ตอนที่ 9 สั่งสอน

ตอนที่ 9 สั่งสอน

“กล้ามองหน้าข้าหรือจูมามา เจ้ากล้ามากเลยสินะ” จ้าวฟางหลินก้าวขาเดินเข้าไปหาร่างท้วมของนางกำนัลอาวุโสอย่างมาดร้าย

จูมามาเดินถอยหลังหลบหลีกอย่างหวาดกลัว ที่ผ่านมามิใช่ไม่เคยได้ยินว่าจ้าวฟางหลินพยศมากเพียงใด นางเดินร่นถอยจนแผ่นหลังติดกับกำแพงเย็นเฉียบ สายตาสอดส่ายมองหาตัวช่วย ทว่าก็หามีผู้ใดไม่ นอกจากจะไม่มีคนยื่นมือเข้ามาช่วยแล้ว เหล่านางกำนัลยังหันมามองด้วยแววตาสะใจอีกเช่นกัน สมควรแล้วจริง ๆ สำหรับจูมามาผู้นี้

เมื่อนางกำนัลอาวุโสเห็นว่าเหล่านางกำนัลทั้งหลายต่างก็มองมาที่ตนเองด้วยความสะใจ ใบหน้าขาวก็เชิดขึ้นสายตากวาดมองไปรอบบริเวณ

“หากใครกล้าหัวเราะข้า ข้าจะเลาะฟันมันผู้นั้นออกเสีย!!!” นางกำนัลน้อยใหญ่ก้มหน้าลงทันที ไม่มีผู้ใดไม่รู้ว่าจูมามาผู้นี้องค์รัชทายาทมอบอำนาจให้มากเพียงใด

“อำนาจเจ้าเยอะเหลือเกินนะจูมามา ข้าก็อยากจะรู้ว่าหากเป็นข้าเล่าที่หัวเราะเจ้าจะกล้าอย่างที่ปากว่าอยู่หรือไม่”

“พระชายา!!!...พระองค์จะขัดคำสั่งองค์รัชทายาทหรือพระองค์เองก็เป็นถึงองค์หญิงคงจะรู้สิ่งใดควรมิควรนะเพคะ ที่ตำหนักบูรพานี่องค์รัชทายาทเป็นใหญ่ ผู้ใดก็ขัดขืนมิได้” จ้าวฟางหลินจ้องหน้านางกำนัลอวดดีผู้นั้นเขม็งทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใดออกไป จูมามาก็ออกคำสั่งอีกครั้ง

“เด็ก ๆ โบยนังบ่าวชั้นต่ำนี้เสีย นางกำนัลหลี่เจ้ามาพาพระชายาของเจ้ากลับตำหนักไปเถิด!!! หาไม่แล้วข้าจะทูลองค์รัชทายาทให้โบยเจ้าอีกคน”

เพราะถือดีว่าตนเองเป็นนางกำนัลอาวุโสและยังพ่วงตำแหน่งญาติของเหลียงเฟิงไห่ ความยิ่งใหญ่ของนางกำนัลผู้นี้จึงมีล้นเหลือ

นางกำนัลหลี่ไม่คิดที่จะทำตามคำสั่งของจูมามา นอกจากจะไม่กลัวแล้วนางกำนัลหลี่ยังยืนข้างพระชายาอย่างไม่ยอมไปไหน

“ข้าสั่งยังไม่ทำตามอีก หรือจะให้ข้าทูลองค์รัชทายาทก่อน” เสียงเหี้ยมของจูมามาดังขึ้นอีกครั้ง นางกำนัลหลี่ก้มหน้าลงทว่าไม่มีทีท่าว่าจะทำตามเลยสักนิด

“นางกำนัลหลี่” จ้าวฟางหลินเรียกนางกำนัลข้างกายเสียงเรียบ ดวงตาเรียวยาวจ้องมองใบหน้าของร่างท้วมตรงหน้าอย่างไม่วางตา ถึงแม้น้ำเสียงจะดูอ่อนหวาน ทว่านัยน์ตาดำสนิทกลับดูดุดันน่าเกรงขาม

