ตอนที่ 8อำนาจอยู่ที่ผู้ใด

ตอนที่ 8อำนาจอยู่ที่ผู้ใด

หลังจากที่เสนาบดีเซี่ยโป๋ซีกลับไปวันนั้น ไม่นานเขาก็ส่งหญิงสาวมารับใช้จ้าวฟางหลินเพิ่มหนึ่งคน โดยอ้างว่าเพื่อคอยช่วยเหลือจ้าวฟางหลินที่นี่ เพราะถึงอย่างไรจ้าวฟางหลินจะต้องมีคนที่ภักดีต่อนางเพิ่มอีกคน เมื่อยามที่ถางเย่ถูกลงโทษเช่นนี้ หาไม่แล้วที่วังรัชทายาทจะไม่มีคนของนางเลย ซึ่งนั่นทำให้ท่านตาอย่างเซี่ยโป๋ซีเป็นกังวลเป็นอย่างมาก

เฟิ่งหรูซิงเป็นนางกำนัลที่รู้งานเป็นที่สุด นางมีความอ่อนน้อมถ่อมตนและเคารพจ้าวฟางหลินจากใจจริง พระชายาจึงเอ็นดูได้ไม่ยากนัก

“ออกไป”

เสียงเข้มสายหนึ่งดังขึ้นมาจากทางหน้าห้อง เหล่านางกำนัลทั้งหลายต่างก็รีบออกไปกันจนหมดแม้แต่เฟิ่งหรูซิงที่เพิ่งมาใหม่ก็ไม่อาจรั้งอยู่ต่อ เพราะเกรงต่อโทสะของผู้เป็นเจ้าของวังแห่งนี้

“เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงได้รับใครต่อใครเข้ามาในวังของข้าโดยที่ไม่แจ้งแก่ข้าก่อน”จ้าวฟางหลินถอนหายใจออกมาเสียงเบา มือบางเสียบเข็มลงไปในผ้าเช็ดหน้าที่กำลังปักลวดลายอย่างใจเย็น นางไม่ได้สนใจหันไปตอบสวามีที่กำลังยืนหน้าเขียวคล้ำอยู่ตรงหน้า ลิงป่าจะเลี้ยงให้เชื่องคงจะเป็นเรื่องยาก

เหลียงเฟิงไห่เห็นว่าพระชายาไม่สนใจตนเอง เขาจึงเดินเข้าไปกระชากเอาผ้าเช็ดหน้าของนางเหวี่ยงลงพื้น เข็มที่พระชายาใช้ปักผ้าทิ่มลงไปที่นิ้วมือของนางอย่างไม่ตั้งใจ เลือดสีแดงไหลออกมาจากปลายนิ้ว แม้จะเจ็บทว่าใบหน้าพระชายาก็ยังคงเรียบเฉย นางเชิดหน้าขึ้นและหันไปหาสวามีอย่างไม่รีบร้อนสายตาที่จ้องมองออกไปมีแต่ความเย็นชาเสียจนเหลียงเฟิงไห่ถึงกับชะงักและเมื่อเห็นว่านิ้วมือของพระชายามีเลือดไหลออกจากปลายนิ้ว รัชทายาทหนุ่มก็ขมวดคิ้วขึ้น

“แล้วพระองค์อยู่ตำหนักหรือ ที่ผ่านมาหม่อมฉันไม่เคยเห็นพระพักตร์ของพระองค์เลย อีกอย่างคนที่หม่อมฉันรับเข้ามาก็เป็นคนของท่านตาที่ส่งมาดูแลหม่อมฉันในระหว่างที่ถางเย่ต้องโทษ นางกำนัลแค่ผู้เดียวหวังว่าพระองค์คงจะมิใจแคบ ที่สำคัญเรื่องเบี้ยหวัดของนาง หม่อมฉันก็มิได้รบกวนเงินในท้องพระคลังของพระองค์แม้แต่น้อย”น้ำเสียงที่อวดดีและใบหน้าที่เชิดหยิ่งของพระชายาสูงศักดิ์ทำเอาความอดทนของเหลียงเฟิงไห่หมดสิ้นลง

“อวดดี!!!...เจ้าคงลืมไปแล้วกระมังว่าตนเองอยู่ในฐานะใด” เสียงตวาดดังออกไปถึงหน้าประตูห้อง เหล่าสาวรับใช้ต่างก็พากันก้มหน้าลงไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเพราะเกรงว่าจะเสียงดังไปถึงข้างในห้องให้ขุ่นเคือง

