ตอนที่ 10 ข้อแลกเปลี่ยน

ตอนที่ 10 ข้อแลกเปลี่ยน

“ฮื้อ...องค์รัชทายาทเพคะ พระองค์ต้องมอบความยุติธรรมให้กับหม่อมฉันนะเพคะ พระชายาขัดคำสั่งพระองค์ไม่พอยังลงไม้ลงมือกับหม่อมฉัน หม่อมฉันไหนเลยจะกล้ากำเริบกับพระชายาหากไม่ใช่เพราะต้องการลงโทษนางกำนัลผู้นั้นตามคำสั่งของพระองค์”

เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจของนางกำนัลอาวุโสที่กำลังหมอบอยู่แนบพื้นดังขึ้นอย่างน่าเวทนา ใบหน้าบวมปูดจากการถูกตบเห็นแล้วพานให้รู้สึกสงสารยิ่งนัก อย่างไรเสียจูมามาผู้นี้ก็ดูแลตัวเขาอย่างดีมาโดยตลอด นับตั้งแต่แต่งตั้งให้มามาผู้นี้ดูแลตำหนักบูรพามาไม่เคยมีสักครั้ง ที่จะทำให้เขาต้องปวดหัว

“องค์รัชทายาทโปรดให้ความเป็นธรรมกับท่านแม่บุญธรรมของมู่ชิงด้วยนะเพคะ ก่อนหน้านั้นภายในตำหนักของพระองค์ไม่เคยมีเรื่องราวเช่นนี้ แต่เวลานี้หากพระองค์ไม่อยู่ตำหนัก ก็หาความสงบมิเคยได้เลยเพคะ” ไม่เพียงแค่จูมามาเพียงผู้เดียว จูมู่ชิงที่เป็นหลานสาวแท้ ๆ ของจูมามาก็ยังคงหมอบแนบพื้นขอความเป็นธรรมให้ท่านป้าของนางด้วยเช่นกัน

จูมู่ชิงเป็นบุตรของจูชิงอี้ซึ่งมีศักดิ์เป็นน้องสาวแท้ๆ ของจูมามาจะว่าไปแล้วทั้งสองคนยังเป็นญาติห่าง ๆ ของฮองเฮาสุ่ยหนิงอีกด้วย พระองค์จึงรับทั้งสองเข้ามาทำงานรับใช้รัชทายาทในวังแห่งนี้ แต่ที่ผ่านมาจูมามาก็ทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี ความซื่อตรงของนางเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของเหลียงเฟิงไห่มาโดยตลอด ครั้งนี้เขาเองก็หนักใจมิใช่น้อย องค์รัชทายาทหนุ่มไม่เข้าใจว่าเหตุใดจ้าวฟางหลินจึงต้องลิดรอนอำนาจของจูมามา จะไม่ใช่เพราะการมาของเสนาบดีเซี่ยโป๋ซีในวันนั้นได้อย่างไร เขาย่อมรู้ดีว่าพระชายามิได้คิดอยากจะเป็นใหญ่ หากที่ทำไปมิใช่ว่าโดนเสี้ยมจากญาติเพียงคนเดียวผู้นั้นหรือ

“เฮ้อ...เอาละเรื่องนี้ข้าจะจัดการให้ ครั้งต่อไปหากนางอยากจะทำสิ่งใดก็ปล่อยนางทำไปเถิด อย่าได้ไปมีปัญหากับนางอีก หากเห็นสิ่งใดที่ไม่ปกติ หรือนางนัดพบผู้ใดก็ค่อยนำเรื่องมาบอกแก่ข้า มู่ชิงพาท่านป้าของเจ้าไปพักเถิดระหว่างนี้ข้าอนุญาตให้หยุดพักจนกว่าร่างกายจะหายดี แล้วค่อยกลับมาทำงานตามปกติ เจ้าเองก็ดูแลนางให้ดี หากขาดเหลือสิ่งใดก็มาบอกข้า” เหลียงเฟิงไห่โบกมือไล่ทั้งสองคนออกไปอย่างเหนื่อยหน่าย

