Accueil / รักโบราณ / ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน / บทที่ 3 การกระทำแสนหยาบช้า

Partager

บทที่ 3 การกระทำแสนหยาบช้า

last update Date de publication: 2025-12-11 07:57:43

บทที่ 3

การกระทำแสนหยาบช้า

แสงแรกของรุ่งเช้ารำไรผ่านม่านบางสีอ่อนของเรือนใหญ่ ลู่ชิงหรูกำลังนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง หวีผมอย่างประณีต ดวงใจกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ เพราะเช้าวันนี้นางตั้งใจจะไปส่งสามีที่หน้าจวนก่อนที่เขาจะออกไปทำงานที่ค่ายทหาร

เมื่อคืนถูกผลักไสอย่างไร้เยื่อใย แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลให้นางถอย การจะชิงตำแหน่งสตรีเพียงหนึ่งเดียวของพระเอกธงแดงนั้นคงไม่อาจอาศัยเพียงเสน่ห์หรือน้ำตา แต่ต้องอาศัยความพยายามที่มากขึ้นด้วย

ทว่าในขณะที่นางเพิ่งจะรวบผมปักปิ่นเรียบร้อย เสี่ยวเฉินก็รีบวิ่งเข้ามาพร้อมบ่าวอีกคนที่ส่งไปเฝ้าดูเรือนท่านแม่ทัพ

“ฮูหยินเจ้าคะ...” บ่าวนางคุกเข่าหอบเบา ๆ “ท่านแม่ทัพ...ขี่ม้าออกจากจวนไปแล้วเจ้าค่ะ เห็นว่าออกตั้งแต่ยามเหม่า (05.00 – 06.59 น.) เลย...”

มือที่ถือหวีของชิงหรูหยุดค้างกลางอากาศ นางไม่หัน ไม่ตอบ เพียงนั่งนิ่งอยู่หน้าคันฉ่อง เส้นผมยาวสลวยยังหล่นอยู่ข้างไหล่ เงาสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นแววตานิ่งสงบ แต่กลับวูบไหวภายใน

“เช่นนั้นหรือ...” น้ำเสียงของนางเบา เหมือนไม่ตั้งใจให้ใครได้ยิน

เสี่ยวเฉินลอบมองสีหน้านายหญิง แล้วรีบเดินมาเก็บหวีด้วยท่าทางระวัง กลัวจะพูดผิดจนทำให้ความตั้งใจของฮูหยินพังทลาย

แต่ไม่ทันขาดใจในความเงียบ ชิงหรูก็ลุกขึ้นทันที จัดเสื้อคลุมด้วยท่าทีมั่นคง

“ไม่เป็นไร วันนี้ยังมีเวลาอีกทั้งวัน” นางยิ้มบาง ๆ “เขาไม่เห็นข้ายามเช้า ข้าก็จะไปให้เขาเห็นยามอื่นแทน”

หลังจากสะสางหน้าที่ในจวนตามตำแหน่งฮูหยินเอก ชิงหรูก็มุ่งหน้าไปยังครัวในอย่างไม่บอกใครก่อน บรรดาบ่าวพากันแปลกใจไม่น้อยที่นางลงมือเองทุกขั้นตอนเช่นนี้

นางหยิบวัตถุดิบมาล้างด้วยมือตนเอง ปอกเปลือก ตัดแต่งเนื้อหมู ต้มน้ำแกงเคี่ยวนเมื่อยมือ รสกลมกล่อมไม่ต่างจากตำรับจากร้านอาหารใหญ่ ขณะหั่นเห็ดหอมด้วยมีดเล่มบาง มือของนางนิ่งสนิท ดวงตากลับเต็มไปด้วยความตั้งใจอันหนักแน่นกับสิ่งที่ทำตรงหน้า

...ในชาติเดิม นางเคยยืนล้างจานอยู่หลังร้านอาหารฝรั่งแคบ ๆ ด้วยมือเปล่าในฤดูหนาว แต่ในชาตินี้นางอยู่ในเรือนใหญ่ มีบ่าวคอยรับใช้ มีมือที่ไม่แตกร้าว และสามารถหยิบวัตถุดิบชนิดไหนมาทำอาหารดั่งใจก็ได้ ช่างดียิ่งนัก

ทุกจังหวะการคน ทุกการชิม ทุกการวางลำดับจานชาม ล้วนเป็นงานละเอียดที่นางใส่ใจเหมือนกำลังวาดภาพหนึ่งภาพ แม้ไม่แน่ใจว่าผู้รับจะมองมันหรือไม่ แต่นางก็ยังทำ...

