ตอนที่42 ผัว ไม่ใช่พ่อ

หลายวันต่อมา

ระยะหลายวันมานี้ทุกคนต่างดำเนินชีวิตไปตามปกติ ทางด้านจอมทัพเมื่อถึงเวลาเลิกเรียนของเมียเด็กเขาก็ไปรับเธอที่มหาลัย โดยจอดรถรอเธออยู่หน้าตึกเรียนที่เดิม ขณะนั่งรอเด็กสาวอยู่ในรถก็กวาดสายตาคมมองบรรยากาศรอบนอกไปด้วย กระทั่งเห็นเมียเด็กของตนกำลังเดินมา ปากหนาจึงระบายยิ้มออกมาอัตโนมัติ ซึ่งตั้งแต่ได้รักกับเด็กสาว เขาก็กลายเป็นคนยิ้มง่ายไปโดยไม่รู้ตัว

แต่ทว่าเมื่อมองสังเกตดีๆก็เห็นว่ามีกลุ่มนักศึกษาผู้ชายเดินตามเด็กสาวมาด้วย เขาจึงเปิดประตูลงจากรถแล้วรีบเดินไปหาเด็กสาวเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของทันที ก่อนจะเอ่ยถามเธอไป

“ยัยหนู เด็กผู้ชายกลุ่มนั้นใครเหรอ” ถามพลางพะเยิดหน้าไปทางกลุ่มนักศึกษาชายสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของเด็กสาวห่างกันไม่ไกลประมาณหกเจ็ดเมตรเห็นจะได้

ด้านของขวัญจึงหันมองตามก็เห็นรุ่นพี่ในคณะของเธอกำลังยืนมองมา พอเห็นอีกฝ่ายส่งยิ้มให้ เธอก็ยิ้มตอบกลับไปตามมารยาท ทำให้คนตัวโตข้างๆที่ยืนมองอยู่เกิดความหึงหวงเลือดขึ้นหน้าขึ้นมาทันที ก่อนจะเอ่ยพูดกับเธออย่างไม่พอใจ

“ไปยิ้มให้มันทำไม”

ของขวัญจึงหันกลับมามองคนรักทันที ก่อนจะเอ่ยตอบเขาไปด้วยท่าทีปกติ

“ก็นั้นรุ่นพี่หนู เขายิ้มให้หนูก็เลยยิ้มตอบไงคะ”

“แล้วมันรู้ไหมว่ายัยหนูมีผัวแล้ว” ถามต่อน้ำเสียงเข็มดุไม่ต่างจากใบหน้า

“นายหัวพูดอะไรคะคนเยอะแยะ” ดวงตากลมโตคู่สวยรีบกวาดมองคนรอบข้างทันทีว่ามีใครหันมาสนใจพวกเธอหรือเปล่า แต่เมื่อเห็นว่าไม่ได้เป็นที่สนใจของใครก็โล่งใจ ก่อนจะหันกลับมาเมื่อได้ยินอีกคนถามต่อ

“อายเหรอที่มีผัวแก่แบบฉัน”

“เปล่าค่ะหนูแค่เขิน ก็นายหัวมาพูดจาแบบนี้ในที่คนเยอะแยะหนูก็เขินสิคะ”

เมื่อได้ยินคำตอบที่น่าพอใจจอมทัพก็มองเด็กสาวนิ่งๆครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามคำถามเดิมก่อนหน้าที่ยังไม่ได้คำตอบ

“แล้วตกลงไอ้เด็กพวกนั้นมันรู้ไหมว่ายัยหนูมีผัวแล้ว”

“ไม่รู้ค่ะ หนูไม่ได้สนิทกับพวกพี่เขา แค่เจอกันผ่านๆตอนเรียนน่ะค่ะ ขนาดพวกพี่ๆเขาชื่ออะไรกันบ้างหนูยังจำไม่ได้เลย”

“งั้นเหรอ แปลกเนอะ ไม่ได้สนิทแต่ถึงกับเดินมาส่งกันด้วย”

คำพูดกึ่งประชดของอีกคน ทำเอาของขวัญงงไม่น้อย เธอจึงถามกลับไปทันที

“หมายความว่าไงคะ?”