“หม่อมฉันไม่ลืมเพคะ แต่นี่เป็นเรื่องในตำหนักของหม่อมฉัน หม่อมฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจเองเลยหรือ หรือแคว้นฉู่นิยมปฏิบัติกับพระชายาเช่นนี้”

จ้าวฟางหลินลอบกำมือที่อยู่ใต้แขนเสื้อแน่น ดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจมาหาเรื่องแค่การรับนางกำนัลเล็ก ๆ ผู้หนึ่งเข้ามาในตำหนักจะเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้เชียวหรือ

หรือเพราะอีกฝ่ายมีแผนการที่ไม่อยากให้นาง หรือคนของนางรับรู้กันแน่ จ้าวฟางหลินแสยะยิ้มออกมา และอีกอย่างนางเองก็แจ้งแก่จูมามาไปแล้ว เหตุใดจึงไม่ยอมไปบอกกันเล่า

“เจ้าเป็นเพียงพระชายาบรรณาการ มีหน้าที่คือบำเรอข้าบนเตียง เรื่องอื่นอย่าได้เสนอหน้า จะรับผู้ใดเข้ามาต้องเป็นข้าเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่อนุญาตได้”

น้ำเสียงที่เปล่งออกมาทั้งดูถูกและวางอำนาจ ความไม่พอใจแล่นเข้าสู่กลางอกของจ้าวฟางหลิน นางย่อมรู้ดีว่าการแต่งออกมาก็เหมือนดังน้ำที่ถูกสาดออกไป จะดีหรือร้ายย่อมอยู่ที่สวามี ทว่าความไม่เป็นธรรมนี้นางไม่อาจยอมรับได้ หากเหลียงเฟิงไห่จะเดินเข้ามาถามนางดี ๆ นางก็ยินดีที่จะตอบคำถามนั้นแก่เขา แต่ไม่เป็นเช่นนั้นคนป่าเถื่อนมาถึงก็วางอำนาจใส่นาง นางเองก็มิใช่คนตัวเปล่าเหตุใดจึงต้องยอม

“บ้าอำนาจ ป่าเถื่อน อย่างไรข้าก็รับเข้ามาแล้ว และก่อนจะรับเข้ามาข้าก็ให้จูมามาไปบอกกับท่านแล้ว หากไม่ต้องการให้รับเหตุใดจึงไม่บอกตั้งแต่แรก”

ยิ่งได้ยินนางกล่าวอ้างข้อความอันเป็นเท็จเช่นนี้เหลียงเฟิงไห่ก็รู้สึกโกรธนอกเหนือจากความโกรธก็คือความผิดหวังลึก ๆ ในใจ

“อะ...ปล่อยนะเพคะ หม่อมฉันบอกให้ปล่อย”จ้าวฟางหลินเบิกตากว้างใบหน้าแดงซ่านเพราะเจ็บ

เหลียงเฟิงไห่คว้าข้อมือบางและลากไปที่เตียงนอน ก่อนจะเหวี่ยงพระชายาลงไปอย่างแรง ร่างบางล้มลงไปบนเตียง ใบหน้างามตึงขึ้น มือเล็กยื่นออกไปผลักอกสวามีอย่างเต็มแรง ร่างหนาเซถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว เมื่อตั้งตัวได้ก็กลับเข้ามากระชากข้อมือนางขึ้นมาอีกครั้ง

“จำเอาไว้นะพระชายาบรรณาการ จูมามาเป็นท่านป้าของข้า ถึงตำแหน่งนางจะเป็นเพียงนางกำนัลอาวุโสแต่เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์จะดูหมิ่นนาง ข้าไม่สนว่าก่อนหน้านี้เจ้าจะเป็นองค์หญิงที่เย่อหยิ่งสักเพียงใด แต่จงจำเอาไว้ว่าที่นี่เป็นวังของข้าตำหนักไป่เหอที่เจ้าอาศัยอยู่ก็เป็นของข้า อย่าได้กำเริบเสิบสานถือดีกับข้าอีก”

เมื่อพูดจบก็ผลักร่างบางลงไปบนเตียงอีกครั้ง จ้าวฟางหลินทั้งโกรธทั้งโมโหน้ำเสียงและสีหน้าของเหลียงเฟิงไห่ทั้งถือดีและจงใจกดนางให้ต่ำ จะให้นางซึ่งเป็นองค์หญิงยอมก้มหัวให้นางกำนัลอาวุโสอย่างนั้นหรือ เชิญเพ้อฝันไปเถิด

