แชร์

บทที่ 4

ผู้เขียน: แอคหลุมของหงซื่อเสียน
เจ้าหน้าที่กู้ชีพมาถึงอย่างรวดเร็ว

หลังจากทำการปฐมพยาบาลอย่างคร่าว ๆ เสิ่นชิงหยวนก็รีบมุ่งหน้าไปยังห้องผู้ป่วยของแม่ทันที

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เธอก็เห็นหัวหน้าพยาบาลกำลังจะถอดท่อช่วยหายใจของแม่

“หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้!”

“ฉันคือภรรยาของเจียงอวี่หมิง นี่คือโรงพยาบาลของตระกูลเจียง ใครอนุญาตให้พวกคุณมายุ่งกับแม่ฉัน!”

เสิ่นชิงหยวนกัดริมฝีปากจนเลือดซึม น้ำเสียงแข็งกร้าวและสั่นสะท้าน

หัวหน้าพยาบาลเอ่ยอย่างลำบากใจ

“คุณนายเจียง นี่เป็นคำสั่งที่คุณเจียงสั่งด้วยตัวเอง พวกเราก็ไม่กล้าขัดคำสั่งค่ะ”

“ไม่อย่างนั้น… คุณลองไปคุยกับคุณเจียงอีกครั้งดีไหมคะ”

สายโทรศัพท์ถูกต่อทันที เสียงของเจียงอวี่หมิงที่แฝงความหงุดหงิดดังขึ้นเป็นอย่างแรก

“มีอะไรอีก?”

เสิ่นชิงหยวนสูดจมูก เสียงสั่นเล็กน้อย

“เจียงอวี่หมิง คุณไม่ได้บอกเหรอว่าถ้าฉันคุกเข่า คุณจะปล่อยแม่ฉัน ตอนนี้พวกเขาจะถอดท่อช่วยหายใจของแม่ฉัน คุณช่วย…”

“ไม่ได้”

เจียงอวี่หมิงตัดบทอย่างเย็นชา

“ถึงครั้งนี้เสวี่ยเอ๋อร์จะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ฉันก็ยังไม่พอใจกับท่าทีของคุณ ไม่ต้องห่วง ฉันถามหมอแล้ว แค่ถอดท่อเฉย ๆ แม่คุณไม่ตายง่ายขนาดนั้นหรอก”

“แต่แม่ฉันสมองตายแล้ว หมอบอกว่า…”

เจียงอวี่หมิงขมวดคิ้ว ชัดเจนว่าไม่อยากฟังต่อ

“หมอจะพูดอะไรไม่สำคัญ ฉันยังต้องกล่อมเสวี่ยเอ๋อร์นอน แค่นี้นะ”

สายถูกตัดไปอย่างแรง หัวหน้าพยาบาลได้แต่ยกมืออย่างจนใจ ก่อนจะถอดเครื่องช่วยหายใจออก เสียงหัวใจของแม่เสิ่นชิงหยวนส่งเสียงเต้นถี่อย่างทุกข์ทรมาน

ผู้ป่วยสมองตาย สามารถมีชีวิตอยู่ได้เพียงด้วยเครื่องช่วยหายใจ

“ไม่… อย่านะ!”

เสิ่นชิงหยวนถูกเจ้าหน้าที่แพทย์พยาบาลรั้งไว้แน่น ได้แต่ยืนมองแม่ของตนสั่นเทา ชักเกร็ง ก่อนจะกลับสู่ความนิ่งสงบ

ตั้งแต่เริ่มถอดเครื่อง จนแพทย์ยืนยันการเสียชีวิต ใช้เวลาไม่ถึงสามนาที

สามนาทีเท่านั้น ที่ทำให้เสิ่นชิงหยวนสูญเสียญาติคนสุดท้ายในโลกนี้

และผู้ที่เป็นต้นเหตุ คือชายที่เคยบอกว่าจะดูแลเธอไปตลอดชีวิตอย่างเจียงอวี่หมิง

ในขณะเดียวกัน โซเชียลของหลีทิงเสวี่ยก็อัปเดตรูปผลตรวจครรภ์

"ขอแสดงความยินดีกับใครบางคน ว่าที่คุณพ่อค่ะ"

คุณนายเจียงเป็นคนแรกที่กดไลก์

แถมยังคอมเมนท์ว่า "ทิงเสวี่ยเก่งจริง ๆ ไม่กี่ครั้งก็ติดแล้ว ไม่เหมือนใครบางคน เป็นเหมือนแม่ไก่ไม่ออกไข่”

