5.ไม่ได้เมา

“ท่านพี่จ้างเบลมาสอนหนังสือให้ข้าได้ไหมคะ?”

เบลล่าตกใจจนต้องรีบกล่าวปฏิเสธ

“ไม่ได้นะคิร่า ข้ามิกล้าสอนทายาทของเคนเนดี้หรอก!”

ท่านเคาน์ยกยิ้ม

“เอาสิ..พรุ่งนี้รบกวนเบลล่านำใบสำเร็จการศึกษาและใบอนุญาตสอนหนังสือมาพบข้า ส่วนเรื่องค่าจ้างนั้นไม่ต้องเป็นห่วงข้าจะจ่ายให้อย่างเหมาะสม”

เบลล่าส่งยิ้มอย่างเกรงใจให้ท่านเคาน์ ทว่าในใจของเธอมันกำลังโห่ร้องอย่างยินดี!!

นี่มันจะเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลย!! เธอจะได้ใกล้ชิดกับคิร่าและได้เงินค่าจ้างสอนหนังสืออีกด้วย! เบลล่าเชื่อเหลือเกินว่าท่านเคาน์จะต้องจ่ายในราคาที่เหมาะสมแน่ๆ จมูกของเธอกำลังได้กลิ่นของเงินที่ลอยมาแล้วละสิ

“เอาล่ะ..เราไปที่งานเลี้ยงกันเถอะ ป่านนี้ทุกอย่างคงจะเตรียมพร้อมหมดแล้ว”

โคลด์ลุกขึ้นก่อนจะส่งมือให้เบลล่า

“ยินดีต้อนรับสู่เคนเนดี้อย่างเป็นทางการ”

จะจับมือ…ดีไหมนะ!!

เมื่อโคลด์เห็นความลังเลให้สายตาของเบลล่า เขาก็หัวเราะ

“ข้าบอกแล้วไงว่าเจ้าก็คือน้องสาวของข้าอีกคน ไม่ต้องคิดมากหรอก”

เบลล่าส่งยิ้มจางๆให้โคลด์ก่อนจะจับมือของเขา คิร่ายกยิ้มอย่างอารมณ์ดี พวกเราเดินมาทางด้านหลังของคฤหาสน์ เบื้องหน้าของเบลล่าคือสวนที่แสนงดงาม มีเก้าอี้มากมายวางเรียงรายอยู่ พร้อมกับถังของเหล้ารัม ถังไวน์ และถังเบียร์ ที่ข้างๆโต๊ะมีเตาสำหรับย่างวางอยู่ มีอัศวินราวสิบคนส่งยิ้มให้ท่านเคาน์ ทว่าพอพวกเขาเห็นเบลล่าเดินมา บางคนก็หน้าแดงบางคนก็เสียอาการไปเลย

“ตามสบายเถอะ! นี่เบลล่าเป็นเพื่อนของคิร่า”

เบลล่าส่งยิ้มให้อัศวินทุกคนก่อนที่เธอจะเดินไปนั่งบนเก้าอี้ซึ่งมีอัศวินผู้หนึ่งเดินมาขยับเก้าอี้ให้เธอนั่ง

“ขอบคุณค่ะ”

“ด้วยความยินดีครับ”

“เจ้าพวกนี้นี่นะ!!..ถึงพวกเขาจะเป็นเช่นนี้แต่เจ้าวางใจเถอะ พวกเขาไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอก”

คิร่ากล่าวพร้อมทั้งยกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม

“บ้านของเจ้า..ดูอบอุ่นมากเลยนะ ถึงจะมีเพียงเจ้ากับพี่ชายแต่ข้าสัมผัสได้ถึงความรักและความห่วงใยได้อย่างชัดเจนเลย”

คิร่าส่งแก้วไวน์ให้เบลล่า

“ชีวิตมันโหดร้ายมากนะเบล กว่าข้ากับท่านพี่จะลุกขึ้นยืนอย่างสง่าผ่าเผยเช่นนี้ก็ใช้เวลานานอยู่เหมือนกัน…ข้าหวังว่าเจ้าเองก็จะยืนอย่างมีเกียรติได้เช่นกัน”