อาหารกลางวันถูกจัดวางลงในกล่องไม้หอมประณีต มีน้ำแกงตุ๋นไก่ยาจีน ซาลาเปาไส้เห็ดน้ำแดง ผลไม้ล้างปาก และน้ำชาร้อนที่ต้มเคี่ยวกับดอกเก๊กฮวย

ชิงหรูเข้าหาสามีด้วยเสน่ห์ทางร่างกายไม่ได้ นางก็จะใช่เสน่ห์ปลายจวักแทนก็แล้วกัน...

แดดยามสายส่องแรงแผดเผาเหนือพื้นดินแห้งแตกระแหง รถม้าที่บรรจุเพียงสตรีหนึ่งคนแล่นช้าลงเรื่อย ๆ เมื่อเข้าใกล้เขตแดนค่ายใหญ่ ธงกองทัพโบกสะบัดอยู่เบื้องบน

ลู่ชิงหรูลอบสูดหายใจในอก ...นี่คือครั้งแรกที่นางมายังค่ายทหารนี้

เมื่อรถม้าหยุดลงตรงหน้าค่าย ชิงหรูก้าวลงอย่างสำรวม เท้าเหยียบฝุ่นแดงจนชายกระโปรงเปื้อนเล็กน้อย ส่วนเสี่ยวเฉินนั้นก็ถือกล่องอาหารตามนางมา

“ขอรบกวนเวลาหน่อย ขอถามทางไปยังกระโจมของท่านแม่ทัพเซียวหน่อย?” ชิงหรูเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ทหารสองนายที่ยืนอยู่ใกล้ที่จอดรถม้าหันมามองอย่างงุนงง สายตาของพวกเขาไม่ได้มีแม้แต่ความเคารพ...มีเพียงความฉงน ประหลาดใจเท่านั้น รถม้าอันมีสัญลักษณ์ตระกูลเซียวนี้เข้ามาในค่ายได้ แต่ใครจะคาดคิดว่าคนที่โดยสารมาเป็นสตรีสองนางกันเล่า

ทหารหนึ่งในนั้นเอียงคอมองพวกนางไล่สายตาขึ้นลง

“พวกเจ้าเป็นผู้ใดกัน ถึงกล้าดีจะไปที่กระโจมท่านแม่ทัพ!?”

“ระวังปากเจ้าให้ดี!” เมื่อเจ้านายถูกมองดูถูกเสี่ยวเฉินก็ก้าวขึ้นหน้าด้วยความโกรธทันใด “นี่คือฮูหยินเอกของท่านแม่ทัพเจ้านายของพวกเจ้านะ!”

พวกเขาหยุดชะงักชั่วครู่ ก่อนที่ทหารอีกคนหัวเราะพรืด

“เช่นนี้นี่เอง งามถึงเพียงนี้ท่านแม่ทัพก็เลยไม่เคยพามาที่ค่ายสินะ ...หากฮูหยินของท่านแม่ทัพไม่พูดพวกเราก็นึกว่าเป็นหอนางโลมที่ส่งสตรีมาช่วยจรรโลงใจทหารในค่ายไปเสียแล้ว”

สายตาของพวกทหารนอกจากจะฉายควาบเต็มไปด้วยความไม่เชื่อแล้ว พวกเขายังทอดผ่านเรือนกายของพวกนางอย่างเปิดเผยและหยาบโลนอีกด้วย

ไม่แปลกที่พวกทหารในค่ายจะทราบข่าวเรื่องท่านแม่ทัพเซียวมีภรรยา แต่ก็ไม่คาดคิดว่านั่นจะทำให้พวกทหารไม่แม้แต่จะหยุดคิดและเอาคำพูดพวกนางไปเสาะหาความจริงด้วยซ้ำ

คงมั่นใจกันมากเลยสินะว่าเซียวเหวินหลงไม่มีฮูหยิน !