“ก็ดูสิ ตามมาส่งแล้วมันยังไม่ไปไหนเลยน่ะ” ปากเอ่ยตอบเด็กสาว แต่สายตาชำเลืองมองกลุ่มนักศึกษาชายดังกล่าว โดยเฉพาะไอ้คนที่ดูจะสนใจเมียเด็กของเขา เขาจ้องมองมันอย่างไม่ละสายตา แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาชัดเจน แต่เมื่อได้ยินเด็กสาวพูดขึ้นจึงดึงสายตากลับมามองเธอ

“นายหัวคิดมากไปหรือเปล่าคะ พี่เขาแค่อาจจะเดินผ่านมาก็ได้ค่ะ”

“แค่เดินผ่านมาแต่จ้องหนูจนจะกินหนูเข้าไปทั้งตัวอยู่แล้วเนี่ยนะ! ดูไม่ออกเลยหรือไงว่ามันชอบ!” เขาเผลอพูดขึ้นเสียงใส่เด็กสาวโดยไม่รู้ตัวเพราะเกิดจากแรงหึงหวง

“ก็หนูไม่ได้สนใจหนิคะ ทำไมนายหัวต้องดุหนูด้วย มันใช่ความผิดหนูเหรอ” พูดจบของขวัญก็ก้มหน้างุด ขณะเดียวกันปากบางก็เบะคว่ำคล้ายจะร้องไห้ อีกคนเห็นเช่นนั้นจึงได้สติรู้ตัวทันทีว่าตนเผลอดุเธออีกแล้ว มือใหญ่ทั้งสองข้างจึงเลื่อนขึ้นมาจับกุมดวงหน้าเล็กเอาไว้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะเอ่ยพูดกับเธอน้ำเสียงอ่อนโยน

“อย่าร้อง ฉันขอโทษ เวลาฉันโมโหฉันควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้ ยัยหนูอย่าโกรธฉันเลยนะ”

เมื่อโดนคนแก่ที่รักง้อนิดง้อหน่อย ของขวัญก็ใจอ่อนยวบแล้ว อย่าว่าแต่เขาหลงเธอ เธอเองก็หลงเขาไม่ต่างกัน ปากบางจึงระบายยิ้มอย่างน่ารักก่อนจะเอ่ยพูดออกมาน้ำเสียงใสแจ๋วราวกับเมื่อครู่ไม่ได้งอนเขาเลย

“หนูไม่โกรธค่ะ”

ทำเอาอีกคนทนดูความน่ารักของเธอเฉยๆไม่ไหว ในที่ที่คนพลุกพล่านเขาจึงทำได้เพียงบีบแก้มนุ่มนิ่มของเธอไปมาเบาๆอย่างนึกหมั่นเขี้ยวอยู่ในทีพร้อมกับเอ่ยชมเธอ

“น่ารักมากครับเด็กดีของฉัน”

ด้านของขวัญเมื่อโดนชมก็ยิ่งฉีกยิ้มกว้างจนตาโตๆเป็นสระอิ ยิ่งทำให้อีกคนเอ็นดูเข้าไปใหญ่กับความน่ารักของเธอ ก่อนที่เธอจะเอ่ยพูดกับเขาต่อ

“งั้นเรากลับบ้านกันดีกว่าค่ะ”

“ได้ครับ แต่ก่อนกลับฉันขอเคลียร์กับพวกมันหน่อย”

ทันทีที่เห็นคนรักมองไปทางกลุ่มรุ่นพี่ ของขวัญก็รู้สึกใจไม่ดี มีรางสังหรณ์ว่าต้องเกิดเรื่องแน่ๆ เธอจึงไม่รอช้าที่จะถามเขาอย่างนึกกังวลใจ

“นายหัวจะทำอะไรคะ ?”

ทว่าคำถามของเธอก็ไม่ได้คำตอบอะไรกลับมาเลย เพราะอีกคนเดินผ่านเธอไปยังกลุ่มรุ่นพี่ของเธอไม่บอกไม่กล่าว เห็นเช่นนั้นเธอจึงรีบเดินตามเขาไปติดๆ

ทางด้านหนุ่มนักศึกษาชายทั้งสามคนที่เห็นจอมทัพเดินมาหา พวกเขาก็พากันตื่นตระหนก แต่ทว่าคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดหรือคนที่แอบชอบของขวัญก็รีบยกมือไหว้จอมทัพทันทีเพราะเข้าใจว่าเป็นผู้ปกครองของคนที่ตนแอบรัก