“ขอบพระทัยเพคะ”สตรีทั้งสองย่อกายทำความเคารพอย่างนอบน้อมจูมู่ชิงค่อย ๆ ประคองร่างอวบของท่านป้าที่นางนับถือเสมือนแม่แท้ ๆ ออกไปอย่างระมัดระวัง

เมื่อพ้นห้องขององค์รัชทายาทหนุ่มทั้งสองคนก็ยืนตัวตรงและหันมายิ้มให้กันด้วยแววตาสะใจ อำนาจในวังรัชทายาทแห่งนี้จะถูกแบ่งออกไปให้สตรีจากแคว้นซีจิ้งได้อย่างไร ทั้ง ๆ ที่นางอุตส่าห์เฝ้าดูแลมานานนับหลายปี คนที่จะอยู่ข้างกายขององค์รัชทายาทจะต้องเป็นจูมู่ชิงหลานสาวของนางเพียงผู้เดียวเท่านั้น

เหลียงเฟิงไห่ยกมือขึ้นนวดขมับตนเองอย่างเหนื่อยล้า เรื่องภายนอกก็ว่าร้อนเรื่องภายในกลับร้อนยิ่งกว่า จริงอย่างที่จูมามาและจูมู่ชิงกล่าวอ้าง ตั้งแต่แต่งพระชายาเข้ามา ในตำหนักของเขาก็ไม่เคยมีความสงบเลยสักวัน ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดศีรษะ

ตำหนักไป่เหอ

ไม่ผิดไปจากที่คาดการณ์เอาไว้ เพราะหลังจากที่นางสั่งสอนนางกำนัลจูมามาไปวันนั้น วันนี้ตำหนักไป่เหอของนางจึงได้รับการต้อนรับองค์รัชทายาทอีกหน ความจริงแล้วองค์รัชทายาทมิได้มาหานางบ่อยนัก อาจจะเพราะเขาเองก็ไม่ค่อยได้อยู่ตำหนัก เห็นว่ากลับเข้ามาแต่ละครั้งก็ถึงเวลาหลับนอนเสียแล้ว เพราะเหตุนี้นางจึงไม่ได้เจอกับเขาบ่อย และนั่นก็เป็นเรื่องที่ดีเหลียงเฟิงไห่เดินเข้ามาที่ตำหนักนางด้วยใบหน้าเคร่งเครียด จ้าวฟางหลินไม่ได้ตกใจอันใดเพราะรับรู้ถึงสาเหตุที่ทำให้เขามีใบหน้าเหมือนอยากฆ่าคนเช่นนั้นดีนอกจากไม่ตกใจแล้ว พระชายายังรินชาใส่จอกยื่นไปให้สวามีอย่างใจเย็นอีกด้วย

เพล้ง!!!

เหลียงเฟิงไห่ยกมือขึ้นปัดแก้วชาที่ถูกยื่นมากระแทกพื้นแตกกระจายไปทั่วบริเวณ ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองพระชายาอย่างไม่พอพระทัย สายตาพยัคฆ์หันไปเห็นสาวใช้ของจวนสกุลเซี่ยที่กำลังมองมา แต่เมื่อเห็นเขาแล้วนางก็รีบก้มหน้าลงไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลากระตุกยิ้มออกมา

“เหตุใดสาวใช้ผู้นี้ยังไม่ถูกส่งกลับไปอีก ไม่ใช่ข้าสั่งแล้วหรือพระชายา”

“เพคะพระองค์สั่งแล้ว แต่หม่อมฉันเห็นว่านางกำนัลข้างกายหม่อมฉันเพียงผู้เดียวมิได้เป็นปัญหาอันใด หม่อมฉันจึงไม่ส่งนางกลับเพคะ”เฟิ่งหรูซิงได้ยินทั้งสองพระองค์เถียงกันเรื่องของนางก็ก้มหน้าลงต่ำ เนื้อตัวสั่นเทา