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะพระชายา หม่อมฉันมิกล้า” นางกำนัลหลี่พร่ำบอกเสียงดัง หลังจากได้รับคำสั่งให้เข้ามาดูแลรับใช้พระชายา ตอนนี้นางก็ต้องรับใช้พระองค์อย่างเต็มที่ หากไม่มีคำสั่งของพระชายาหรือองค์รัชทายาท เกรงว่าแม้แต่นางกำนัลอาวุโสก็สั่งนางไม่ได้

“ดี!!!... เช่นนั้นก็เป็นเรื่องของข้าและเจ้าจูมามา นางกำนัลหลี่เจ้าพาเฟิ่งหรูซิงกลับไปที่ตำหนักของข้าก่อน เดี๋ยวข้าจะตามไป”

“รับทราบเพคะ”

จูมามามองนางกำนัลหลี่ด้วยความไม่พอใจ เรื่องราวในวันนี้จะไม่มีทางปล่อยผ่านไปอย่างแน่นอนเมื่อหันกลับมาก็เจอกับพระชายาที่ยังคงจ้องหน้าตนเองอยู่เช่นนั้น

เพียะ!!!

ยังไม่ทันได้ตั้งตัวฝ่ามือเล็กทว่าหนักแน่นก็กระแทกลงมาที่แก้มด้านซ้ายของนางกำนัลอาวุโสอย่างเต็มแรง ใบหน้าอวบหันตามแรงกระแทก เลือดสด ๆ ไหลออกมาทางมุมปาก

“พระชายา!!!...หม่อมฉันจะทูลองค์รัชทายาท...” จ้าวฟางหลินแสยะยิ้มออกมาอีกครั้ง

“ดี...ไหน ๆ เจ้าก็จะทูลแล้วเช่นนั้นก็อย่าทูลเพียงเล็กน้อยเลย ข้าจะให้เจ้าได้ทูลมากเสียหน่อยจะเป็นไร”

เพียะ!!!เพียะ!!!เพียะ!!!

ฝ่ามือเรียวตวัดลงไปอีกหลายครั้ง ร่างท้วมของนางกำนัลอาวุโสล้มลงไปกองแทบเท้าของพระชายาทันที จูมามายกมือขึ้นกุมใบหน้าที่ช้ำไปด้วยแรงตบ แววตาโกรธแค้นอย่างไม่ปิดบัง

“สำหรับนางกำนัลชั้นต่ำอย่างเจ้า จำเอาไว้อย่าได้คิดมากำเริบกับข้าอีก ข้าบอกให้เจ้าไปแจ้งแก่เจ้านายของเจ้าแล้วมิใช่หรือ เหตุใดพระองค์จึงไม่รู้เรื่อง ความผิดครั้งนี้เจ้าสมควรจะถูกสั่งสอนหรือไม่”นางกำนัลอาวุโสจ้องมองพระชายาบรรณาการด้วยความหวาดหวั่น นางไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดออกมาแม้เพียงครึ่งคำ เพราะเห็นถึงความน่ากลัวของพระชายาพระองค์นี้แล้วว่าเป็นเช่นไร

จ้าวฟางหลินพยักหน้าพอใจที่อีกฝ่ายก้มหน้าลง นางจึงหันหลังและก้าวเท้าออกมา จูมามาเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังเหยียดตรงที่เดินออกไปอย่างเคียดแค้น แต่แล้วจ้าวฟางหลินก็หันกลับมาอีกครั้ง นางรีบก้มหน้าเก็บสายตานั้นเอาไว้อย่างรวดเร็ว

“ข้าลืมบอกเจ้าไปจูมามาผู้ยิ่งใหญ่ เมื่อไรก็ตามที่ข้าเห็นเจ้าใช้สายตาจ้องมองข้าเช่นนี้อีกครั้ง ข้าจะควักดวงตาของเจ้าทั้งสองดวงออกมาหมักน้ำสุราและให้เจ้าดื่มกินเสีย”

จูมามาเงยหน้าขึ้นมาดวงตาเบิกกว้าง เนื้อตัวสั่นเทาไม่อาจเก็บความหวาดกลัวนี้เอาไว้ได้พระชายาจากแคว้นซีจิ้งวิปลาสผิดสตรีทั่วไปนัก จ้าวฟางหลินกระตุกริมฝีปากขึ้น และเดินจากไปทันที

.