"สัปดาห์หน้าให้อวี่หมิงพากลับมากินข้าวที่บ้านนะ"

หลีทิงเสวี่ยตอบกลับด้วยอีโมจิเขินอาย

เสิ่นชิงหยวนกระตุกยิ้ม เมื่อเทียบกับตัวเธอ พวกเขานี่แหละ ที่ดูเหมือนแม่ผัวลูกสะใภ้มากกว่า

น้ำตาหยดลงบนใบรับรองการเสียชีวิตของแม่ เสิ่นชิงหยวนนั่งอยู่คนเดียวในห้องเก็บศพ จนถึงรุ่งเช้า

ระยะเวลาที่เหลือก่อนเธอกับเจียงอวี่หมิงจะหย่าอย่างเป็นทางการ เหลืออีก 28 วัน

วันต่อมา เสิ่นชิงหยวนจัดการงานศพของแม่เพียงลำพัง

บรรจุศพ เผา ฝัง

ทุกขั้นตอน ใช้เวลาทั้งหมดเจ็ดวัน

ตลอดเจ็ดวันนั้น เจียงอวี่หมิงไม่กลับบ้านอีกเลย

แต่โซเชียลของหลีทิงเสวี่ยกลับอัปเดตตรงเวลาไม่เคยขาด

เจียงอวี่หมิงพาเธอไปตรวจครรภ์


เจียงอวี่หมิงพาเธอไปเลือกเตียงเด็ก

เจียงอวี่หมิงขอเครื่องรางความปลอดภัยให้เธอและลูก…

ทุกสิ่งที่เสิ่นชิงหยวนเคยจินตนาการร่วมกับเขา เจียงอวี่หมิงกลับทำทั้งหมดนั้น ร่วมกับหลีทิงเสวี่ย

วันที่ 9 ของช่วงพักรอการหย่า

เจียงอวี่หมิงส่งข้อความมาหาเธออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หลายข้อความติดกัน ทุกข้อความคือการต่อว่า

“คุณพาแม่คุณไปไว้ที่ไหน ฉันแค่ล้อคุณเล่นหน่อย จำเป็นต้องเอาแม่ไปซ่อนไหม"

“แม่ฉันพูดถูก คุณถูกฉันตามใจจนเสียคน รีบพาแม่คุณกลับโรงพยาบาล อย่ามางอนฉันจนทำให้แม่คุณต้องลำบาก"

……

เสิ่นชิงหยวนตอบกลับไปเพียงประโยคเดียว

"ไม่จำเป็น"

เพียงสามคำ เจียงอวี่หมิงก็รีบกลับมาที่วิลล่าทันที ก่อนจะคว้ามือเสิ่นชิงหยวนไว้แน่น พลางกัดฟันพูดด้วยความโกรธ

“คุณหมายความว่ายังไง อะไรคือไม่จำเป็น คุณจะตัดขาดกับฉันใช่ไหม?”

“เสิ่นชิงหยวน ฉันเตือนคุณนะ…”

“ยินดีด้วยนะ”

เสิ่นชิงหยวนขัดขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

“คุณกำลังจะได้เป็นพ่อแล้ว”

เจียงอวี่หมิงปล่อยมือเธอ นั่งลงบนโซฟาด้วยท่าทีไม่เป็นธรรมชาติ

แต่ไม่นานเขาก็นึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าผ่อนคลายลงทันที

“คุณพาแม่คุณไป เพราะเสวี่ยเอ๋อร์ตั้งครรภ์ใช่ไหม?”

“คุณกลัวว่าฉันจะสนใจคุณน้อยลงเลยตั้งใจเรียกร้องความสนใจจากฉันงั้นเหรอ”

“ชิงหยวน คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ ต่อให้เสวี่ยเอ๋อร์คลอดลูก คุณก็ยังเป็นภรรยาคนเดียวของฉันเสมอ ข้อนี้ไม่มีวันเปลี่ยน แม้ตัวจะตายก็ตาม”

เจียงอวี่หมิงยกยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะหยิบสร้อยข้อมือพลอยสีแดงออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นให้เธอราวกับเป็นรางวัล

