ตอนที่ 6: กำแพงของความน้อยใจ

ตอนที่ 6: กำแพงของความน้อยใจ

แสงสว่างยามเช้าสาดส่องผ่านมู่ลี่หน้าต่างของห้องพักแพทย์เวร ฝุ่นละอองเล็กๆ ลอยคว้างอยู่ในอากาศที่ยังคงหลงเหลือความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศ ชลธรยืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกเงาเหนืออ่างล้างหน้า สองมือเรียวยึดขอบอ่างกระเบื้องเคลือบไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หยดน้ำใสไหลรินจากปลายผมสีเข้มลงมากระทบแก้มเนียนละเอียด

นัยน์ตาสีอ่อนทอดมองภาพสะท้อนของตนเอง รอยจ้ำสีแดงอมม่วงหลายรอยปรากฏชัดเจนบนลำคอและลาดไหล่ที่พ้นคอเสื้อ ร่องรอยความเป็นเจ้าของที่ถูกประทับไว้ด้วยความป่าเถื่อนและแรงอารมณ์หึงหวงเมื่อคืนนี้ ทุกครั้งที่ขยับตัว ความปวดร้าวจะแล่นริ้วจากสะโพกขึ้นมาถึงกระดูกสันหลัง ตอกย้ำว่าเหตุการณ์บนโซฟาหนังตัวนั้นไม่ใช่ฝันร้าย ทว่าคือความจริงที่แสนอัปยศ

ชลธรวักน้ำเย็นจัดขึ้นชโลมใบหน้าอีกครั้ง กัดริมฝีปากล่างที่ยังมีรอยปริแตกจนรู้สึกถึงรสคาวเลือดจางๆ เขาไม่ใช่ตุ๊กตายางไร้ชีวิต ไม่ใช่สิ่งของประดับบารมีที่ใครนึกจะกระชากมาจูบหรือย่ำยีเมื่อไหร่ก็ได้ตามอำเภอใจ เจ็ดปีที่เขายอมเสียสละทุกอย่างเพื่อปกป้องชีวิตของผู้ชายคนนั้น แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการถูกตราหน้าว่าร่านและถูกกระทำราวกับเป็นที่ระบายอารมณ์

มือเรียวเอื้อมไปคว้าเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนมาสวมทับ จัดการติดกระดุมขึ้นมาจนถึงเม็ดบนสุดเพื่อปกปิดรอยอัปยศเหล่านั้นให้พ้นจากสายตาผู้คน สวมทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา ปรับเปลี่ยนสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรวดร้าวให้กลายเป็นความเรียบเฉย เย็นชา และไร้ความรู้สึก กำแพงน้ำแข็งที่หนาที่สุดถูกก่อขึ้นในใจ เพื่อปกป้องเศษซากความรู้สึกที่เหลืออยู่ไม่ให้ถูกผู้ชายใจร้ายคนนั้นเหยียบย่ำซ้ำสอง

โถงทางเดินของแผนกอายุรกรรมหัวใจในช่วงสายคลาคล่ำไปด้วยพยาบาลและญาติผู้ป่วย ชลธรก้าวเดินตรวจเคสตามเตียงด้วยท่าทีสุขุมและเป็นมืออาชีพ น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยซักถามอาการคุณยายเตียงเจ็ดอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มบางๆ ที่มอบให้คนไข้ช่วยคลายความกังวลในวอร์ดลงได้มาก

ทว่าท่ามกลางเสียงพูดคุยและเสียงเตือนจากเครื่องวัดสัญญาณชีพ หูของชลธรกลับจับจังหวะเสียงรองเท้าหนังที่กระทบพื้นกระเบื้องได้อย่างแม่นยำ... ตึก... ตึก... ตึก

จังหวะฝีเท้าหนักแน่น ทรงอำนาจ และคุ้นเคยเสียจนก้อนเนื้อในอกซ้ายกระตุกวูบ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมกลิ่นแอลกอฮอล์ลอยมาตามระบบปรับอากาศ ไม่ต้องหันไปมอง ชลธรก็รู้ว่าใครกำลังเดินเข้ามาในวอร์ด

รอยยิ้มบนใบหน้าหวานจางหายไปในพริบตา ชลธรปิดแฟ้มประวัติคนไข้ในมือเสียงดังพับ หันไปส่งแฟ้มให้พยาบาลประจำวอร์ด

