคำเตือนที่ดูไร้สาระ

ใบหน้าที่ดูเจ็บปวดและทรมาน อีกทั้งห้ามให้เรียกหมอแต่ให้เรียกแกรนด์ดยุคมาแทน…

“!!”

ราวกับว่าเขาจะเริ่มเข้าใจแล้ว ไบรอันจึงเอื้อมมือไปจับที่ไหล่ของเบลล่า

“อ๊ะ..อาา”

เขาถอดผ้าคลุมของเขาออก ตอนนี้เธอไร้เรี่ยวแรงขนาดที่ว่าจะปัดมือเขาออกมาด้วยซ้ำ

ถึงมันเหลือจะเชื่อแต่นี่คือความจริง โพชั่นขวดนั้นจะต้องเป็นยาปลุกอารมณ์แน่นอน!

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าที่หล่อเหลาของไบรอัน

“เหตุใดถึงจะต้องตามแกรนด์ดยุคมา ในเมื่อข้าก็ช่วยเจ้าได้เหมือนกัน”

เขาบดขยี้ริมฝีปากกับเธออย่างรุนแรง แทนที่เธอจะปฏิเสธเธอกลับจูบเขาตอบอย่างเร่าร้อนเช่นกัน

เบลล่าปีนขึ้นนั่งบนตักของเขาเธอบดเบียดเข้าหาเขาราวกับว่าเธอต้องการไออุ่น ทั้งที่ความจริงเราทั้งสองคนต่างก็กำลังร้อนจนอยากกระชากเสื้อผ้าที่สวมออก

สติของเราทั้งคู่ต่างก็เตลิดไปหมดแล้ว เขาอยากสัมผัสเธอมาเนิ่นนานตั้งแต่วันที่เขาเจอเธอที่ร้านเหล้า ใบหน้าที่กำลังมองเขาอย่างเย้ายวนนั้น เด่นชัดในความทรงจำ

ไบรอันเฝ้าฝันเป็นร้อยเป็นพันครั้งว่าเขาอยากจะสัมผัสเธอและอยากให้เธอสัมผัสเขาเช่นกัน…ต่อให้หลังจากหมดฤทธิ์โพชั่นเธอจะด่าทอเขาว่าเป็นคนฉวยโอกาส เขาก็ยินยอมที่จะยอมรับการกระทำที่อาจจะทำให้องค์รัชทายาทเช่นเขาเสื่อมเสียเกียรติ

ขอเพียงได้เป็นหนึ่งเดียวกับเธอ ขอเพียงดวงตาของเธอมองมาที่เขายามที่เราทั้งคู่ต่างก็สัมผัสกัน เท่านั้นก็พอ เขายอมแลกกับทุกอย่างทั้งหมดที่มี

ฝนด้านนอกกำลังตกหนักจนรถม้าต้องชะลอการเดินทาง ระยะทางจากวิหารกับคฤหาสน์เมบิลค่อนข้างจะไกล ไบรอันแน่ใจว่าเธอทนฤทธิ์ของโพชั่นไม่ไหว อย่าว่าแต่เธอเลยเขาก็เช่นกัน

โชคดีที่นี่เป็นรถม้าของราชวงศ์ มันค่อนข้างจะใหญ่โตและมิดชิด เธอดึงเสื้อของเขาออกมาอย่างรวดเร็ว

“เบล ต่อให้หลังจากเจ้าเกลียดข้า ข้าก็ยินยอม”

ดวงตาของเธอมันเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา เขาถอดเสื้อและกางเกงออกแล้วนั่งลงบนเก้าอี้

ไบรอันก้มลงมาสบตาของเธอที่นั่งอยู่บนพื้นราวกับว่าเขากำลังสั่งให้เธอสัมผัสมัน ในใจของเธอตอนนี้มันร้อนรุ่มยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เธอยกมือขึ้นมาจับที่แก่นกายของเขา เราทั้งสองสบตากันอย่างท้าทาย เพียงได้มองสายตาของเขามันคือการกระตุ้นอารมณ์อย่างไม่รู้ตัว

เธอเริ่มเลียตั้งแต่ส่วนหัวของเขาช้าๆ แล้วขบเม้มที่ด้านบน

เขายกมือขึ้นมาจับผมของเธออย่างแผ่วเบา

“ดูดแรงๆ หน่อยสิเบล ให้สาสมกับความอยากของเจ้า..”

ไบรอันแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาไม่ใช่คนอ่อนโยน แต่เขาคือปีศาจต่างหาก

เธอดูดกลืนที่ส่วนปลายหัวหยักของเขาแรงขึ้น เบลล่าคิดว่าเธอพยายามจะอมแล้วแต่มันเข้าปากเธอได้เพียงส่วนหัวเท่านั้น ขนาดของเขามันมากเกินไป

ไบรอันอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ เขาถกกระโปรงของเธอขึ้นไปก่อนจะกางขาของเธอออก กางเกงซับในถูกถอดออกมาอย่างรวดเร็ว

“เปียกหมดแล้วเบล..”

เธอหลับตาลงเพื่อซ่อนความเขินอายทั้งหมดลงไป เขาก้มหน้าลงมาละเลงลิ้นกับช่องทางรักที่เปียกชุ่มของเธอ

เบลล่าอ้าปากกว้างเพื่อกอบโกยอากาศเขาปอด เธอรู้สึกมากกว่าทุกครั้ง ไม่ว่าลิ้นของเขาจะสัมผัสตรงไหนก็รู้สึกดีไปเสียหมด เธออยากจะขอบคุณที่ตอนนี้ฝนด้านนอกกำลังตก เพราะอย่างน้อยจะไม่มีใครได้ยินเสียงที่น่าอายของเธอ

“สุดยอดเลยเบล มันหวานจนข้าอยากจะกินมันอีก รสชาติของเจ้าช่างหวานล้ำจริงๆ”

“อ๊ะ..อึก! อื้อ!”

ลิ้นของเขายังคงพัวพันกับจุดกระสันของเธอ เขาใช้ลิ้นเขี่ยวนมาพักหนึ่งแล้วจนเธอรู้สึกอยากมากกว่าเดิม เธออยากให้เขาสัมผัสเธอมากกว่านี้!

“ดะ ได้โปรดตรงนั้นพอแล้วค่ะ…”

ไบรอันเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่เจ็บปวดของเบลล่าอย่างสุขใจ เขาลุกขึ้นยืนก่อนจะนำแก่นกายไปถูที่ริมฝีปากเธออีกครั้ง

“ความสุขจะมากขึ้น หากว่าเจ้ารู้จักใจเย็น”

เธอใช้ลิ้นเลียรอบๆ ปลายหัวหยักของเขา เขาแหวกเสื้อของเธอออก แล้วยกมือขึ้นมากอบกุมเนินอกของเธอเอาไว้ เขาดึงยอดอกของเธอแรงๆ อย่างหยอกล้อ

“เบล กางขาออกสิ”

ถึงจะอับอายกับคำพูดของเขาแต่เธอก็ยอมทำตามแต่โดยดี เธอเงยหน้าขึ้นมาเพื่อสบตาเขา

ไบรอันใช้ตัวตนของเขาถูที่จุดกึ่งกลางของเธอ เขาขยับเอวช้าๆ เพื่อให้มันเสียดสีกับจุดกระสัน

“อยากให้มันเข้าไปรึเปล่า?”

เธอมองหน้าเขาอย่างไม่พอใจ เหตุใดต้องถามทั้งๆ ที่เขาก็รู้ว่าเธอกำลังต้องการ

“หากไม่อยากทำ ก็ไปตามคนอื่นมา!”

อา ลูกแมวน้อยของเขาโกรธซะแล้ว สงสัยเขาจะกลั่นแกล้งเธอมากเกินไปจริงๆ แต่ไบรอันก็ไม่คิดว่าเขาจะสามารถหยุดกลั่นแกล้งเธอหรอกนะ เพราะมันมีความสุขมากจริงๆ ที่ได้เห็นใบหน้าที่แตกต่างไปจากปกติของเธอ

เขากดลงลึกเพื่อให้มันเข้าไปด้านในตัวเธอ อย่างที่เธอต้องการ หว่างคิ้วของเบลล่าปรากฏรอยย่นอีกทั้งเธอยังเม้มปากแน่นราวกับว่าเธอทรมานกว่าเดิม

“เหตุใดถึงทำหน้าเจ็บปวด ทั้งที่มันก็เข้าไปอยู่ในตัวเจ้าแล้ว….”