สร้อยเส้นนี้ เสิ่นชิงหยวนเคยเห็นในโซเชียลของหลีทิงเสวี่ย

ของชิ้นเดียวในโลก จากการประมูล

หลีทิงเสวี่ยบอกว่าเชย โยนมันทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ใยดี พร้อมพูดว่า

"มีแต่ผู้หญิงแก่ ๆ เท่านั้นแหละที่ชอบใส่"

เมื่อเห็นเสิ่นชิงหยวนเหม่อลอย เจียงอวี่หมิงคิดว่าเธอดีใจจนพูดไม่ออก จึงยิ้มแล้วพูดต่อ

“เห็นแก่ที่คุณพยายามเอาใจฉันขนาดนี้ พรุ่งนี้งานรวมญาติที่บ้านเก่า คุณไปด้วยกันนะ”

เสิ่นชิงหยวนขมวดคิ้ว กำลังจะปฏิเสธ

เจียงอวี่หมิงกลับถามขึ้นอย่างแปลกใจ

“เอกสารที่คุณให้ฉันเซ็นครั้งก่อน คุณซื้ออะไรไป ทำไมฉันไม่เห็นมีแจ้งเตือนการใช้เงินเลย”

หัวใจเธอกระตุกวูบ เสิ่นชิงหยวนเผลอกำมือแน่น

ที่แท้ เขาไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เขาเซ็นคือใบหย่า

ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยตอนจากไป เธอก็ไม่ต้องพัวพันกับเขาอีก

เมื่อคิดได้แบบนั้น เสิ่นชิงหยวนจึงเปลี่ยนสีหน้าพลางตอบอย่างเลี่ยง ๆ

“ไม่มีอะไรค่ะ พอหลัง ๆ ฉันก็ไม่อยากได้แล้ว”

เจียงอวี่หมิงไม่ได้คิดมาก พลางมองเสิ่นชิงหยวนที่แต่งกายเรียบง่าย หัวใจก็อุ่นวาบขึ้นมา

กำลังจะพูดอะไรต่อ โทรศัพท์ของหลีทิงเสวี่ยก็ดังขึ้น

“พี่อวี่หมิง เด็กในท้องดิ้นอีกแล้ว พี่รีบมาหาหนูหน่อยสิ”

เจียงอวี่หมิงเผลอมองไปทางเสิ่นชิงหยวน

ถ้าเป็นเมื่อก่อน แค่ได้ยินคำพูดแบบนี้ เสิ่นชิงหยวนต้องอาละวาดบังคับไม่ให้เขาไปแน่นอน

หรือไม่ก็ผลักเขาออกจากวิลล่า ปิดประตูดังสนั่น เพื่อประกาศความไม่พอใจ

แต่ครั้งนี้ เสิ่นชิงหยวนไม่ทำอะไรเลย

เธอเพียงหันหลัง เดินขึ้นบันไดเงียบ ๆ ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังบอบบาง

“เสิ่นชิงหยวน!”

เจียงอวี่หมิงเรียกเธอ ในน้ำเสียงแฝงความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูก

“คุณไม่ได้ยินหรือไงเสวี่ยเอ๋อร์เรียกให้ฉันไปอยู่กับเธอและลูก”

เสิ่นชิงหยวนพยักหน้า ไม่หยุดฝีเท้า

“ไปเถอะ ขับรถระวังด้วย”

เจียงอวี่หมิงชะงัก เผลอเหม่อไปชั่วขณะ

จนเสียงไม่พอใจของหลีทิงเสวี่ยดึงเขากลับสู่ความเป็นจริง

“ฉันกำลังไปเดี๋ยวนี้”
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ชิงหยวนดั่งฝัน   บทที่ 17

