47.เพราะอะไร

 

ฝนเริ่มตกน้อยลง อาจจะเป็นเพราะใกล้จะสิ้นสุดฤดูฝนแล้ว

การสืบค้นข้อมูลของเมเบโล่ใช้เวลานานมากทีเดียว เพราะถือเป็นงานยากพอสมควร ไม่มีคนรับใช้หรือทหารประจำตระกูลเมเบโล่รอดชีวิตออกจากที่นั่นแม้แต่คนเดียว

ทุกคนที่เข้าไปทำงานจะต้องแก่และตายที่เมเบโล่เท่านั้น

วันนี้เบลล่าเดินทางไปที่พระราชวังเพื่อไปหาคิร่า เธอถือร่มสีดำในมือ มีละอองฝนตกลงมาบ้างประปราย

“มาหาจักรพรรดินีงั้นหรือ?”

เบลล่ายกยิ้ม ส่งให้กับแกรนด์ดัชเชสเมเบโล่ พระราชวังกว้างขวางขนาดนี้ยังจะมาบังเอิญเจอกันอีกนะ!

“ค่ะ ”

เธอไม่คิดจะอยู่สนทนากับหญิงชราที่เป็นดั่งงูพิษเช่นแกรนด์ดัชเชสอยู่แล้ว

“ข้าอยากเชิญดัชเชสเมบิลมาดื่มชาสักถ้วย หวังว่าดัชเชสจะไม่ปฏิเสธคำขอร้องของหญิงชราเช่นข้า ”

เบลล่ามองไปที่หญิงชรา ที่กำลังส่งยิ้มปลอมๆ มาให้เธอ ตามธรรมเนียมเธอมิอาจปฏิเสธคนที่ยศสูงกว่าได้อยู่แล้ว

“เป็นเกียรติของข้ายิ่งนัก ”

เธอนั่งอยู่ที่สวนในเรือนกระจกของพระราชวัง รอบๆ คือดอกไม้ที่กำลังบานสะพรั่ง

“โชคร้ายที่วันนี้ฝนตก เราเลยอดดื่มชาในสวนเลย แต่การมาดื่มชาในเรือนกระจกเช่นนี้ก็ไม่เลว ”

“ดูท่าว่าแกรนด์ดัชเชสชวนข้ามาเพราะมีเรื่องจะคุย ท่านกล่าวเรื่องที่ท่านอยากคุยกับข้ามาเถอะค่ะ ข้าไม่ได้มีเวลาว่างมากมายขนาดนั้น ”

หญิงชราหัวเราะร่า เธอวางแก้วน้ำชาลงพร้อมทั้งมองไปที่เบลล่า

“รู้ไหมในตอนเด็กฮันน่าถือเป็นเด็กน้อยที่งดงาม งามชนิดที่ว่าใครๆ ต่างก็หลงใหลนางไปเสียหมดไม่เว้นแม้แต่อดีตองค์จักรพรรดิ ข้าเลี้ยงดูนางให้เชื่อฟังเพราะคิดเอาไว้ว่าสักวันจะส่งนางให้ขึ้นเป็นองค์จักรพรรดินี แต่นางกลับเลือกจะหนีตามบารอนผู้ต้อยต่ำเพียงเพราะคำว่ารัก ”

เบลล่ายกแก้วน้ำชาขึ้นมาดื่มด้วยท่วงท่าที่สง่างาม

“ข้ารู้เรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับแลนเดอร์ รู้แม้กระทั่งว่าลูกสาวที่แสนจะงดงามของข้าจะต้องทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูคนพวกนั้น”

“ในเมื่อท่านรู้ว่าท่านแม่ลำบาก แล้วเหตุใดถึงไม่คิดยื่นมือเข้าช่วย?”

