ตอนที่ 11 ข้าจะส่งเสริมเจ้าเอง

ตอนที่ 11 ข้าจะส่งเสริมเจ้าเอง

ใบหน้าหล่อร้ายของเหลียงเฟิงไห่กระตุกยิ้ม ฝ่ามือหนากระชับพลางลากร่างอรชรไปที่เตียงนอน จ้าวฟางหลินเบิกตาขึ้นอย่างตกใจ พยายามจะขืนตัวเองเอาไว้ ทว่าไม่เป็นผลร่างอรชรมีหรือจะสู้แรงชายชาตรีร่างสูงใหญ่ของเขาได้

“ปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ พระองค์กำลังใช้อำนาจของบุรุษรังแกสตรีบอบบางเช่นหม่อมฉัน” ร่างอรชรถูกดันจนล้มไปบนเตียง ความรู้สึกในใจหวาดหวั่นเป็นอย่างมาก ทว่าไม่อาจจะแสดงออกมาให้คนป่าเถื่อนตรงหน้าเห็นได้ มิเช่นนั้นในครั้งต่อไปมีหรือที่นางจะไม่ถูกข่มเหงเช่นนี้บ่อย ๆ 

“บอบบางหรือ ข้าพิสูจน์มาแล้วกับตัวว่าเจ้ามิได้บอบบางดังปากว่า เจ้าสามารถรับตัวตนของข้าได้ทั้งคืนจะเรียกบอบบางได้เช่นใดกัน” ใบหน้าหล่อเหลาซบลงไปที่ซอกคอขาว เพียงแค่ได้กลิ่นกายที่หอมและคงจะเป็นลักษณะเฉพาะตัวของพระชายาเขาเท่านั้น เพราะทั่วแคว้นฉู่หามีสตรีใดมีกลิ่นหอมยวนใจเช่นนี้

ริมฝีปากหนากดจูบและสูดดมไปทั่ว ลากผ่านไปตรงไหนก็ทิ้งรอยเอาไว้ตรงนั้น สาบเสื้อถูกคลายออกจากกัน เพียงไม่นานใบหน้าองค์รัชทายาทหนุ่มก็ฝังอยู่บนยอดดอกบัวตูมคู่สวยที่ชูชันอยู่บนยอดอกของพระชายาเป็นที่เรียบร้อย

“เหลียงเฟิงไห่!!!...ถอยออกไปข้ารังเกียจ” จ้าวฟางหลินกำมือแน่น ความรู้สึกมนุษย์เป็นสิ่งที่แปลกประหลาด ปากบอกไม่ยินยอมทว่าร่างกายไม่อาจฝืน เพียงแค่ลมหายใจร้อนผ่าวราดรดลงมา ขนกายก็ตั้งชันไปทั้งร่าง ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างไม่อาจห้าม

“หึ!!!...รังเกียจหรือพระชายา...ข้าให้เจ้าพูดอีกครั้ง คงจะมีเพียงปากกระมังที่รังเกียจ ตรงนั้นของเจ้าซื่อตรงกับความรู้สึกมากกว่าปากของเจ้าเสียอีก” เสียงองค์รัชทายาทเอ่ยออกมาด้วยเสียงแหบพร่า มือหนาไม่หยุดกระตุ้นสอดแทรกลงไปในช่องรัก แรงตอดรัดที่รุนแรงเพียงนี้ ยังจะกล้าพูดอีกหรือว่ารังเกียจ สตรีเป็นสิ่งมีชีวิตเดียวที่ปากไม่ตรงกับใจเหลียงเฟิงไห่คร้านจะสนใจอีก 