ในขณะที่เสี่ยวเฉินและชิงหรูกำลังหวาดหวั่นและไม่รู้จะทำอันใดต่ออยู่นั้น ก็เป็นนายทหารคนพูดนั่นล่ะที่คลายการขบขันและกลับมาทำหน้าจริงจังแล้ว

“เช่นนั้น…เดี๋ยวข้าพาฮูหยินของท่านแท่ทัพไปส่งเองแล้วกัน”

คนพูดหยักรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้หัวใจคนมองเริ่มกระตุกวูบโหวง

ชิงหรูนิ่งคิดอยู่นาน นางกัดริมฝีปากแน่น ไม่พูดอะไรทันที ดวงตาสั่นไหวแต่ไม่หลบเลี่ยง แต่เมื่อคิดว่าอย่างไรนางก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องให้คนนำทางไปมอเช่นนั้นดวงอาทิตย์จะขึ้นกลางหัวเลยเวลาทานอาหารกลางวัน

ชิงหรูตัดสินใจพยักหน้ารับความช่วยเหลือ

ทหารสองนายเดินนำไป ชิงหรูและเสี่ยวเฉินจำต้องก้าวตาม ทุกย่างก้าวลึกเข้าไปในค่ายกลับ ยิ่งเงียบราวกับถูกแยกออกจากภายนอก ยิ่งเดินไปกลับยิ่งเปลี่ยว ยิ่งไร้เสียงมากขึ้น...

“เหตุใดถึงดูเหมือนไม่เห็นเส้นทางไปยังกระโจมที่น่าจะเป็นที่พักผ่อนของท่านแม่ทัพเลย...”

ชิงหรูกระซิบกับเสี่ยวเฉินเสียงแผ่วเบา หัวใจเริ่มรู้สึกเย็นเยียบรับรู้ถึงความผิดปกติ

จังหวะนั้นชิงหรูก็หยุดเท้าก่อนเอ่ยเสียงรายเรียบ พยายามให้เสียงสั่นน้อยที่สุด

“ข้าเหมือนจะพอรู้ทางไปยังกระโจมแม่ทัพแล้ว ข้าคิดว่าน่าจะเดินไปเองได้”

กล่าวจบก็จับมือเสี่ยวเฉินให้หันหลังกลับทันที ทว่ากลับมีมือหนึ่งของทหารจีบข้อมืออีกข้างและอีกคนก็ปรี่เข้ามาขวางอย่างรวดเร็ว

“จะไปไหนหรือ ฮูหยินของท่านแม่ทัพ ไม่อยากไปกระโจมแล้วหรือ...”

การกระทำนี้ถูกผู้เป็นบ่าวเข้ามาตีมือหยาบคายออกจากผู้เป็นเจ้านายทำให้ต่อมาเสี่ยวเฉินถูกผลักกระเด็นอย่างแรง ร่างบางล้มลงไปกองกับพื้นก่อนจะถูกกระชากผมขึ้น

เสียงร้องของเสี่ยวเฉินดังก้อง แต่รอบกายไม่มีใคร ไม่มีเสียงของสิ่งมีชีวิตเลย...

...พวกนางคงถูกพามายังบริเวณที่ร้างผู้คนของค่ายทหารเสียแล้ว

“ฮูหยินท่านหนีไปเจ้าค่ะ!”

แต่ชิงหรูกลับทำตรงข้าม นางตะโกนของความช่วยเหลืออย่างไม่อาย พยายามสะบัดแขนให้หลุดออกจากการจับเพื่อเข้าช่วยเสี่ยวเฉิน แต่ทันทีที่นางต่อต้าน หนึ่งในพวกมันก็ตวัดแขนต่อยเข้าที่ท้องขจองชิงหรูจนร่างน้อย ๆ ล้มพับลงทันใด

กล่องอาหารที่อุตส่าห์เตรียมไว้ตกลงพื้นไปนานแล้ว ชิงหรูล้มลงข้างฝากล่องอาหารที่เปิดออก นางมองเห็นเนื้อสัตว์ร่วงหล่นคลุกฝุ่น ไอร้อนลอยขึ้นครั้งสุดท้ายก่อนเย็นเฉียบไปตามฝุ่นดิน

“อย่า...จะเจ้ากล้าทำข้าหระ...หรือ”

ชิงหรูหอบหายใจแผ่วพยายามไม่ใส่ใจท้องที่ปวดร้าวของตนมากนัก น้ำตาไหลอย่างไม่รู้ตัว และนางก็พยายามคลานถอยหลัง ร่างกายสั่นสะท้านดูราวกระต่ายป่ายามถูกสัตว์นักล่าหลายตัวจับจ้อง

“กลัวหรือ? ฮูหยินของท่านแม่ทัพเซียวน่ะเจ้าวาดฝันไปแล้ว มาเป็นฮูหยินของข้าเสียดีกว่า !...”