“สวัสดีครับพ่อ”

“ใครพ่อมึง!” เสียงทุ้มแข็งกร้าวตอกกลับชายหนุ่มตรงหน้าไปทันที ขณะใบหน้าเข็มดุ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ทำเอาชายหนุ่มถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

“เอ่อ ก็คุณเป็นพ่อของน้องขวัญไม่ใช่เหรอครับ”

ยิ่งเด็กหนุ่มพูดจอมทัพก็ยิ่งไม่พอใจ คิดว่าเขาเป็นพ่อก็ไม่ต่างกับมองว่าเขาแก่ แก่รุ่นพ่อแล้วมันยังไง สุดท้ายคนแก่คราวพ่ออย่างเขาก็ได้เป็นผัวเด็กสาวอยู่ดี 

“กูบอกมึงเหรอว่ากูเป็นพ่อ” เขาเอ่ยถามชายหนุ่มออกไปน้ำเสียงแข็ง แววตาดุร้าย แต่ท่าทีกลับนิ่งขรึม ดูสุขุมจนน่าเกรงขาม จนนักศึกษาชายทั้งสามต่างพากันขนลุกซู่เสียวสันหลังวาบไปตามๆกันกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวบุคคลตรงหน้าพวกเขา

ชายหนุ่มที่แอบชอบของขวัญ มีนามว่าแทนจึงเอ่ยตอบกลับไปน้ำเสียงสั่นๆ โดยพยายามทำใจดีสู้เสือเข้าไว้ 

“ไม่ได้บอกครับ”

“แล้วมึงเสือกคิดเองทำไม!”

“นายหัว”

สิ้นเสียงทุ้มแข็งกร้าว ของขวัญที่ยืนมองอยู่เงียบๆจึงเอ่ยเรียกคนรักเพื่อเตือนสติเขา เพราะเธอไม่อยากให้เรื่องมันวุ่นวาย อีกทั้งเธอยังต้องเรียนที่นี่ต่ออีกหลายปีและต้องเจอกับรุ่นพี่กลุ่มนี้อีก เกรงว่าหากมีเรื่องกัน ต่อไปเธอจะใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยลำบาก ขณะเดียวกันก็เกาะแขนแกร่งของคนรักตลอดเวลาราวกับกลัวว่าเขาจะพุ่งเข้าใส่รุ่นพี่ได้ทุกเมื่อหากทำให้เขาโมโห จึงต้องเกาะเขาเอาไว้ให้แน่น

ด้านจอมทัพจึงหันมาพูดกับเด็กสาวข้างกายน้ำเสียงอ่อนโยน แตกต่างที่พูดกับชายหนุ่มสิ้นเชิง

“ยัยหนูไปรอฉันที่รถก่อนเดี๋ยวฉันตามไป” ไม่พูดเปล่า มือใหญ่อีกข้างเลื่อนขึ้นมาลูบศีรษะเล็กเบาๆ ซึ่งการกระทำและคำพูดของเขาตกอยู่ในสายตาของนักศึกษาหนุ่มที่มองอยู่ เห็นเช่นนั้นแทนก็พอจะเดาได้ทันทีว่าผู้ใหญ่ตรงหน้าคงเป็นมากกว่าผู้ปกครองของหญิงสาวที่ตนแอบรักเป็นแน่

“แต่วะ”

“ไปรอที่รถก่อน ไม่ดื้อกับฉันนะเด็กดี”

ไม่ทันที่ของขวัญจะได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น เสียงทุ้มก็พูดแทรกขึ้น จนเธอที่ไม่รู้จะขัดยังไงต่อ จึงเลือกที่จะเป็นเด็กดีเชื่อฟังเขา 

“ก็ได้ค่ะ” จากนั้นเธอจึงปล่อยแขนแกร่งก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่รถ แต่ไม่วายหันกลับไปมองคนรักด้วยความเป็นห่วง

ทางด้านจอมทัพที่มองตามเด็กสาวอยู่ พอเห็นว่าเธอหันกลับมามองกันด้วยสีหน้าเป็นห่วง เขาจึงส่งยิ้มให้เพื่อให้เธอคลายความกังวล แล้วมองเธอจนเห็นว่าเธอขึ้นรถแล้ว เขาจึงหันกลับมามองอีกฝ่ายต่อ ก่อนจะเอ่ยพูดเน้นเสียงออกไป ประหนึ่งประกาศให้รับรู้ว่าตนเป็นเจ้าของเด็กสาว และเตือนไปในที