ริมฝีปากหยักดูดกลืนยอดอกของนางอย่างหลงใหล ราวกับทารกดูดดื่มน้ำนมจากทรวงอกของมารดา เสียงดูดดื่มดังออกไปให้ได้ยินอย่างชัดเจน จ้าวฟางหลินพลันใบหน้าแดงซ่าน ทว่าเรี่ยวแรงที่จะผลักออกกลับไม่มี ริมฝีปากร้อนของเหลียงเฟิงไห่ดูดกลืนแรงขึ้นไปอีก มืออีกข้างที่เหลือบีบขยำลงบนอกข้างที่ว่างเปล่า เพียงแค่ปลายบัวตูมทั้งสองถูกสัมผัสร่างอรชรก็สะท้านสั่นไหว เหมือนดังลูกนกที่หนาวเหน็บจากหยาดฝน ฝ่ามือบางที่หมายจะผลักออกกลับแปรเปลี่ยนมากุมเส้นผมของคนด้านบนเอาไว้แน่น สตรีที่ไม่ชำนาญในห้องหอจะทนไหวได้เช่นไร ชายหนุ่มผู้มากความสามารถโจมตีนางพร้อมกันถึงสามทางเช่นนี้ ปากดูดกลืน มือขวาบีบเคล้น มือซ้ายสอดใส่ 

จ้าวฟางหลินสะบัดหน้าไปมา แม้แต่แรงจะยกมือมาปิดปากตนเองไม่ให้ส่งเสียงน่าอายยังทำไม่ได้ สติเพียงน้อยถดถอยออกไปมีเพียงความปั่นป่วนอยู่ในร่างกาย ใจหนึ่งอยากผลักไส ทว่าอีกใจหนึ่งอยากให้เขากระทำต่อนางให้มากกว่านี้ ความคิดผสมปนเป

“ปะ...ปล่อย...อื้ม...” 

เสียงร้องห้ามขาดห้วง เหลียงเฟิงไห่ก้มลงไปมอบจูบที่เร่าร้อนให้กับร่างบาง ลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดเพื่อชิมความหอมหวาน กลางกายหนาปวดร้าวจวนเจียนจะทนไม่ไหว เพียงพริบตาเดียวร่างกายทั้งสองก็เปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่ความหนาวจู่โจมร่างกาย พระชายาตัวน้อยอดจะเบียดกายเข้าหาความอุ่นจากกายหนามิได้

“หลินหลินข้าไม่ไหวแล้วให้ข้าเข้าไป” เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาอย่างเย้ายวนและหลอกล่อ เมื่อก้มลงมองเห็นใบหน้าที่เคลิบเคลิ้มไม่เป็นตัวเองของฟางหลิน เหลียงเฟิงไห่ก็พึงพอใจเป็นอย่างมาก

แก่นกายร้อนฉ่าค่อย ๆ แทรกเข้าไปในช่องทางคับแคบช้า ๆ ทว่าดุดัน ยิ่งสอดแทรกลึกเพียงใดก็เหมือนยิ่งทรมานตนเองมากเท่านั้น องค์รัชทายาทหนุ่มทนต่อความปวดร้าวไม่ไหว กระแทกลงไปในคราวเดียวจนสุดทาง จ้าวฟางหลินเบิกตากว้างกรีดร้องออกมาสุดเสียง

“กรี๊ด...ไอ้คนป่าเถื่อนเอาออกไปข้าเจ็บ...อ้าส์” 

“อ้าส์...อดทนเพียงนิดแล้ว เจ้าจะชอบเหมือนเช่นที่ผ่านมา อ้าส์...หลินหลินอย่ารัดข้าแน่น...อืม...เด็กดี”

“อ้าส์...ปล่อยข้า...”

เอวหนาขยับเข้าออกตามความปรารถนายิ่งได้ยินเสียงนางครวญครางมากเพียงใด เอวสอบก็กระแทกลงไปมากเท่านั้น ร่างกายของรัชทายาทแคว้นฉู่ร้อนผ่าว ขนกายลุกชันจวนเสร็จสม หากแต่เขายังไม่อยากให้เวลาแห่งความหรรษาจบลงเร็วนัก ร่างกายพระชายามีผลต่อร่างกายเขายิ่งนัก ได้ร่วมรักกับนางคราใดไม่เคยจะเพียงพอ