เธอไม่ควรจะหวั่นไหวกับคำพูดของคนที่ต้องมาหลอกลวงด้วยซ้ำ แต่ทว่าในใจของเบลล่ามันกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เธอยกไวน์ขึ้นมาดื่ม

“ข้าเองก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น…”

วันหนึ่งเธอจะพาท่านแม่ลุกขึ้นยืนอย่างมีเกียรติ และสมศักดิ์ศรี

เธอคุยเรื่องทั่วๆ ไปกับคิร่าราวกับคนที่สนิทกันมานาน คิร่านั้นราวกับว่านางพึ่งเปิดใจมีเพื่อนครั้งแรก นางจึงพูดคุยเรื่องราวต่างๆ ที่อัดแน่นในใจออกมากับเบลล่า ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอาจารย์ที่มาสอนเพื่อเข้าหาพี่ชาย และยังจะสตรีมากมายพวกนั้นอีก!!

“คิร่า..พี่ชายเจ้าจำเป็นต้องมีภรรยา เจ้าจะมาห่วงเช่นนี้มันก็ไม่ถูก แล้วยังจะตัวเจ้าล่ะ เจ้าคือสตรีที่งดงามมากนะ มาใช้ชีวิตเพื่อหวงพี่ชายไปวันๆ เช่นนี้มันน่าเสียดายออก..”

เบลล่าคิดว่าเธอดื่มไวน์ไปราวสิบแก้วเห็นจะได้ ส่วนคิร่านอนลงที่เก้าอี้ตัวยาวเพราะว่านางไม่สามารถนั่งได้ เนื่องจากอาการมึนหัวที่กำลังโจมตีเข้ามา

“เช่นนั้นข้าควรจะทำเช่นไร!!”

เบลล่ายกยิ้ม

“เรากำลังอยู่ในวัยที่งดงามราวกับดอกไม้ที่บานสะพรั่ง เจ้าควรจะเปิดใจรับความรักครั้งใหม่ๆ ให้เข้ามาบ้าง..”

“ข้าคิดว่าหากข้าจะรักใครสักคน ชายผู้นั้นจะต้องหล่อเหลาและร่ำรวยมากกว่าท่านพี่….”

มันจะมีไหมผู้ชายแบบนั้นน่ะ แล้วดยุคแม็คซิมัสหน้าตาเป็นยังไงกันฟะ!!

“….มีผู้ชายที่หล่อมากกว่าพี่เจ้าอีกงั้นเรอะ!! เจ้าควรจะลดสเป็คลงมาหน่อยสิ”

“พรึบ!!”

เบลล่านั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ไม่มีพนักพิง เธอหงายหลังลงไปเพราะรู้สึกว่าฤทธิ์ของไวน์ที่ดื่มกำลังทำให้โลกหมุนติ้วๆอยู่ แต่ทว่าการหงายหลังนี่ไม่เจ็บเท่าที่คิดแฮะ!!

“เจ้าพูดจริงรึเปล่าที่ไม่มีใครหล่อเท่ากับข้าน่ะ?”

พอเบลล่าลืมตาดูดีๆ เธอก็พบกับท่านเคาน์ที่กำลังโอบกอดเธอเอาไว้ เบลล่ารีบหันไปมองคิร่าก็พบว่าเธอเมาจนหลับไปแล้ว

“คะ..คือว่า…”

“เมาแล้วงั้นเหรอ?”

ใช่..จะบอกว่าก่อนหน้านี้เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังเมา แต่พอท่านเคาน์มาโอบกอดเธอเช่นนี้อยู่ๆ สติที่มันล่องลอยไปมันก็ลอยกลับเข้าร่างในทันที

“ไม่เมาแล้วค่ะ! ไม่เมาแล้ว..ท่านเคาน์ควรจะปล่อยข้าก่อน…”

เธอยกยิ้มจางๆ ให้เขา พร้อมทั้งออกแรงดันตัวเองออกจากการเกาะกุมของเขา

“คิร่าไม่เคยดื่มจนเมา นี่เป็นครั้งแรกที่นางเมาเลยก็ว่าได้ ข้าหวังอย่างยิ่งว่าเจ้าจะเป็นเพื่อนที่ดีของนาง…จริงๆ!”