“จูมามารับคำสั่งข้า นำตัวนางกำนัลผู้นั้นไปโบยหนึ่งร้อยไม้และส่งตัวกลับไปที่จวนสกุลเซี่ยเสีย”

“รับทราบเพคะ” จูมามาก้มศีรษะรับคำสั่งอย่างทันทีใบหน้ามีแววสะใจอยู่ในนั้น ทว่าเหลียงเฟิงไห่ไม่อาจจะทันเห็น

“องค์รัชทายาทโปรดเมตตา!!!”เฟิ่งหรูซิงทิ้งตัวลงคุกเข่าศีรษะโขกพื้นเสียงดัง ร่างบางสั่นไหวอย่างหวาดกลัว นางร้องขอความเมตตานอกจากไม่มีแล้วเหลียงเฟิงไห่ยังไม่แม้แต่จะสนใจ

ร่างหนาเดินกลับไปตำหนักบูรพาอย่างไม่สนใจอีก เวลาเปลี่ยนจิตใจคนก็เปลี่ยนจ้าวฟางหลินเป็นองค์หญิงที่โง่เขลาและเย่อหยิ่งผู้หนึ่งเท่านั้น

“พระชายาเพคะช่วยหม่อมฉันด้วย”

“หุบปาก!!! เด็ก ๆ ลากนางกำนัลผู้นี้ออกไปที่ลานรับโทษ”จูมามาตวาดกร้าวอย่างวางอำนาจ

จ้าวฟางหลินรีบเดินออกมาจากในห้องบรรทม ก็เห็นแผ่นหลังของเฟิ่งหรูซิงถูกลากออกไป หัวใจนางบีบรัดอย่างรุนแรง ร่างอรชรสูดลมหายใจเข้า ก่อนจะรีบเดินตามนางกำนัลพวกนั้นออกไป

เมื่อมาถึงก็เห็นว่าเฟิ่งหรูซิงกำลังถูกจูมามาโบยอย่างรุนแรง เสียงไม้ที่กระทบลงบนแผ่นหลังของนางกำนัลตนเองกรีดแทงเข้าไปในจิตใจของพระองค์ ปลายจมูกแสบร้อนขึ้นมาทันที คนแรกนางไม่อาจจะช่วยเหลือได้ เพราะตอนนั้นไม่รู้ว่าตนเองก็มีท่านตาคอยช่วยเหลือ นางคิดเพียงแค่ว่าในแคว้นป่าเถื่อนแห่งนี้นางไม่มีอำนาจอันใด แต่ในเมื่อวันนี้เสนาบดีเซี่ยหยิบยื่นให้นางก็ไม่ปฏิเสธ แต่ตอนนี้นางกำนัลคนที่สองของนางก็จะถูกลงโทษอย่างไม่เป็นธรรมนางจะนิ่งเฉยได้อย่างไร

“หยุด!ข้าบอกให้หยุด นางทำสิ่งใดผิดจึงถูกลงโทษเช่นนี้” เสียงใสตวาดออกไปอย่างเดือดดาล

จูมามาเหลือบสายตาขึ้นมามองเพียงนิด ก่อนจะยกมือและฟาดไม้ลงไปอย่างเต็มแรง ร่างบางของเฟิ่งหรูซิงล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกับกระอักเลือดออกมาคำโต

“ข้าบอกให้หยุด!!!” จ้าวฟางหลินก้าวเข้าไปแย่งไม้จากมือของนางกำนัลอาวุโสมือบางของพระชายาผลักไปที่หัวไหล่ของนางกำนัลผู้นั้นจนร่างท้วมล้มลงไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

“พระชายาเหตุใดจึงมาทำร้ายหม่อมฉัน คำสั่งขององค์รัชทายาทแม้แต่พระองค์ก็มิอาจห้าม ขอพระชายาโปรดทรงอภัย เชิญพระองค์กลับตำหนักเถิดเพคะ”

จ้าวฟางหลินที่ก้มลงประคองเฟิ่งหรูซิงอยู่นั้นเงยหน้าขึ้นอย่างไม่เชื่อหูตนเอง นางกำนัลผู้นี้อวดดีเกินไปแล้ว ร่างอรชรลุกขึ้นยืนและหันไปจ้องหน้า ทว่าจูมามาที่ถือดีว่าตนเองเป็นญาติขององค์รัชทายาทก็จ้องกลับอย่างไม่ยินยอมเช่นกัน