“เฟิ่งหรูเจ้าออกไปก่อนเถิด ในนี้มีนางกำนัลหลี่อยู่แล้ว เจ้าไปดูถางเย่ให้ข้าที” เพราะเห็นอาการหวาดกลัวของนางกำนัลตัวน้อย ไหนเลยจ้าวฟางหลินจะให้นางนั่งรับฟังอยู่ได้อีก

“เจ้าก็ออกไปด้วยนางกำนัลหลี่ ข้ามีเรื่องจะคุยกับพระชายาเป็นการส่วนตัว” สายตาคมที่มองมานั้น ทำให้จ้าวฟางหลินรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ นางไม่ต้องการจะอยู่กับเขาเพียงลำพังในห้องที่มิดชิดแห่งนี้ ทว่ายังไม่ทันได้ห้ามสิ่งใดออกไป นางกำนัลหลี่ก็รีบเดินออกไปจากห้องเสียก่อนนี่อย่างไรเล่าที่ท่านตานางบอกว่าในวังรัชทายาทแห่งนี้จำเป็นต้องมีสาวรับใช้ที่ขึ้นตรงต่อนางอยู่บ้าง

“เอ๊ะ!!!...องค์รัชทายาท ถอยออกไปนะหม่อมฉันไม่มีเรื่องจะพูดกับพระองค์” ร่างอรชรขยับถอยหลัง เมื่อคนตัวโตเดินเข้ามาใกล้

นอกจากจะไม่ถอยแล้วเหลียงเฟิงไห่ยังคว้าข้อมือเรียวเอาไว้ไม่ให้ถอยหนีอีกด้วย จ้าวฟางหลินพยายามจะดึงข้อมือออกทว่าไม่เป็นผล เหมือนยิ่งดึงเขาก็ยิ่งบีบแน่นขึ้นไปอีก

“หลินหลิน หากเจ้าอยากรับนางกำนัลผู้นั้นเข้ามาย่อมได้” หลินหลินอย่างนั้นหรือ คำเรียกขานนี้ช่างคุ้นเคย เคยมีผู้ใดกันนะที่เรียกขานนางด้วยชื่อนี้ ก่อนที่สติของนางจะหลุดเข้าสู่ภวังค์ใบหน้าหล่อเหลาของสวามีก็ยื่นเข้ามาใกล้เสียจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น

“ถะ...ถอยออกไปนะ พูดแล้วต้องไม่คืนคำ พระองค์อนุญาตให้หม่อมฉันรับหรูซิงเอาไว้แล้วใช่หรือไม่” เพราะต้องการคำตอบที่ชัดเจน เพื่อที่คราวหลังเขาจะได้ไม่มีเรื่องมาอ้างขับไล่นางกำนัลของนางได้อีก จ้าวฟางหลินจึงต้องให้เขาเอ่ยออกมา

“แน่นอนข้าอนุญาตหากเจ้าทำให้ข้าพอใจในครั้งนี้”

“หมายความว่าเช่นไรเพคะ”

“ก็หมายความว่า หากเจ้าบำเรอข้าให้ถึงใจข้าจะพิจารณาดูอีกทีดีหรือไม่”

จ้าวฟางหลินเบิกตากว้างมองคนหน้าหนาที่แสยะยิ้มร้ายออกมาด้วยความไม่พอใจ

“เจ้า...ไอ้คนบ้ากาม ไอ้คนป่าเถื่อน ข้าจะไม่มีวันลดตัวลงไปทำเรื่องเช่นนั้นกับเจ้าอีกเป็นครั้งที่สองแน่ ออกจากตำหนักของข้าไปเดี๋ยวนี้”

“มาลองดูสิว่าข้าจะทำให้เจ้าทำเรื่องเช่นนั้นกับข้าได้หรือไม่”