“รบกวนปรับลดยาขับปัสสาวะของคุณยายลงครึ่งโดสตามที่ผมจดไว้นะครับ เดี๋ยวผมจะเข้าไปดูเคสซีซียูห้องสี่ต่อ”

“อ้าว หมอชลคะ แต่หมอภัทรเพิ่งเดินมาทางนี้ น่าจะมาคุยเรื่องเคสร่วม...” พยาบาลสาวท้วงขึ้นเมื่อเห็นหัวหน้าทีมศัลยแพทย์เดินล้วงกระเป๋าตรงเข้ามาด้วยใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบตึง

“ผมมีหน้าที่ดูแลคนไข้ครับ ไม่ได้มีหน้าที่รอคุยกับใคร ฝากพยาบาลวิภาแจ้งคุณหมอภัทรด้วยว่าผมติดเคสด่วน”

พูดจบ ชลธรก็หมุนตัวเดินสวนทิศทางตรงกันข้ามกับร่างสูงใหญ่ หายเข้าไปในห้องผู้ป่วยวิกฤตทันที ทิ้งให้ภัทรที่เพิ่งเดินมาถึงเคาน์เตอร์ต้องชะงักฝีเท้า นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจดจ้องบานประตูที่เพิ่งปิดลงด้วยประกายไฟที่คุกรุ่น สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นรอยนูน มือหนาที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวน์กำแน่นจนเล็บจิกฝังลงไปในฝ่ามือ

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของวัน ตั้งแต่ช่วงเช้าที่ห้องประชุมทีม ชลธรก็เอาแต่ก้มหน้าอ่านเอกสาร ไม่ยอมสบตาเขาแม้แต่เสี้ยววินาที พอเขาเดินเข้าไปใกล้ อีกฝ่ายก็มักจะมีเหตุผลให้ต้องลุกเดินหนีไปตรวจคนไข้หรือคุยกับพยาบาลคนอื่นเสมอ การหลบหน้าอย่างโจ่งแจ้งและจงใจสร้างระยะห่าง ทำให้ความหงุดหงิดในอกของศัลยแพทย์มือหนึ่งพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

ช่วงพักเที่ยงที่แสนสั้น ภายในแคนทีนของโรงพยาบาลที่ค่อนข้างพลุกพล่าน

ชลธรเลือกนั่งมุมในสุดที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว มือเรียวตักข้าวในจานเพียงเล็กน้อยเข้าปากอย่างเลื่อนลอย ความเหนื่อยล้าทางร่างกายบวกกับความหนักอึ้งในจิตใจทำให้เขากลืนอาหารแทบไม่ลง

“ขอนั่งด้วยคนนะครับหมอชล”

ถาดอาหารสเตนเลสถูกวางลงบนโต๊ะตรงข้าม หมอก้องทรุดตัวลงนั่งพร้อมกับรอยยิ้มกว้างขวาง ศัลยแพทย์รุ่นน้องทอดสายตามองใบหน้าหวานที่ดูซีดเซียวลงกว่าเมื่อวานอย่างพิจารณา

“หมอชลกินแค่นี้จะอิ่มเหรอครับ ดูเหนื่อยๆ นะ เมื่อคืนเวรดึกมีเคสหนักเหรอครับ”

“นิดหน่อยครับ” ชลธรตอบรับสั้นๆ ฝืนคลี่ยิ้มตามมารยาท “แล้วหมอก้องไม่มีเคสผ่าตัดช่วงบ่ายเหรอครับ ถึงได้มานั่งทานข้าวชิลๆ แบบนี้”

“มีครับ แต่ผมเคลียร์พรีออปเสร็จหมดแล้ว เลยมาหาอะไรกินเติมพลังหน่อย...” หมอก้องลดเสียงลงเล็กน้อย โน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้ “หมอชลมีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ วันนี้ดูเงียบๆ ไป ถ้าเป็นเรื่องที่ถูกพี่ภัทรกดดันตอนอยู่ในห้องผ่าตัด หมอชลอย่าไปคิดมากนะครับ พี่ภัทรเขาก็เป็นคนแบบนี้แหละ เผด็จการ เอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง ไม่ค่อยนึกถึงจิตใจคนอื่นหรอกครับ”

คำพูดของหมอก้องจี้ถูกแผลในใจจนชลธรชะงัก ช้อนในมือหยุดนิ่ง ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากตอบโต้ อุณหภูมิรอบบริเวณโต๊ะอาหารก็ลดฮวบลงกะทันหันราวกับมีใครนำน้ำแข็งมาสาดรด