พวกมันหัวเราะให้กัน ทันใดนั้นก็สาดสายตาหื่นกระหายและก้าวเข้าประชิด ชิงหรูพยายามควานหาอะไรสักอย่างมาปกป้องตนเองให้รอดพ้นจากชะตากรรมเช่นนี้ แต่แรงจากหญิงหนึ่งคน ย่อมไม่อาจเทียบบุรุษที่ผ่านการฝึกทหารหนักมาแล้วทั้งสองได้

แต่เหมือนว่าสวรรค์ยังไม่ทอดทิ้งพวกนาง !

เงาใหญ่พุ่งแทรกเข้ามาก่อนทุกอย่างจะสายเกินไป

“พวกเจ้ากำลังทำอันใด!”

ทหารทั้งสองชะงักเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ ร่างของบุรุษผู้หนึ่งในทหารยืนอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคมเข้มเบิกโพลง เขาคว้าคอเสื้อทหารนายหนึ่งที่ก่อเรื่องและกระชากขึ้นมาอย่างคนที่มีฝีมือเหนือกว่า

“พวกเจ้าใช่ทหารสังกัดท่านแม่ทัพเซียวหรือ? ทำร้ายสตรีแม้แต่ในค่ายอย่างสัตว์เดรัจฉานเช่นนี้ หากท่านแม่ทัพรู้จะจัดการพวกเจ้าอย่างไร?!”

บุรุษผู้นั้นผลักทหารสองคนที่มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกกระแทกพื้นเกิดเสียงดัง พวกเขาดูหวาดเกรงทหารที่มาใหม่พอควร พอถูกปล่อยให้เป็นอิสระก็รีบพากันหนีหายไปไม่เห็นหัวอย่างรวดเร็ว

เมื่อจัดการพวกเลวร้ายเสร็จแล้วเขาก็หันมาทางเสี่ยวเฉินที่รีบคลานมาดูเจ้านายตนเองแล้ว

ชายคนนั้นนิ่งไปอึดใจ หากเขาไม่บังเอิญเข้ามาหาของที่บริเวณกระโจมเก็บของไม่รู้ว่าพวกนางจะมีสภาพแย่ไปกว่านี้อีกเท่าไร

“สตรีมิอาจเข้ามาในค่ายทหารโดยพลการ พวกท่านเข้ามาในค่ายได้อย่างไร?”

เป็นเสี่ยวเฉินที่หันมาตอบทันใด “ฮูหยินของท่านแม่ทัพจะเข้ามาที่ค่ายทหารผิดด้วยหรือ?! เหตุใดจะเข้ามาไม่ได้!”

ชิงหรูเอื้อมจับแขนของบ่าวที่กำลังมีน้ำโห นางไม่อยากสร้างศัตรูให้มากอีกทั้งไม่อยากให้เรื่องที่เกิดขึ้นนี้ใหญ่โตด้วย

“ข้าคือ...ฮูหยินของท่านแม่ทัพเซียวจริง ๆ หากท่านจะไม่เชื่อข้าก็ไม่รู้ต้องพิสูจน์เช่นไรแล้ว...”

น้ำเสียงสั่นแผ่วเบาเอ่ยอย่างไม่มีความหวัง ไม่ว่าจะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่หรือ สิ่งที่นางเผชิญมาในอดีตล้วนทำให้ชิงหรูอ่อนแอมากนักในยามนี้ ในหัวของนางมีความคิดหลายอย่างเวียนวนจนมึนหัวไปหมด

หวังจื่อเฉินนั้นต่างจากนายทหารสองคนเมื่อครู่ตรงที่เขาใคร่ครวญพิจารณาข้อเท็จจริงประกอบไปด้วยอย่างไม่มีอคติ

สายตาแวบแรกของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ แม่ทัพเซียวที่ทหารในค่ายรู้จัก เด่นชัดเรื่องความโหดเหี้ยมเย็นชา แข็งกระด้าง ก็ไม่แปลกที่ไม่เคยเอ่ยถึงสตรีนางใดหรือแม้แต่ฮูหยินก็ตาม

ทว่าเมื่อเขากวาดสายตาไปทั่วร่างหญิงสาวตรงหน้า จากผ้าเนื้อดีลายปักละเอียด ผ้าคลุมบางขลิบดิ้นทอง รองเท้าสั่งทำพิเศษ และที่สำคัญแววตาดูสูงส่งคู่นั้นที่แม้จะผ่านความกลัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ยังพยายามจ้องกลับมาอย่างมั่นคง มันทำให้เขาเริ่มลังเล...