หญิงชรายกยิ้มพร้อมทั้งหยิบน้ำตาลก้อนมาเติมในแก้วชา

“เพราะว่าข้าต้องการให้นางรู้ยังไงล่ะว่าการคิดออกไปใช้ชีวิตที่ไร้ข้าคอยปกป้องมันเป็นเช่นไร ต้องให้นางรู้จักการต่อสู้ เพื่อให้นางแข็งแกร่งและรู้สึกผิดต่อข้า ให้เวลาเป็นตัวฝังความเจ็บปวดของการเลือกทางเดินที่ผิดในครั้งนี้ลงในจิตใจของนาง ”

“อย่าบอกนะว่าที่ธุรกิจทุกอย่างของท่านพ่อล้มเหลว เป็นเพราะ ”

“อ่า เจ้าถือเป็นเด็กที่ข้าถูกใจมากทีเดียวเบลล่า หากว่าธุรกิจของบารอนผู้นั้นสำเร็จแล้วฮันน่าจะนึกเสียใจเรื่องที่นางทำกับข้าได้ยังไงล่ะ มีแต่ต้องคอยบีบกดให้นางอยู่ในความยากจนเท่านั้น นางถึงจะนึกถึงเมเบโล่”

เบลล่ากลืนน้ำลายลงคอ พร้อมกับกำมือแน่น!

เกินไปแล้ว สตรีผู้นี้โหดร้ายเกินไปแล้ว!!

“มันผิดแผนของข้าตรงที่เจ้าเป็นคนพานางออกมา ข้าอุตส่าห์รอให้เจ้าอายุสิบแปดปีก่อนถึงจะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือแต่เป็นเจ้าที่ทำให้แผนของข้ามันผิดพลาด และมันเป็นครั้งแรกที่แผนของข้าผิดพลาด ”

“ท่านนี่ ช่างชั่วร้าย แกรนด์ดัชเชสเมเบโล่ ท่านไม่เคยคิดถึงความยากลำบากของข้ากับท่านแม่ ท่านเพียงคิดแค่ว่าท่านจะเอาชนะท่านแม่ด้วยการให้ท่านแม่รู้สึกเสียใจและผิดต่อท่าน!!”

หญิงชรายกแก้วน้ำชาขึ้นมาดื่มอีกครั้ง

“เบลล่า เจ้าคิดว่าข้ามาบอกเรื่องทั้งหมดนี่เพราะว่าอะไร เพราะให้เจ้ามาด่าข้างั้นหรือ?”

เบลล่ากลืนน้ำลายลงคออีกครั้งเธอมัวแต่โกรธจนลืมคือถึงเหตุผลของการกระทำนี้เลย

“เด็กก็ยังคงเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ เจ้าไม่มีวันเอาชนะข้าได้หรอกนะเบลล่า ข้าไม่ได้ขอให้เจ้ามาร่วมมือเพราะข้าไม่ต้องการเรี่ยวแรงที่น้อยนิดของเขา แต่ข้าขอเพียงเจ้าอย่าขัดขวางข้าก็พอ เพราะคนที่ข้าจะทำลายไม่ใช่เจ้า แต่เป็นฮันน่า ข้าให้กำเนิดนางมาข้าก็มีสิทธิ์ที่จะมอบความตายให้แก่นาง ”

“ข้าจะลองดู ”

เธอจ้องไปที่ใบหน้าเย็นชาของหญิงชรา

“ข้าจะลองเอาชนะท่านและทำลายเมเบโล่ดู!!!”

“ฮะ.ฮ่า!! เบลล่าหากว่าข้าที่เป็นคนก่อนตั้งตระกูลนี้ตาย ทุกคนที่มีสายเลือดของเมเบโล่ก็จะตายด้วย แม้สายเลือดที่สูงส่งนี้จะไหลเวียนเพียงครึ่งเดียวในร่างกายของเจ้า แต่เจ้าก็จะตายลงเช่นกัน…”

 

 

 

คิร่ายกมือขึ้นมาตบไหล่เบลล่าเบาๆ ถึงแม้ว่าแกรนด์ดัชเชสเมเบโล่จะจากไปนานแล้วแต่เบลล่ายังคงนั่งอยู่เช่นเดิมไม่ขยับไปไหน

เธอได้ยินทุกคำที่หญิงชราผู้นั้นกล่าวออกมาเพราะคิร่าได้รับรายงานว่าเบลล่าถูกเชิญไปดื่มน้ำชากับแกรนด์ดัชเชสเมเบโล่เธอจึงรีบมา ทว่าไม่มีโอกาสให้เธอเดินเข้ามาแทรกได้เลย คิร่าจึงยืนฟังเรื่องราวทั้งหมดอยู่เงียบๆ

“เบล ”

“ข้าดีใจ ที่อย่างน้อยก็ยังมีเจ้าที่ได้ยินเรื่องราวทั้งหมด ข้าจะได้พูดคุยปรึกษาเจ้าได้ไงล่ะ!”