เงาดำขนาดใหญ่ทาบทับลงมาบดบังแสงสว่าง ภัทรยืนค้ำหัวอยู่ด้านหลังหมอก้อง สันกรามคมขบแน่นจนเส้นเลือดบริเวณขมับเต้นตุบ นัยน์ตาสีดำสนิทกวาดมองใบหน้าของศัลยแพทย์รุ่นน้อง ก่อนจะตวัดไปจดจ่ออยู่ที่ร่างโปร่งฝั่งตรงข้าม

“เวรบ่ายมีเคสผ่าตัดบายพาสคนไข้วีไอพี... ทำไมยังมานั่งลอยหน้าลอยตาคุยเล่นอยู่ตรงนี้ ก้อง”

ภัทรกดเสียงต่ำจนน่ากลัว ทว่าสายตาไม่ได้ปรายมองคนถูกถามเลยสักนิด แววตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีอ่อนของชลธร ราวกับจะเค้นถามว่าทำไมถึงมานั่งกินข้าวกับผู้ชายคนนี้

หมอก้องยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง รอยยิ้มบนใบหน้าเจื่อนลงทันตา “ผมทานข้าวเสร็จพอดีครับพี่ภัทร กำลังจะขึ้นไปสครับมือเดี๋ยวนี้แหละครับ”

“ก็ดี...” ภัทรเอ่ยเสียงเรียบ ทรงอำนาจ “แล้วเธอ ชลธร บ่ายนี้ต้องไปราวด์วอร์ดกับฉัน ทานเสร็จแล้วก็ตามขึ้นไปที่วอร์ดศัลยกรรม”

ความเงียบทอดตัวลงกลางโต๊ะอาหาร ชลธรวางช้อนสเตนเลสลงบนจาน เสียงโลหะกระทบกระเบื้องดังแก๊งเบาๆ ทว่าบาดหู ร่างโปร่งหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าเนียนละเอียดราบเรียบไร้อารมณ์ นัยน์ตาสีอ่อนที่เคยมองภัทรด้วยความรู้สึกซับซ้อน บัดนี้ว่างเปล่าและเย็นชาจนคนมองรู้สึกชาวาบไปทั้งแผ่นหลัง

“ขออภัยครับ หัวหน้า” น้ำเสียงของชลธรราบเรียบ ปราศจากความสั่นไหวใดๆ “ผมจะรีบไปเตรียมแฟ้มประวัติคนไข้เดี๋ยวนี้ครับ”

สรรพนามที่ถูกเปล่งออกมาอย่างจงใจทำเอากระบอกตาของภัทรกระตุก มุมปากที่เคยวางเฉยเหยียดตึง

“ผมยังไม่ได้สั่งให้คุณลุก ชลธร” ภัทรเค้นเสียงผ่านลำคอที่แห้งผาก

“มีคำสั่งอื่นอีกไหมครับ... หัวหน้า” ชลธรเอียงคอเล็กน้อย แววตาสะท้อนเพียงความห่างเหินราวกับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน “ถ้าไม่มีคำสั่งเพิ่มเติม ผมขอตัวไปทำหน้าที่ ‘ลูกน้อง’ ของตัวเองครับ”

ร่างโปร่งหยิบถาดอาหารเดินเบี่ยงตัวออกไป ไม่แม้แต่จะปรายตามองอดีตคนรักที่ยืนขวางทางอยู่ ภัทรยืนนิ่งงัน ลมหายใจสะดุดกึก มือหนาที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวน์กำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อเพื่อข่มความรู้สึกปวดร้าวที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ หมอก้องลอบมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยแววตาครุ่นคิด ก่อนจะรีบขอตัวเดินเลี่ยงออกไปอีกทาง

ช่วงบ่ายคล้อย แสงแดดสีส้มสาดส่องผ่านกระจกบานยาวของระเบียงทางเดินฝั่งตะวันตกที่ไร้ผู้คน

ชลธรเดินถือแฟ้มประวัติคนไข้แนบอก สายตาจดจ่ออยู่กับตัวอักษรบนหน้ากระดาษเพื่อไม่ให้สมองว่างฟุ้งซ่าน จู่ๆ ท่อนแขนแกร่งก็เอื้อมมาจากมุมมืด คว้าหมับเข้าที่ข้อศอกของเขา ออกแรงกระชากเพียงนิด ร่างบางก็ปลิวเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ แฟ้มเอกสารในมือร่วงหล่นกระจัดกระจายเต็มพื้น