ไม่เคยได้ยิน... ว่า แม่ทัพเซียวแต่งงานแล้ว แต่ก็ไม่มีเสมอไปว่าเขาจะไม่แต่งงานเช่นกัน

จื่อเฉินหลุบตาลงคิดก่อนเงยหน้าขึ้นใหม่ ต่อให้ยังไม่แน่ใจ ต่อให้หญิงตรงหน้านี้จะเป็นฮูหยินจริงหรือไม่ก็ตาม พวกนางถูกพวกทหารชั้นปลายแถวกระทำหยาบช้าเช่นนี้ เขาก็ไม่คิดนิ่งเฉย

“ข้าน้อย...หวังจื่อเฉิน หัวหน้าหน่วยหนึ่งจะขอรับหน้าที่เรียกร้องความยุติธรรมให้พวกท่านเอง…”

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน   บทที่ 29 แผนร้ายของชิงหยา

    บทที่ 29แผนร้ายของชิงหยาเช้าตรู่ก่อนที่แสงอรุณจะขึ้นพ้นขอบฟ้า ลู่ชิงหรูก็ออกจากบ้านพร้อมกับเสี่ยวเฉิน ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังตลาดสดในตรอกลึกด้านตะวันตกของเมือง ที่นั่นเป็นแหล่งรวมวัตถุดิบของพ่อค้าหาบเร่และชาวบ้านร้านตลาด ไม่หรูหราแต่ราคาย่อมเยา เหมาะสำหรับร้านเล็กอย่างของนางชิงหรูคลุมผ้าอย่างเรียบร้อย ไร้การแต่งแต้มสีสันบนใบหน้ายามมองมาไม่หวือหวาแต่กลับงดงามดูสะอาดสะอ้าน ข้างตัวมีเสี่ยวเฉินหอบตะกร้าสานเดินตามอยู่ไม่ห่าง ทั้งสองจอดแวะร้านขายเนื้อหมูสด กลิ่นเลือดจาง ๆ โชยมาตามลม“เอาเนื้อครึ่งชั่ง กับตับอีกนิด” นางบอกพลางหยิบถุงผ้าส่งให้แม่ค้าหญิงขายเนื้อมองนางแล้วแค่นหัวเราะเบา ๆ ทันที สตรีที่งดงามไม่เหมือนชายบ้านเช่นนี้ใครเล่าจะจำไม่ได้“โฮะ ฮูหยินผู้สูงศักดิ์ในอดีตถึงขั้นต้องมาซื้อของตลาดเองหรือ…ช่างเป็นเกียรติเสียจริง”น้ำเสียงเสียดแทงทำให้เสี่ยวเฉินหน้าเปลี่ยน ตาเริ่มแข็ง แต่ชิงหรูกลับรับของแล้วตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางแทนอย่างไม่ใส่ใจ“ราคาตามป้ายหรือมีอะไรพิเศษให้คนเคยแต่งงานแล้วแต่ถูกหย่าบ้างหรือไม่?”หญิงขายเนื้อชะงักไปเล็กน้อย แล้วหัวเราะหยันแต่ก็ไม่กล้าพูดต่อ นางเอกจ่ายเงินและพา

  • ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน   บทที่ 28 พานางกลับมา

    บทที่ 28พานางกลับมายามโพล้เพล้ของเมืองหลวง แสงอาทิตย์เอียงต่ำทอดผ่านหน้าร้านเล็ก ๆ ในตรอกแห่งหนึ่ง บนป้ายไม้เขียนด้วยพู่กันว่า หอข้าวหอม กลิ่นกับข้าวหอมฉุยลอยกรุ่นอบอวลไปทั่วบริเวณลู่ชิงหรูในชุดสีกลางดูธรรมดาขัดกับใบหน้าสดใสผุดผาด กำลังใช้กระบวยตักน้ำแกงราดลงบนข้าวสวยร้อนให้ชายชราที่เพิ่งกลับจากไปทำงานผู้หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยนให้“ระวังร้อนนะเจ้าคะ”ร้านของนางมีโต๊ะไม้สามตัว กับม้านั่งเก่า ๆ ไม่กี่แถบ เสี่ยวเฉินช่วยดูแลร้านส่วนอื่น มีเสี่ยวเอ้อหนุ่มร่างเล็กวิ่งรับคำสั่งด้วยความคล่องแคล่ว ถึงจะเป็นเพียงร้านเล็ก ๆ แต่บรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเองจนผู้คนแน่นทุกวัน และแม้จะทำกำไรได้ไม่มากเท่าการส่งผงปรุงรสให้ราชสำนัก แต่นางก็รู้สึกเป็นสุขที่ได้ลงมือปรุงกับมือ ให้ผู้คนชนชั้นล่างได้อิ่มท้องในราคาย่อมเยาว์นางคือร้านอาหารขายข้าวราดหลายอย่างที่ทำไว้ก่อนแล้ว พอลูกค้ามาก็เลือกกับข้าวและตักให้ทันใจร้านเปิดจนกระทั่งตะวันลับขอบฟ้า เหลือเพียงกับข้าวเล็กน้อย ขณะที่เสี่ยวเฉินกำลังจะล้างชามเตรียมเก็บร้าน เสียงฝีเท้าเรียงกันเป็นจังหวะก็ดังขึ้นจากปากตรอกเสียก่อนพวกเขามากันอีกแล้ว...“เหลือเท่าใดพว

  • ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน   บทที่ 27 ข้าก็ไม่คิดจะแต่งกับใครอีก

    บทที่ 27ข้าก็ไม่คิดจะแต่งกับใครอีก“พี่ใหญ่!” น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงแววเตือน “ปล่อยนางเถอะขอรับ”หลิงชวนยืนอยู่ไม่ไกลเดินเข้ามายืนระหว่างทั้งสองมือข้างหนึ่งจับแขนญาติผู้พี่ที่ตลอดชีวิตนี้เราทั้งสองแข่งกันมาโดยตลอดทว่าก่อนจะเกิดเรื่องใหญ่ไปกว่านั้นก็เป็นชิงหรูที่เอ่ยเสียงสั่นเครือ“ช่วยพาข้าออกไปที” นางพูดโดยไม่แม้จะมองเซียวเหยียนหลงเลย...“แน่ใจแล้วหรือ?”หลิงชวนถามย้ำ ขณะที่เอี้ยวตัวมองสตรีร่างบอบบางสบเข้ากับนแววตาที่ไม่สั่นไหวของนาง เขาก็พยักหน้า แล้วหันกลับไปสบตากับพี่ชายตนเซียวเหยียนหลงยืนนิ่ง มือกำแน่นอยู่ข้างลำตัว สายตาจ้องมองสองคนที่ยืนคุยกันราวไม่มีคนอื่นก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเย็นเยียบพาลให้คนรอบข้างหนาวสะท้าน“หากเจ้ากล้าก้าวออกไปพร้อมหลิงชวนวันนี้...อย่าคิดว่าจะได้กลับมาอีก”น้ำเสียงของเขาเหมือนมีดที่กรีดผ่านหัวใจคน แม้ดูสงบเรียบแต่สั่นสะเทือนถึงกระดูก แน่นอนว่าคำพูดนั่นไม่ทำให้ชิงหรูหันกลับไป นางหมุนกายเดินจากออกมาอย่างไม่ลังเล...ระหว่างทางนั้นชิงหรูเดินผ่านอดีตแม่สามีเวินซื่อฟางที่ได้ยินทุกอย่างขณะกำลังจะเข้ามาก็ถึงกับเบิกตาโพลงอย่างไม่อยากเชื่อหูที่ได้ยินลูกสะใภ้ที

  • ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน   บทที่ 26 ท่านแม่ทัพได้โปรดลงนามด้วย...