เธอออกแรงผลักเขาออกเพราะตอนนี้มันเจ็บ เขาใหญ่เกินไปจนเธอรู้สึกได้ถึงความแหลกสลายตรงส่วนล่าง

“จะ..เจ็บ!!”

“ซี๊ด! เจ้าคับแคบเกินไปต่างหาก…”

เขาจับเธอลุกขึ้นยืนจับที่หน้าต่างรถม้า ให้เธอหันหน้ามาหาเขาแล้ว เขากางขาเธอออกเล็กน้อยเพื่อให้จุดกึ่งกลางของเธออ้าออกมารับตัวตนของเขา เพราะเขาคิดว่าท่ายืนอาจจะทำให้เธอผ่อนคลายกว่า

เขาขยับเอวเน้นย้ำพร้อมทั้งกระแทกเข้าไปอย่างถี่รัว

“อ๊า!!!..อื้อ!!!”

อดใจไม่ไหว ในคราแรกไม่ได้คิดว่าจะกระทำรุนแรงเช่นนี้แต่เธอหวานเกินไป เธองดงามไปทั่วทั้งร่างกาย อาเชอร์คือใครกัน เขาอยากจะไปมอบเงินทองและคฤหาสน์ที่มาเดลีนให้ชายผู้นี้เหลือเกิน!!

เขากระแทกเข้าไปซ้ำๆ จนสุดทาง ขาของเธอมันสั่นระริกราวกับจะยืนไม่อยู่ เธอไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่านี่คือบนรถม้า และเรากำลังอยู่บนถนน

สัมผัสของไบรอันมันรุนแรงเกินไปจริงๆ ที่น่าโมโหคือเธอไม่ได้รู้สึกเจ็บแล้ว แต่มันรู้สึกดีราวกับเธอกำลังล่องลอยบนปุยเมฆ

ความเสียวมันเกิดขึ้นทุกครั้งที่เขาขยับ เขายกขาของเธอขึ้นมาหนึ่งข้างก่อนจะอัดกระแทกเขาไปใหม่

ดีชะมัดที่เขาให้เธอหันหน้ามา การได้มองใบหน้าที่สุขสมของเธอมันแสนจะคุ้มค่าจริงๆ เขายกมือขึ้นไปบีบที่หน้าอกของเธอแรงๆ อย่างมันเขี้ยว

เสียงร้องครางของเราทั้งสองคนในตอนนี้แทบจะดังกว่าเสียงของฝนที่ตกด้านนอก เธอยกมือขึ้นมาโอบกอดเขาเอาไว้ราวกับว่าเธอนั้นกำลังต้องการเขา

“ข้ารู้สึกดีจนอยากจะทำเช่นนี้ทั้งวัน…ไม่อยากเสร็จเลยเบล ลึกมากให้ตาย! เจ้ารับข้าเข้าไปได้จนหมดและมันรัดแน่นไปทุกส่วน!!”

เธอปรือตามองหน้าของเขานี่มันราวกับว่าเธอจะยืนไม่อยู่แล้ว เธอกระตุกเบาๆ ก่อนจะโถมตัวไปแอบอิงซบเขา

เบลล่าหลับไปแล้วแต่ว่าเขายังไม่พึงพอใจ แต่ตอนนี้ไม่ไหวแล้วเขาจึงเร่งจังหวะเพื่อให้ตัวเองสัมผัสเธอมากกว่านี้.

เสียงน้ำกระฉอกดังออกมาจากด้านใน เขาวางเธอลงบนพื้นรถม้าก่อนจะดึงแก่นกายของเขาออกมา ไบรอันใช้นิ้วของเขาเขี่ยน้ำสีขาวขุ่นที่ไหลออกมา ให้มันไหลกลับเข้าไปด้านในของเธอ

เขาอยากให้กลิ่นของเขาติดตัวของเธอไปตลอด

รถม้าจอดที่หน้าคฤหาสน์เมบิลพอดี เขาใส่เสื้อผ้าก่อนจะใช้ผ้าคลุมห่อตัวเบลล่าเพื่อพาเธอเดินเข้าไปในคฤหาสน์