    การถูกคุมตัว การเก็บหลักฐาน การพิพากษา......
กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาเพียงสิบห้าวันเสิ่นชิงหยวนได้เห็นด้วยตาตัวเอง ใบหน้าของเจียงอวี่หมิงค่อย ๆ สูญเสียสีเลือดทีละน้อยเห็นคุณนายเจียงที่เคยหยิ่งยโส ดูไม่เหลือร่องรอยความภูมิฐาน ผมยุ่งเหยิง ถูกลากออกไปเหมือนผู้หญิงต่ำต้อยเห็นตระกูลเจียงที่กดทับเธอมาถึงเจ็ดปี พังทลายลงด้วยเสียงดังสนั่น เพราะเธอคนเดียวส่วนหลี่ทิงเสวี่ย เซี่ยหยุนเก็บหลักฐานการจ่ายสินบนหมอและการทำให้คุณนายเสิ่นเสียชีวิตได้ทั้งหมด เธอก็ถูกพาตัวไปเช่นกัน พร้อมคำพิพากษาให้ประหารชีวิตชั่วคราวในศาล เจียงอวี่หมิงเหมือนสูญเสียพลังชีวิตไปทั้งหมด
ในคืนเดียว ผมขาวขึ้นเหมือนแก่ไป 20 ปีคุณนายเจียงเพราะไม่ได้เข้าแทรกแซงกิจการตระกูลเจียงโดยตรง จึงถูกตัดสินเพียงการริบทรัพย์สินทั้งหมด10 วันต่อมา เธอทนไม่ได้กับชีวิตที่สูญเสียความเหนือกว่าคนอื่นและกลายเป็นคนชั้นล่างที่เธอเคยดูถูกร่วงลงจากตระกูลเจียงผู้ยิ่งใหญ่ขณะได้รับข่าว เจียงอวี่หมิงเพิ่งถูกตัดสินจำคุก 20 ปี พอได้ฟังข่าวก็แทบคลั่ง
เขาพร่ำซ้ำ ๆ ว่า “ขอโทษ” “ฉันเสียใจ” และคำอื่น ๆ อีกมากมาย
แต่ไม่มีใครสนใจคำพูดของคนบ้า

  • ชิงหยวนดั่งฝัน   บทที่ 16

    คำพูดของเขาเหมือนฟ้าผ่าในยามสงบทำให้ทุกคนตกตะลึงอยู่กับที่ โดยเฉพาะเพื่อนสาวของหลี่ทิงเสวี่ย แทบจะปล่อยมือจากเธอทันที และพยายามถอยหลังอย่างเงียบ ๆคุณนายเจียงก็ตกตะลึงเช่นกัน“เป็นไปไม่ได้! ฉันยังดูผลตรวจครรภ์ของทิงเสวี่ยอยู่เลย นี่พวกเราจากตระกูลเจียง...”“หลี่ทิงเสวี่ยจ่ายสินบนหมอสูติฯ แล้ว เสี่ยวจางก็ตรวจเจอแล้ว”เสียงของเจียงอวี่หมิงแหบพร่า เขาหยิบแฟ้มเอกสารที่ผู้ช่วยเพิ่งส่งมา“หลี่ทิงเสวี่ยไม่เพียงแต่ปลอมตัวว่าตั้งครรภ์ ยังแอบอ้างบุญคุณที่เสิ่นชิงหยวนเคยช่วยชีวิตผม และยังอาศัยชื่อตระกูลเจียงคุกคามคนอื่นอยู่ภายนอก นี่คือหลักฐานทั้งหมด”เธอไม่สนใจสีหน้าซีดขาวน่ากลัวของหลี่ทิงเสวี่ย คุณนายเจียงรีบคว้าแฟ้มเอกสารอย่างรวดเร็วเพียงไม่กี่วินาทีเอกสารก็ถูกปาไปที่หลี่ทิงเสวี่ยขอบกระดาษคมเฉือนเป็นรอยยาวบนใบหน้าแต่เธอไม่กล้าปาด แค่สับสนมองเอกสารหนึ่งสายตา และคุกเข่าขอชีวิตไม่หยุด “คุณอาคะ ฉันผิดไปแล้ว ฉันแค่รักพี่อวี่หมิงมากเกินไป ไม่ได้ตั้งใจหลอกพวกคุณ”“พี่อวี่หมิง ช่วยพูดหน่อยสิ คุณไม่ได้รักฉันที่สุดเหรอ”เจียงอวี่หมิงหลับตา หยิบภาพถ่ายอีกชุดหนึ่งออกมา ไม่ต้องพูดอะไร คุณ