ไม่หรอก ไม่เลย เบลจะไม่มาพูดเรื่องพวกนี้ก็เธอแน่นอนเพราะเบลไม่อยากให้เธอหนักใจ 

เหตุใดเธอจะไม่รู้ว่าที่ทุกคนลำบากเช่นนี้เป็นเพราะเธอ 

เพราะเธอคือองค์จักรพรรดินี

ในคราแรกนึกว่าท่านพี่โคลด์และเคนเนดี้จะสบายกลับกลายเป็นท่านพี่โคลด์ต้องทำงานหนักกว่าเดิมเพื่อปกป้องเธอและองค์จักรพรรดิ

เบลที่เคยยิ้มอย่างสดใส ในตอนนี้รอยยิ้มของเบลมันไม่มีความสุขเหมือนแต่ก่อน แต่ถึงอย่างนั้นเบลก็ยังคงยิ้มให้เธอเพื่อให้เธอรู้ว่าเบลไม่เป็นอะไร ทั้งที่ความจริงมันเป็น!!

เธอสูญเสียลูกในท้องไป เพราะความประมาทของตัวเอง 

เรื่องราวมันน่าอึดอัดและปวดหัวไปหมดจนมันเกิดคำถามกับตัวเองซ้ำๆ ว่าหากตอนนี้เธอคือเลดี้คิร่า เคนเนดี้ เธอจะมีความสุขกว่านี้รึเปล่า เบลกับท่านพี่ล่ะ คงจะไม่ต้องทำอะไรหลายๆ อย่างเพื่อปกป้องเธอเช่นนี้

“หน้าตาของเจ้ามันกำลังบอกว่าเจ้าคิดมากอยู่ มีเรื่องอะไรที่ทำให้จักรพรรดินีผู้งดงามคิดมากขนาดนี้กันนะ ฝ่าบาทไปมีสนมอื่นงั้นเรอะ!!! ข้าจะไปจัดการเอง!!”

“เบล ข้าจะร่วมต่อสู้กับเจ้าด้วย ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องมาปกป้องข้าอีกแล้ว!”

เบลล่ายกยิ้มเธอยกมือขึ้นมาจับมือของคิร่าเอาไว้

“ข้าไม่เคยมีเพื่อนมาก่อนเลย ตลอดชีวิตของข้า ตอนที่อยู่แลนเดอร์ข้าไม่กล้าที่จะคบใครเป็นเพื่อนเพราะว่าข้า อับอาย พี่ชายและพ่อของข้าคือผู้ชายที่ทำตัวน่าละอาย ข้าจึงเก็บทุกอย่างไว้กับตัวเองหมด ทั้งเรื่องที่ข้าชอบกินเหล้า เวลาเจอชุดสวยๆ ก็ต้องเลือกเองไม่มีเพื่อนไปช่วยเลือกอย่างคนอื่น ข้าชอบกินเนื้อย่างมากๆ อันนี้ก็ไม่กล้าบอกใครเพราะข้ากลัวว่าชนชั้นสูงพวกนั้นจะไม่ชอบข้า…ตั้งแต่ได้พบเจ้าทุกอย่างมันก็เปลี่ยนไป ข้าสามารถพูดคุยทุกอย่างกับเจ้าได้ สามารถกล่าวชมชายหนุ่มที่ข้าพบเห็นว่าหล่อเหลากับเจ้าได้ สามารถยกแก้วเหล้าขึ้นมาชนกับเจ้า…คิร่าข้าไม่อยากให้เจ้าด้อยค่าตัวเอง และคิดว่าทุกคนกำลังลำบากเพราะเจ้า มันไม่ใช่อย่างนั้น พวกเรากำลังต่อสู้กับเมเบโล่ในตอนแรกข้าก็คิดว่าที่ข้าต่อสู้กับเมเบโล่เพราะว่าข้าอยากจะเอาชนะคนตระกูลนั้นเป็นทุนเดิมและต้องการให้เจ้าและข้าอยู่อย่างปลอดภัย…แต่ไม่ใช่เลยคิร่า..ไม่ใช่แบบนั้น”

เบลล่ายกมือขึ้นมากุมใบหน้าของคิร่าเอาไว้

“เราทุกคนกำลังต่อสู้อย่างหนัก เพื่อความสุข….”