เบลล่าคิดว่าเธอไม่ได้หูฝาดแน่นอน เพราะเธอได้ยินน้ำเสียงที่เขาเน้นตรงท้ายประโยค มันราวกับว่าเขากำลังย้ำเตือนให้เธอนั้นระวังตัวเอาไว้..

“ข้าก็ดีใจค่ะที่ได้เป็นเพื่อนกับนาง คิร่าเองก็ถือเป็นเพื่อนคนแรกของข้าเลย..อ่า..นี่ก็ดึกมากแล้วคงจะถึงเวลาที่ข้าจะต้องกลับแล้ว…สายัณห์สวัสดิ์นะคะท่านเคาน์”

“โคลด์..เรียกข้าว่าท่านพี่โคลด์”

“…ข้าไม่กล้าจะอาจเอื้อมเช่นนั้นหรอกค่ะ…แค่ได้เป็นเพื่อนกับคิร่ามันก็ราวกับว่าข้านั้นฝันไปแล้ว”

“…”

เขามองเธอเงียบๆ ก่อนจะยกมือขึ้นมาจับที่ตุ้มหูของเธอ โคลด์ถอดตุ้มหูออกไปอย่างรวดเร็ว

“…หวังว่าพรุ่งนี้เจ้าจะยอมใจอ่อนเรียกข้าว่าท่านพี่นะ”

เบลล่าไม่ตอบเธอเพียงแต่ส่งยิ้มให้เขาเท่านั้น ก่อนจะลุกขึ้นก้มหน้าทำความเคารพแล้วเดินจากไป อ่า..เธอกำลังเวียนหัวให้ตายเถอะ!!

กะว่าจะดื่มพอประมาณแต่กลายเป็นว่าคิร่าชวนเธอดื่มไม่หยุดไม่หย่อน!! เบลล่าพาตัวเองขึ้นมาบนรถม้าอย่างทุลักทุเล ทว่าเมื่อขึ้นมาด้านบนรถม้าเธอก็ต้องตกใจที่เห็นสายตาไม่พอใจของท่านดยุค!!

“ท่านดยุคมาอยู่บนรถม้าของข้าได้ยังไงกันคะ?”

“กลิ่นเหล้า? เจ้าดื่มมางั้นเหรอ”

เบลล่ารีบยกมือขึ้นมาปิดปาก

“นะ..นิดหน่อยค่ะ…ดื่มมานิดเดียวเท่านั้น!”

เบลล่าก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องกลัวท่านดยุคจะด่าเรื่องดื่มเหล้าด้วยก็ไม่รู้!!

เลโอเลิกคิ้วมองเบลล่า ก่อนที่เขาจะดึงเธอมานั่งบนตัก..เบลล่ารีบยกมือขึ้นมาดันตัวของเขาออก

“นิดเดียวแล้วเหตุใดถึงเมาขนาดนี้?”

“ข้าไม่ได้เมาเลยค่ะ..นี่ปกติดีทุกอย่างเลย ข้าไม่ทำให้แผนของท่านดยุคเสียแน่นอน…ท่านควรจะ..ปะ..ปล่อยข้าก่อน!”

เลโอยกมือขึ้นมาจับริมฝีปากของเบลล่าก่อนที่เขาจะสอดนิ้วเข้าไปในปากของเธอ…เหตุใดถึงรู้สึกไม่พอใจกันนะ แล้วเหตุใดถึงได้อยากดึงเธอเข้ามากอด

เหตุใดจะต้องหงุดหงิดที่มีกลิ่นน้ำหอมของชายอื่นติดตัวเธอมา ให้ตายเขาไม่ชอบตัวเองที่ไร้เหตุผลเช่นนี้เลย

“อื้อ!!”

เขาใช้นิ้วของเขาเล่นกับลิ้นของเบลล่า…แต่เธอกลับไม่ยอมแพ้ เบลล่าไม่ยอมให้เขาใช้นิ้วเขี่ยลิ้นของเธอ เธอก็เลยขบกัดนิ้วของเขาเอาไว้!