...

ตำหนักไป่เหอ

“เจ้าเป็นเช่นไรบ้างหรูซิง” น้ำเสียงที่อ่อนโยนเอ่ยถามขึ้นอย่างห่วงใย ยิ่งเห็นเนื้อตัวของนางกำนัลที่ท่านตามีน้ำใจมอบให้มารับใช้นางก็ยิ่งสงสาร ความจริงแล้วเฟิ่งหรูซิงไม่สมควรที่จะถูกลงโทษเช่นนี้ แต่นั่นก็ห้ามความกระหายอำนาจของคนไม่ได้ ในวังย่อมแก่งแย่งชิงดีกันมากกว่าผู้คนทั่วไป สิ่งนี้นางเข้าใจดีเพราะนางเองก็โตมาจากในวัง สตรีวังหลังแต่ละผู้พกมีดเอาไว้ทิ่มแทงผู้อื่นเมื่อมีโอกาสเสมอ

“หรูซิงไม่เป็นอันใด ขอบพระทัยพระชายาที่ทรงเมตตาเพคะ” น้ำเสียงแหบแห้งที่ดังขึ้นมาอย่างอ่อนแรง เรียกใบหน้าของจ้าวฟางหลินให้อ่อนล้าขึ้นไปอีก นางพยักหน้ารับรู้

“เช่นนั้นก็พักเถิด นางกำนัลหลี่เจ้าช่วยทายาให้กับนางด้วย”

“เพคะพระชายา” เมื่อเห็นว่าเฟิ่งหรูซิงไม่เป็นอันใดมากแล้วนางก็ออกจากห้องไป

เสียงถอนหายใจดังขึ้นอย่างอึดอัดนางกำนัลคนแรกที่ตามมาจากซีจิ้งก็โดนลงโทษเพราะเหตุผลที่มิเป็นเรื่อง เวลานี้ก็ยังไม่ออกมาจากที่คุมขัง คนที่สองเพิ่งมารับใช้นางได้เพียงไม่กี่วันก็โดนโบยเกือบสิ้นลมหายใจ สิ่งที่เกิดขึ้นถึงสองครั้งจะเรียกว่าบังเอิญได้อย่างนั้นหรือ สิ่งเดียวที่คิดได้ในเวลานี้เหลียงเฟิงไห่ตั้งใจที่จะหาเรื่องนางใช่หรือไม่ ตั้งแต่ต้นจนจบนางยังไม่ได้ทำสิ่งใดให้ผู้ใดลำบากสักเพียงครั้งนางพยายามอยู่แต่ในตำหนักของตนเอง ไม่วุ่นวายกับผู้ใด แล้วเหตุใดผู้อื่นจึงไม่ละเว้นนางบ้าง นางไม่หาเรื่องแต่ก็ใช่ว่าเรื่องจะไม่มาหานาง และเช่นนั้นนางจะยอมได้หรือ และผู้ที่แส่หาเรื่องก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเก็บเอาไว้ เป็นนางกำนัลอาวุโสแล้วอย่างไร เป็นญาติขององค์รัชทายาทแล้วอย่างไร นางเองก็เป็นองค์หญิงผู้หนึ่ง และเวลานี้นางก็ยังเป็นถึงพระชายาเอกขององค์รัชทายาท จะต่ำต้อยกว่านางกำนัลก็ให้มันรู้กันไป