เธอยกมือขึ้นมาซับน้ำตาที่หางตาของคิร่า

“เจ้าคือเพื่อนคนสำคัญของข้า และเจ้ามีค่ามากขนาดที่ข้าจะต้องปกป้องรอยยิ้มนี้เอาไว้…”

วัลโด้ยกยิ้ม เขายืนอยู่หน้าประตูทางเขาของเรือนกระจก และเบื้องหน้าของเขาคือสตรีงดงามทั้งสองกำลังผลัดกันเช็ดน้ำตาให้กัน

มิตรภาพที่แสนงดงาม…

“งดงามนะครับ ให้ตายเถอะ!! ข้าตกหลุมรักเบลอีกแล้ว!!”

ไบรอันที่ยืนข้างๆ วัลโด้ยกมือขึ้นมากุมหัวใจเอาไว้พร้อมกับมองไปที่เบลล่าด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ จนวัลโด้ต้องขมวดคิ้ว

“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะเป็นคนคลั่งรักขนาดนี้?”

“มากกว่านี้แน่นอนครับ กับเบลนี่ใช่คำว่าคลั่งอาจจะไม่พอ และตอนที่ทุกคนไม่อยู่ เป็นข้าที่จะได้นอนกอดนางคนเดียวทุกค่ำคืน ฮะ!! ฮ่า!!”

วัลโด้ส่ายหน้าเบาๆ หรือที่จริงแล้วแผนการโรคระบาดจะเป็นฝีมือของไบรอันกันนะ เพื่อที่เขาจะได้กอดเบลล่าคนเดียว?

“เหตุใดท่านถึงมองข้าเช่นนั้น?”

ไบรอันขมวดคิ้วมองที่วัลโด้เพราะมันราวกับวัลโด้กำลังสงสัยอะไรเขาสักอย่าง ไม่รอให้วัลโด้บอก ไบรอันก็วิ่งเข้าไปหาเบลล่า

“เบลล่าที่รัก!! ข้ามีข่าวดีมาบอก!”

ไบรอันยกมือขึ้นมาจับที่แก้มของเบลล่าอย่างรักใคร่

“ข้าจะได้ย้ายเข้าไปพักที่เมเบโล่แล้ว ถึงเวลานั่นเจ้าสงสัยอะไรข้าจะตามสืบให้เอง!!”

เบลล่าปรายตามองไบรอันราวกับว่าเขาคือความหวังเดียวของเธอในตอนนี้!!

นี่มันดีสุดๆ ไปเลยไม่ใช่รึไงกัน!!

เบลล่ามองที่ไบรอันพร้อมทั้งยกยิ้มอย่างดีใจ

“เบลวางใจเถิด ข้าเองก็จะช่วยเจ้าปกป้องคิร่าอีกแรง พวกเราคือสามีนะ การให้ภรรยามานั่งแก้ปัญหานั้น..ดูเป็นการเสียเกียรติเล็กน้อย…”

วัลโด้นั่งลงข้างคิร่าก่อนที่เขาจะส่งยิ้มให้คิร่า

เธอเข้าใจ เบลล่าเข้าใจทุกคนดีแต่ที่เธอทำทุกอย่างก็เพื่อจะช่วยอีกแรง เราจะได้ช่วยกันผ่านเรื่องที่เลวร้ายเช่นนี้สักที!

“กลับกันเถอะเบล อีกสามวันข้าจะต้องไปอยู่ที่เมเบโล่แล้ว ขอนอนกอดเจ้าให้นานกว่าเดิมอีกหน่อยนะ….”