“กูไม่ใช่พ่อ แต่กูเป็นผัวของหนูขวัญ ถ้ามึงคิดไม่ซื่อกับเมียกูมึงก็เลิกคิดซะ ไม่งั้นอย่าหาว่ากูรังแกเด็ก เพราะไม่ว่าจะเด็กหรือคนแก่ ถ้าบังอาจมายุ่งกับเมียกูกูยิงทิ้งไม่เลี้ยง” พูดจบก็เงียบไปครู่หนึ่งขณะจ้องมองชายหนุ่มไม่ละสายตา ก่อนจะเอ่ยพูดต่อน้ำเสียงแข็งกร้าวเช่นเดิม

“ถ้ามึงคิดว่ากูแค่ขู่ มึงจะลองดูก็ได้นะ แต่ถ้ามึงกล้าลองดี กูรับรองได้เลยว่าศพมึงไม่สวยแน่” พูดจบก็ยืนมองหน้าชายหนุ่มด้วยแววตาแข็งกร้าว

“หึ” แล้วหัวเราะในลำคอออกมาเมื่อเห็นชายหนุ่มทั้งสามคนตรงหน้าต่างพากันก้มหน้าหลบสายตาตน จากนั้นจึงเลือกไปสนใจ แล้วหันหลังเดินกลับไปหาเมียเด็กที่รออยู่ในรถทันที 

เมื่อคล้อยหลังของจอมทัพ นักศึกษาชายหนึ่งในเพื่อนของแทนก็พูดขึ้นทันที

“เชี้ยคนอะไรวะโหดฉิบหาย เกือบซวยแล้วไหมล่ะมึงไอ้แทน ไปยุ่งกับเมียเขาไม่ดูผัวเขาก่อนวะ” ก่อนที่เพื่อนอีกคนจะพูดต่อทันที

“นั้นดิ เกือบจะไม่ได้ตายแก่แล้วไหมล่ะมึง”

สิ้นคำพูดของเพื่อนทั้งสอง แทนจึงพูดกลับไปอย่างคนปลงตกขณะสีหน้าเศร้าหมอง

“ก็ใครจะไปรู้วะว่าน้องขวัญมีผัวแล้ว เฮ้อ~ นี่กูต้องอกหักทั้งที่ยังไม่ได้พยายามเลยเหรอวะ” ในเมื่อไม่รู้จะไปต่อยังไงเพราะคนที่แอบรักดันมีเจ้าของแล้ว สุดท้ายเขาก็ต้องทำใจยอมรับกับสภาพความเป็นจริงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก่อนจะได้ยินเพื่อนทั้งสองคนพูดต่อกันไม่หยุดปาก

“มึงยังคิดจะพยายามอะไรอีก คนทรงนี้ดูก็รู้ว่าทำจริง ขนาดหน้าเขายังโหดเลยมึงไม่เห็นเหรอ”

“นั่นดิ ไม่คิดเลยว่าน้องของขวัญที่ดูน่ารักเรียบร้อยแบบนั้นจะชอบผู้ชายทรงนี้ แถมยังมีอายุอีก หรือว่าน้องเขาจะเป็นพวกเด็กเสี่ยวะ คบเพราะเงินงี้”

“กูว่าไม่น่าใช่ เมื่อกี้มึงไม่ได้ยินเหรอว่าผู้ชายคนนั้นเรียกน้องของขวัญว่าเมียเต็มปาก แถมยังประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้าพวกเราอีก ถ้าเป็นพวกเสี่ยเลี้ยงเด็กจริงคงไม่ประกาศปาวๆให้โลกรู้ขนาดนั้นหรอก เขาคงเป็นผัวเป็นเมียกันจริงนั่นแหละ ผู้หญิงสมัยนี้ที่ชอบกินเด็กก็เยอะ ที่ชอบโคแก่คราวพ่อแบบน้องของขวัญก็เพียบ ความชอบมันมีหลากหลายกูว่าเป็นเรื่องปกติจะตาย”

แทนที่ยืนฟังเพื่อนทั้งสองคนพูดกันก็ได้แต่เงียบ ไม่คิดจะพูดตอบโต้อะไรกับเพื่อนทั้งสอง เนื่องจากอกหักจึงไม่มีกระจิตกระใจที่จะทำอะไรหรือสนใจใคร ก่อนที่จะเลือกหันหลังให้เพื่อนแล้วเดินจากไปเงียบๆ...