  • ชิงหยวนดั่งฝัน   บทที่ 15

    เพื่อนสาวของหลี่ทิงเสวี่ยรีบตามมา ด้วยสีหน้าตกใจและตะโกนเสียงดัง“รีบเอาคนมาช่วยหน่อย! เสิ่นชิงหยวนผลักทิงเสวี่ยตกศาลา!”คุณนายเจียงและแขกทุกคนรีบวิ่งมาที่เกิดเหตุ
ซ้ำรอยเดิมอีกครั้งเมื่อเห็นคุณนายเจียง หลี่ทิงเสวี่ยน้ำตาคลอ ดึงมือท้องของตัวเอง ทำหน้าตาออดอ้อน“อาคะ ฉันแค่จะเตือนเสิ่นชิงหยวนให้อยู่กับที่ ไม่ให้ทำตัวต่ำลงเพื่อพี่อวี่หมิง หรือคบคนไม่ดี ไม่คิดเลยว่าเสิ่นชิงหยวนโกรธขนาดนั้น ถึงขั้น... ถึงขั้นพูดว่าไม่ชอบพี่อวี่หมิงแล้ว ผลักฉันตกศาลา พูดว่าจะทำให้ตระกูลเจียงสูญพันธุ์”“อา ฉันกลัวมาก ฮือ ๆ ”เพื่อนสาวของหลี่ทิงเสวี่ยก็เริ่มเช็ดน้ำตา
“ใช่แล้วค่ะ อา เราเห็นด้วยตาตัวเองเลย ทิงเสวี่ยเป็นผู้หญิงใจดีขนาดนี้ กลับถูกคุณเสิ่นด่าจนเลือดตกยางออก”“ใช่แล้วค่ะ คุณเสิ่นยังบอกด้วยว่าทิงเสวี่ยที่ท้องคือลูกชั่ว ต้องเกิดมาเป็นภัยสังคม ต้องทำให้ทิงเสวี่ยทำแท้ง”“คุณอาคะ ทิงเสวี่ยน่าสงสารมาก คุณต้องไม่ปล่อยคนร้ายคนนี้ไปเด็ดขาด”แขกที่อยู่รอบ ๆ พากันส่ายหัว
“คนนี้ชั่วจริง ๆ ครั้งก่อนก็เกือบทำร้ายลูกของเจียงเจ้านาย คราวนี้ยิ่งหนัก”“ไม่แปลกใจเลยที่เจียงเจ้านายถึงหย่ากับเธอ ผู้หญิ

  • ชิงหยวนดั่งฝัน   บทที่ 14

    โลกเหมือนหยุดนิ่งในชั่วขณะนั้น
เจียงอวี่หมิงอ้าปากอยากพูด แต่กลับพ่นเลือดออกมา“แม่... แม่ตายแล้วเหรอ”“เป็นไปได้ยังไง ชิงหยวน อย่าเล่นมุกนะ มุกนี้ไม่ตลกเลย แม่จะตายได้ยังไง”
“เธอจะต้องไม่ตาย... ไม่ตายแน่ ๆ”เจียงอวี่หมิงพยายามส่ายหัวอย่างสุดแรง
แต่ภาพในอดีตกลับผุดขึ้นมาโดยไม่สามารถควบคุมวันแรกที่เขาเจอคุณนายเสิ่น
ตอนนั้นเขาไม่อาจทนถูกแม่เจียงควบคุม จึงหนีออกจากบ้าน
วันนั้นฝนตกหนักในกรุงเซิ่งสิบเจ็ดปีที่เขาอายุเพียงสิบเจ็ด
เขาวิ่งไปพร้อมน้ำตาเปียกปอนคุณนายเสิ่นเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น
พาเขากลับบ้าน
เขาจำได้ว่าคุณนายเสิ่นยกแก้วนมอุ่นมาให้ เช็ดผมให้ และพูดอย่างอ่อนโยน“อย่ากลัวนะ หลับให้สบาย”นั่นคือครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงความอบอุ่นของบ้านดังนั้นเมื่อได้ยินข่าวว่าครอบครัวเสิ่นล้มละลาย
คุณนายเสิ่นและเสิ่นชิงหยวนไม่มีที่ไป
เขาก็ไม่สนใจเรื่องบ้านตัวเอง แย่งทุกอย่างออกจากใจ
ยืนยันจะตามหาเสิ่นชิงหยวนเขานึกถึงวันที่แต่งงานกับเสิ่นชิงหยวน
เขาจับมือเธออย่างเต็มใจ แล้วเรียกออกมาอย่างอบอุ่น“แม่”คุณนายเสิ่นที่อ่อนโยนและอบอุ่น
ถูกเขาทำร้ายจนเสียชีวิตด้วยมือขอ