จ้าวฟางหลินไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองตอบสนองคนด้านบนมากเพียงใด เพียงแค่นางขยับเอวขึ้น ร่างหนาก็เชิดหน้าร้องครวญครางไม่ต่างจากนางเท่าใดนัก คราแรกนางก็ไม่อาจแน่ใจ แต่เมื่อสักครู่ลองขยับกายดูอีกครั้งก็เห็นว่าเป็นเช่นนั้น เหลียงเฟิงไห่แสดงความทรมานออกมาทางสีหน้าคิ้วหนาขมวดจนแทบจะชิดติดกัน ร่างอรชรยิ้มออกมาอย่างมาดร้ายก่อนจะเกร็งร่างกายและขยับสวนออกอีกครั้งและอีกครั้ง

“อ้าส์...หลินหลินอย่าขยับ...ซี้ด...ข้าทรมานยิ่ง” มือหนากดไหล่บางเอาไว้พร้อมกับก้มหน้าลงมามองด้วยสายตานุ่มลึก

“หึ! อย่าขยับอย่างนั้นหรือ...ได้! ข้าจะขยับ”

“อ้าส์...หลินหลินข้าไม่ไหว” ใบหน้าหล่อเหลากระตุกยิ้มร้าย ก่อนจะพลิกตัวลงไปด้านล่างและให้นางเป็นผู้ควบคุม

 เป็นสตรีแล้วอย่างไร จำเป็นต้องถูกเขาเอาเปรียบอยู่ใต้ร่างอย่างเดียวเช่นนั้นหรือหากคิดเช่นนั้นก็ผิดแล้ว วันนี้ข้าจ้าวฟางหลิน จะทำให้เหลียงเฟิงไห่ชายป่าเถื่อนผู้นี้รู้ว่าการถูกทรมานอยู่ใต้ร่างสตรีนั้นเป็นอย่างไร ความทรมานที่นางได้รับเขาย่อมได้รับเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายแสดงความทรมาน เหมือนกำลังเจ็บปวดมากเพียงใดนางก็ยิ่งได้ใจมากเท่านั้น มือบางยันไว้ที่หน้าอกแกร่งและออกแรงขยับโยกลงไปอย่างหนักหน่วงจนหน้าอกกระเพื่อม เหลียงเฟิงไห่ยกมือขึ้นไปกอบกุมหน้าอกอวบเอาไว้เต็มมือ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่าน เช่นเดียวกับจ้าวฟางหลินนางเองก็ทรมานไม่ต่างกัน มือบางเลื่อนมาที่หน้าอกแบนและสะกิดติ่งเล็กสีชมพูเหมือนเช่นที่เขาทำกับนาง

“อ้าส์...หลินหลินเจ้า!!!...”

เหลียงเฟิงไห่ครวญครางเสียงดังลั่น เหมือนเช่นนางในวันนั้น ร่างบางจวนเจียนจะไม่ไหว ความรู้สึกปั่นป่วนที่แปลกประหลาดตีตื้นขึ้นมา นางส่งเอวกระแทกลงไปเพียงไม่กี่ครั้งก็ฟุบตัวลงนอนซบอกแกร่งอย่างหมดเรี่ยวแรง

“หมดแรงแล้วหรือ...ข้าก็คิดว่าเจ้าจะแน่สักเพียงใด” เหลียงเฟิงไห่เอ่ยเสียงแหบพร่าเย้ยหยัน ก่อนจะจับร่างไร้เรี่ยวแรงของจ้าวฟางหลินพลิกลงนอนอยู่ใต้ร่างเขา

“เจ้าจะทำอะไร!...” ใบหน้าพระชายาตื่นตกใจ

“อยากทรมานข้าอย่างนั้นหรือ ได้! เช่นนั้นสามวันนี้ข้าจะส่งเสริมเจ้าเอง” 

“ส่งเสริมอะไร! ข้าไม่ต้องการ! ปล่อยข้านะ”

“หานซั่วประกาศออกไปตำหนักบูรพางดรับแขกสามวัน” เหลียงเฟิงไห่กระตุกยิ้มร้ายออกมา ก่อนจะขยับเอวสอบสอดใส่คนใต้ร่างอย่างดุดัน จ้าวฟางหลินไม่ทันได้ตั้งตัวก็ต้องกรีดร้องออกมาอีกครั้งและอีกครั้งอย่างไม่มีวันจบ