ทางด้านจอมทัพทันทีที่เข้ามานั่งในรถก็ได้ยินเสียงหวานของเมียเด็กที่นั่งเบาะข้างๆเอ่ยถาม

“นายหัวพูดอะไรกับพวกพี่เขาบ้างคะ มีเรื่องกันหรือเปล่า”

“ยัยหนูไม่ต้องห่วง ฉันแค่เตือนพวกมันไปนิดหน่อยเอง” เตือนนิดหน่อยที่ว่าคือกะจะยิงทิ้งไม่เลี้ยง แต่เรื่องอะไรจะบอกเด็กสาวให้เธอต้องเป็นกังวลกับเรื่องนี้

“นิดหน่อยจริงเหรอคะ” ของขวัญถามต่อด้วยสีหน้าระแวง เพราะไม่อยากจะเชื่อว่าคนอย่างเขาจะยอมปล่อยรุ่นพี่เธอไปง่ายๆ ซึ่งเธอเองก็เคยได้ยินกิตติศัพท์เขามาไม่น้อยว่าเขาเป็นคนเช่นไร เธอจึงไม่อาจวางใจได้

“จริงสิครับ”

“แล้วนายหัวเตือนไปว่าไงคะ”

“นี่ยัยหนูกลัวว่าฉันจะทำอะไรพวกมันเหรอถึงได้ถามไม่หยุด”

“ก็ใช่ไงคะ”

สิ้นคำตอบของเด็กสาว จอมทัพก็ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่พอใจ ก่อนจะเอ่ยพูดประชดประชันใส่เธอ

“ยัยหนูคงเป็นห่วงพวกมันมากสินะ”

“เปล่าค่ะ หนูจะไปเป็นห่วงพวกพี่เขาทำไม ที่หนูถามเพราะหนูเป็นห่วงนายหัวต่างหากล่ะคะ หนูแค่ไม่อยากให้นายหัวไปมีเรื่องกับใครแค่นั้นเองค่ะ”

สิ้นคำตอบของเด็กสาว จอมทัพก็หันหน้าหลบไปอีกทาง ก่อนจะลอบยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ความน้อยใจจากการเข้าใจผิดเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง แต่พอได้ยินเด็กสาวถามต่อเขาจึงหุบยิ้มแล้วหันกลับไปมองเธอ

“นายหัวเป็นอะไรรึเปล่าคะ?” เพราะเห็นว่าเขาหลบหน้ากัน แล้วก็เงียบไป เธอจึงต้องถามให้หายสงสัย ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยตอบ

“เปล่าครับ เย็นมากแล้วเรากลับบ้านกันดีกว่านะ” ไม่พูดเปล่า มือใหญ่ยื่นไปวางบนศีรษะเล็กแล้วลูบเบาๆด้วยความเอ็นดูปนหมั่นเขี้ยวอยู่ในที 

“ค่ะ” เมื่ออีกคนบอกไม่ได้เป็นอะไร ของขวัญก็เลือกที่จะไม่ถามเซ้าซี้อะไรอีก ก่อนที่มือใหญ่ของเขาจะวางลงบนศีรษะของเธอ แล้วลูบเบาๆอย่างอ่อนโยน สัมผัสของเขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งอย่างบอกไม่ถูก รู้เพียงแค่ว่าเธอชอบมากเวลาเขาลูบหัวเธอ เธอจึงฉีกยิ้มกว้างให้เขาอย่างน่ารัก 

ทางด้านจอมทัพเมื่อเจอรอยยิ้มพิฆาตของเมียเด็กที่เวลายิ้มแบบนี้ทีไรเขาเป็นต้องแพ้ราบคาบทุกที จึงไม่อาจทนมองความน่ารักของเธอเฉยๆได้ เลยโน้มตัวไปหาเด็กสาวแล้วจับเธอหอมแก้มซ้ายแก้มขวาอยู่หลายฟอดใหญ่ กระทั่งหอมจนหนำใจแล้ว หลังจากนั้นเขาก็ขับรถพาเด็กสาวกลับบ้าน...