เขามองหน้าของเธอ…เราทั้งสองสบตากันเนิ่นนาน…สุดท้ายเป็นเขาที่ยอมปล่อยเธอออกจากอ้อมกอด

“เล่นอะไรคะ!!”

เบลล่ารีบลุกขึ้นไปนั่งอีกฝั่งก่อนจะยกมือขึ้นมาเช็ดที่ริมฝีปาก

“ก็แค่…ทดสอบว่าเจ้าเมารึเปล่า”

“ข้าบอกท่านดยุคไปแล้วว่าข้าไม่ได้เมา!!”

“เช่นนั้นก็ดี…วันนี้ทำอะไรมาบ้าง”

“ท่านเคาน์ให้ข้าเข้าไปสอนหนังสือให้เลดี้คิร่าค่ะ พรุ่งนี้ข้าจะนำใบจบการศึกษาและใบอนุญาตสอนหนังสือไปยืนยันกับท่านเคาน์เพื่อทำการสอน….”

“อื้อ..ดีมาก”

เบลล่าพยายามมองไปทางอื่น เพราะว่าหน้าของเธอตอนนี้มันกำลังเห่อร้อน เธอไม่รู้ว่าที่เธอกำลังหน้าแดงนี้มันมาจากฤทธิ์ของไวน์หรือว่ามาจากการกระทำที่ใกล้ชิดจนเกินพอดีของท่านดยุคเมื่อครู่กันแน่!!

“ข้าได้ยินว่าเจ้าต้องการอัศวิน…”

“ใช่ค่ะ ข้ายังไม่อาจไว้ใจท่านพ่อและพี่ชายได้”

“วางใจเถอะ ตอนนี้แลนเดอร์กำลังจะล้มละลาย….”

“หมายความว่ายังไงคะ?”

“ไว้ทุกอย่างเรียบร้อยดีข้าจะเล่าให้ฟัง เอาเป็นว่าเจ้าวางใจเรื่องความปลอดภัยของแม่เจ้าเถอะ…แล้วก็เรื่องอัศวินข้าจะจัดหาให้เอง”

“ข้าบอกไปแล้วนะคะ..ว่าข้าอยากได้อัศวินในนามของเมบิล…”

เธอช้อนสายตามองเขาเพื่อดูว่ามันมีความไม่พอใจอยู่ในแววตาของเขารึเปล่า

“อืม..เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า”

เบลล่าถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ขอบคุณนะคะ…”

“ข้าไม่ได้อยากได้คำกล่าวขอบคุณลอยลมเช่นนั้นหรอกนะ ข้าอยากจะได้อย่างอื่นมากกว่า”

“คะ?”

ใบหน้าที่ไร้เดียงสาของเบลล่ามันทำให้เลโอรู้สึกสนุกทุกครั้งที่เขาได้มองจริงๆ

“ตั้งใจทำงานให้ข้าก็พอ…อีกอย่างเมื่อเจ้าทำงานที่คฤหาสน์เคนเนดี้แล้ว เราจะไม่มาพบกันสักพัก เคาน์เคนเนดี้มิใช่คนโง่ เขาจะต้องตามสืบเรื่องของเจ้าแน่นอน ขาดเหลืออะไรก็บอกผ่านไปทางเซ็ดดริก”

เบลล่าพยักหน้า อย่างเข้าใจ รถม้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์เมบิลพอดี

“สายันห์สวัสดิ์ค่ะท่านดยุค ข้าจะตั้งใจทำงานให้ท่านเป็นอย่างดีเลยค่ะ อย่าลืมเตรียมเงินหนึ่งแสนเหรียญเอาไว้ให้ข้าด้วยนะคะ!”

เลโอยกมือขึ้นมาลูบหัวเบลล่าเบาๆ

“รู้แล้ว..ไปเถอะ”

เธอส่งยิ้มให้เขาก่อนจะเดินลงจากรถม้า…เบลล่าเดินเข้าคฤหาสน์พร้อมทั้งสูดดมกลิ่นน้ำค้างยามค่ำคืน ขอให้พรุ่งนี้แล้ววันต่อๆ ไปเป็นวันที่ดีด้วยเถอะนะ