  • ชิงหยวนดั่งฝัน   บทที่ 13

    เมื่อรถของบ้านเซี่ยจอดถึงหน้าบ้าน เจียงอวี่หมิงเกือบพุ่งลงบันไดทันที“ระวังหัวนะ”เซี่ยหยุนเปิดประตูรถอย่างอ่อนโยน ค่อย ๆ ช่วยเสิ่นชิงหยวนลงจากรถ
วันนี้เธอไม่ได้แต่งตัวหวือหวา แค่แต่งหน้าอ่อน ๆ และสวมชุดราตรีสีขาวเรียบง่าย
แต่ด้วยความสวยสง่างามที่หลายปีมานี้สร้างไว้ เสิ่นชิงหยวนยังคงเป็นจุดสนใจที่สุดในงาน“ชิงหยวน... คุณมาแล้วจริง ๆ”เจียงอวี่หมิงมองคนที่เฝ้าคิดถึงตลอดเวลา อยู่ตรงหน้าตัวเอง ทำให้พูดไม่ออกต่างจากเขา เสิ่นชิงหยวนกลับสง่างามอย่างเป็นธรรมชาติ“อืม ยินดีด้วยนะ”เพียงประโยคเดียว ทำให้บุหรี่ที่เขาถืออยู่ลวกมือจนชา“ชิงหยวน คุณเข้าใจผิดนะ งานวันเกิดนี้จริง ๆ แล้วฉัน...”“พี่อวี่หมิง!”หลี่ทิงเสวี่ยตัดคำพูดของเขา วิ่งตรงมาหาเหมือนนกน้อย
เหมือนประกาศความเป็นเจ้าของ จับแขนเจียงอวี่หมิงแน่น“พี่ชิงหยวน ไม่เจอกันนานเลยนะ นี่คือแฟนหนุ่มของเธอหรือเปล่า”เมื่อเห็นเซี่ยหยุนในชุดสูทเรียบร้อยสง่างาม ดูดีกว่าเจียงอวี่หมิงหลายเท่า ดวงตาหลี่ทิงเสวี่ยแทบซ่อนความอิจฉาไม่อยู่
เธอจงใจปรับเสียงให้ดังขึ้น“พี่ชิงหยวน อย่าโกรธที่น้องพูดนะ คุณกับพี่อวี่หมิงเพิ่งหย่ากันไม่ถึงคร

  • ชิงหยวนดั่งฝัน   บทที่ 12

    “ใครให้เสิ่นชิงหยวนครองตำแหน่งคุณนายเจียงอยู่ตลอด ฉันถ้าไม่กระตุ้นเธอ เธอจะไปเองหรือไง?”
“แล้วเจียงอวี่หมิงแม่เขา ก็แก่เถื่อน ๆ ฉันแค่ตั้งข้อหาให้ เสริมว่าปวดท้องสักหน่อย แก่คนนั้นก็ต้องเข้ามาแก้ตัวแทนฉัน ฮ่า ๆ ขำกลิ้งเลย”คำพูดแต่ละคำ เหมือนดาบชุบยาพิษ ทิ่มแทงความทรงจำของเจียงอวี่หมิงเกี่ยวกับสาวน้อยใจดี เรียบร้อย ให้กลายเป็นคนละคนบอดี้การ์ดถามเสียงสั่น
“ประธานเจียง เราจะเข้าไปไหมครับ?”เจียงอวี่หมิงหลับตา ก่อนจะหมุนตัวออก
“อย่าบอกเธอว่าฉันมาแล้ว”ในคฤหาสน์เก่า เจียงอวี่หมิงดื่มเหล้าทีละแก้วต่อแก้ว
เขานึกถึงคำพูดของหลี่ทิงเสวี่ยเมื่อกี้
เธอแอบอ้างบุญคุณชีวิตของเสิ่นชิงหยวน ทั้งหมดเพื่ออยากแต่งเข้าบ้านใหญ่
เธอทิ้งเสิ่นชิงหยวนที่กำลังตั้งครรภ์ไว้ข้างทาง ทำให้เธอเสียโอกาสเป็นแม่
เธอแกล้งตั้งครรภ์ วางแผนใส่ร้ายเสิ่นชิงหยวน บังคับให้เธอออกจากตระกูลเจียงในความมึนเมา เจียงอวี่หมิงนึกถึงคืนงานเลี้ยงที่คฤหาสน์เก่า
ตอนเสิ่นชิงหยวนถูกโจมตีจากทุกฝ่าย ร่างกายสั่นระริก
นึกถึงดวงตาสวยที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอทนทุกข์มากขนาดนี้
เหล้าเข้าคอ รู้สึกขมขื่

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status