    บทที่ 26ท่านแม่ทัพได้โปรดลงนามด้วย...ใต้เงาไม้อันเงียบสงัด ร่างสูงใหญ่ของเซียวเหยียนหลงเดินก้าวอย่างรวดเร็วไปตามแนวทางเดิน เขาไม่ได้มีจุดหมายใด เพียงแต่ต้องการให้ลมตีหน้าเพื่อลดอารมณ์ที่พุ่งทะยานจนไม่อาจควบคุมเมื่อครู่มือหนากำแน่นจนเส้นเอ็นโป่งพอง ยังรู้สึกถึงแรงข่วนบนหน้า… แผลเล็กน้อยเท่านั้น แต่มันเจ็บยิ่งกว่ายามดาบเฉือน เขาไม่รู้ว่าเจ็บเพราะแผลหรือเพราะสายตาที่นางมองเขาในยามนั้นกันแน่…“เจ้าเป็นของของข้า…”คำพูดที่เอ่ยออกไปด้วยความโมโหยังดังก้องอยู่ในหัว แต่เมื่ออารมณ์เริ่มสงบลง เขากลับเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองเหตุใดเขาจึงโกรธถึงเพียงนั้น?เขาหึง… อย่างที่นางว่าหรือ?สมองของเขาเถียงขึ้นมาทันที ราวกับไม่อาจยอมรับคำตอบเสียศักดิ์ศรีเช่นนั้น เซียวเหยียนหลงผู้ไม่เคยพ่ายต่อหญิงใด จะมายอมรับว่าตนหึงนางเพียงเพราะนางไปพบบุรุษอื่นน่ะหรือ?ไร้สาระ !เขาคำรามเบา ๆ กับตัวเอง แล้วขบกรามแน่น ราวจะบดขยี้ความคิดนั้นให้มลายหายไป“ข้าเพียง…ไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องของของข้าเท่านั้น”ใช่… เขาโน้มน้าวตัวเองเช่นนั้น ความรู้สึกอึดอัดในอกนั้น…มันคือความไม่พอใจที่ของ ๆ เขาถูกแตะต้อง ไม่ใช่เพราะ…หัวใจเขาหวั่น

  • ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน   บทที่ 25 ฮูหยินเช่นข้าไม่มีหัวใจหรืออย่างไร

    บทที่ 25ฮูหยินเช่นข้าไม่มีหัวใจหรืออย่างไรลู่ชิงหรูที่เพิ่งก้าวเท้าลงจากรถม้าไม่ทันได้พักเหนื่อยดี ก็ถูกสาวใช้มาเชิญให้ไปยังห้องรับรองพบกับแม่สามีดวงตาของชิงหรูหรี่ลงเพียงครู่ แต่ก็ก้าวตามไปโดยไม่เอ่ยให้มากความ ทว่าเมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องรับรอง พลันสายตาก็สบกับร่างของบุคคลที่นางไม่คิดว่าจะพบในเวลานี้...หนิงชิงหยาหญิงสาวในชุดบางเบาสีงาช้างนั่งอยู่ข้างเวินซื่อฟาง สีหน้าทั้งสองแลดูสดใสรื่นเริงจนน่าประหลาดใจ… โดยเฉพาะคนเป็นแม่สามีที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีวาจานุ่มนวลกับตนเช่นนี้มาก่อนแต่กลับมองให้ชิงหยาอย่างง่ายดาย“ชิงหรู เจ้ามาแล้ว” เหวินซื่อฟางเอ่ยเสียงละมุนผิดวิสัย “พี่ชายของชิงหยากลับถึงเมืองหลวงแล้ว แม่ตั้งใจจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้สมเกียรติ แล้วก็ตั้งใจให้เจ้าเป็นคนดูแลงานทั้งหมด”การจัดการในจวนนี้เป็นหน้าที่ของผู้เป็นฮูหยินตระกูลเซียวเช่นชิงหรูอยู่แล้วก็จริง แต่ที่ไม่ปกติคือเหตุใดสกุลเซียวถึงต้องจัดการเลี้ยงฉลองให้คนสกุลหนิงด้วย...ทว่านางที่อยู่ในฐานะไม่ต่างจากคนที่มาอิงอาศัยก็ได้แต่รับคำนั่นล่ะ“เจ้าค่ะ ข้าจะจัดการให้เรียบร้อย”เมื่อล่ำลาออกมาจากห้องรับรอง ลู่ชิงหรูก็คิดจะเด

  • ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน   บทที่ 24 เจรจาธุรกิจกับองค์ชายสาม

    บทที่ 24เจรจาธุรกิจกับองค์ชายสามยามค่ำคืนหลายวันมานี้ช่างหนักหนาสำหรับชิงหรูยิ่งนักสองขาสั่นระริกแม้เพียงแค่ขยับตัวเบา ๆ รอยแดงช้ำจาง ๆ ยังคงแต้มอยู่ตามตัว และส่วนที่ไวต่อความรู้สึกที่สุดกลางกายก็บอบช้ำเกินรับไหวแล้วทุกค่ำคืนตั้งแต่ชิงหรูกลับมาอยู่ที่จวนเซียวเขาจะลักลอบแอบมาในห้องของนางเสมอ ร่างกายของนางถูกเขาใช้เพื่อเติมเต็มความปรารถนาไม่จบไม่สิ้นแต่มาคืนนี้...ชิงหรูที่ถูกเคี่ยวกรำมาหลายคืนติดต่อกันไม่คิดโอนอ่อนให้เขาอีกต่อไปแล้ว“ไม่…” เสียงแผ่วเอ่ยจากเรียวปากที่แดงเรื่อ “ข้าไม่ไหวแล้วจริง ๆ...”ร่างสูงที่โน้มอยู่เหนือร่างชิงหรูชะงักกึกในทันทีเซียวเหยียนหลงหยุดนิ่ง ฝ่ามือที่กำลังจะเลื่อนสอดใต้เรียวขาแช่ค้าง ผิวเนื้อที่เขาเพิ่งแตะสัมผัสยังอุ่นลื่นเช่นเคย สายตาลึกล้ำที่พยายามไม่สนใจกลีบดอกไม้งามที่บวมช้ำอย่างเห็นได้ชัดบัดนี้ถูกคำพูดกระแทกใจจี้จุดเสียแล้วเขาไม่พูด ไม่ขยับ ร่างสูงยังคงคล่องอยู่เหนือร่างนาง สองจิตสองใจกำลังต่อสู้กันหนัก ระหว่างแรงปรารถนาที่สูงลิ่วกับจิตใต้สำนึกที่มองคนใต้ร่างที่ดูอิดโรยลู่ชิงหรูเบือนหน้าไปอีกทาง หลบสายตาร้อนแรงของเขาอย่างสิ้นเชิง“ข้าเหนื่อย ต่อใ

  • ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน   บทที่ 16 ตรวจเยี่ยมกระโจมพัก

    บทที่ 16ตรวจเยี่ยมกระโจมพักกระโจมพักรวมของเหล่าทหารที่โดยปกติไม่เคยเงียบงันเช่นนี้ เวลานี้กลับสงบเสียยิ่งกว่ากระโจมผู้บำเพ็ญภาวนา ไฟในกระโจมส่องสว่างเพียงราง ๆ ละลายเงาทอดยาวของเหล่าทหารที่นั่งประจำตำแหน่งเงียบงันราวถูกตรึงด้วยโซ่ล่องหนเซียวหลิงชวนยืนอยู่กลางทางเดิน ด้านหน้าคือบรรดาทหารที่เพิ่งไ

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-17
  • ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน   บทที่ 20 เจ้าจะได้ตายคากระโจมข้า

    บทที่ 20 เจ้าจะได้ตายคากระโจมข้ากลิ่นยากลิ่นสมุนไพรลอยอบอวลในอากาศ ริมฝีปากแห้งซีดเซียวค่อยขยับเปิดเล็กน้อยชิงหรูลืมตาขึ้นพอจมูกได้กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ชวนให้รู้ทันทีว่านางกำลังนอนอยู่ในกระโจมปฐมพยาบาลของค่ายทหาร“แม่นางลู่…ฟื้นแล้วหรือ?”เสียงอ่อนนุ่มของท่านหมอวัยกลางคนดังขึ้นข้างเตียง เขา

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-17
  • ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน   บทที่ 11 นี่หรือ...สตรีของท่านแม่ทัพ?

    บทที่ 11นี่หรือ...สตรีของท่านแม่ทัพ?เสียงแตรเขาควายเรียกยามย่ำรุ่งก็ดังขึ้นทั่วค่าย ฝุ่นดินปลิวลอยบางเบาตามแรงลมที่โบกผ่านลานฝึกซ้อม เสียงรองเท้าทหารกระทบพื้นดินดังก้องเป็นจังหวะคล้ายเพลงของเหล่ากองทัพในมุมหนึ่งของกระโจมที่พักรวม ชิงหรูกับเสี่ยวเฉินลุกขึ้นเงียบ ๆ รอให้เหล่าทหารไปใช้ลำธารแระจำของ

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-17
  • ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน   บทที่ 10 นางพักกระโจมเดียวกับพวกนายทหารอื่น !

    บทที่ 10นางพักกระโจมเดียวกับพวกนายทหารอื่น !ชิงหรูในชุดผ้าสีทึม ใบหน้าซีดขาวไร้การแต่งแต้มเครื่องประทินโฉมใด มือหนึ่งถือห่อผ้าขนาดเล็กที่ภายในบรรจุเพียงเสื้อผ้าใช้สอยที่จำเป็นสองสามชุด ล้วนเป็นผ้าธรรมดาสีเรียบ มิมีแม้แต่งานปักหรือลวดลายใดใดเสี่ยวเฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถือห่อผ้าอีกห่อหนึ่ง แยกใส่ข้

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-17
Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status