ภัทรดันร่างของชลธรให้ถอยไปจนแผ่นหลังชิดติดกำแพง สองมือหนายันผนังปูนขนาบข้างลำตัว กักขังอดีตคนรักไว้ในวงแขนอย่างแน่นหนา ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนหน้าผากมน

“หลบหน้าผมทำไม” ภัทรเค้นเสียงถาม นัยน์ตาคมกริบฉายแววสับสนและเว้าวอนที่พยายามปิดบังไว้อย่างมิดชิด

ชลธรไม่สะดุ้ง ไม่ดิ้นรน และไม่แสดงความหวาดกลัวใดๆ ออกมา นัยน์ตาสีอ่อนหลุบมองฝ่ามือใหญ่ที่เกาะกุมแขนตนเอง ก่อนจะช้อนตาขึ้นสบกับดวงตาคมกริบของคนตรงหน้าอย่างเยือกเย็น

“กรุณาปล่อยด้วยครับ หัวหน้า ตรงนี้พื้นที่สาธารณะ”

“เลิกเรียกผมว่าหัวหน้าสักที!” ภัทรตวาดเสียงพร่า แรงบีบที่ข้อศอกเพิ่มขึ้นตามแรงอารมณ์ที่เริ่มคุ้มคลั่ง “เมื่อคืนเราเพิ่ง... เราเพิ่งกอดกัน คุณยังทำเสียงหวานเรียกชื่อผมอยู่เลย แล้ววันนี้คุณมาทำท่าทีรังเกียจผมทำไม ชล!”

“เมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นครับ” ชลธรแทรกขึ้นทันควัน น้ำเสียงเยือกเย็นและตัดรอนจนภัทรชะงัก “มันเป็นแค่ความผิดพลาด... เป็นแค่ความสะเพร่าของผม ที่ผมจะไม่มีวันยอมให้เกิดซ้ำรอยอีก”

ก้อนเนื้อในอกซ้ายของศัลยแพทย์หนุ่มกระตุกวูบ ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยวและทิฐิที่สูงเทียมฟ้า

“ความผิดพลาด?” ภัทรแค่นหัวเราะ รอยยิ้มหยันปรากฏบนมุมปาก “ความผิดพลาดที่คุณแอ่นตัวรับสัมผัสผม ร้องครางชื่อผมลั่นห้องจนแทบจะขาดใจน่ะเหรอ! ถ้าผมไม่หยุด คุณก็คงจะยอมให้ผมเอาคุณจนถึงเช้า!”

คำพูดหยาบโลนและดูถูกไม่ได้ทำให้หน้ากากน้ำแข็งของชลธรสั่นคลอนแม้แต่นิดเดียว ริมฝีปากบางเหยียดตรง แววตาสมเพชถูกส่งผ่านดวงตาสีอ่อน จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความพาลของคนร่างสูง

“ผมคงเหนื่อยจนเพ้อ และเผลอละเมอคิดว่าเป็นคนอื่นมั้งครับ” ชลธรตอบกลับเสียงเรียบ ทว่าคมกริบราวกับใบมีดอาบยาพิษ “ถ้าหัวหน้าหมดธุระที่จะกร่างใส่ผมแล้ว... ผมขอตัว”

ชลธรออกแรงสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างแรง ก้มลงเก็บแฟ้มเอกสารบนพื้นขึ้นมาถือไว้ในอ้อมแขน หมุนตัวเดินจากไปอย่างมั่นคง แผ่นหลังบางตั้งตรงและสง่างาม ไม่หันกลับมามองคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังแม้แต่เสี้ยววินาที

ภัทรยืนนิ่งงันอยู่กับที่ราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบเข้าที่กลางศีรษะ มือหนาที่เคยยันกำแพงตกลงข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง ความรู้สึกผิดและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาเริ่มปริแตกและบาดลึก เขายืนมองแผ่นหลังของคนที่เขารักที่สุดค่อยๆ ห่างออกไปจนลับสายตา

ศัลยแพทย์มือหนึ่งเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า... การใช้กำลัง ความหึงหวง และอารมณ์ดิบเถื่อนเพื่อผูกมัดอีกฝ่ายไว้ ไม่ได้ช่วยให้เขาได้ชลธรกลับคืนมาเลย ทว่ามันกลับยิ่งผลักไสให้ชลธรถอยห่างออกไปไกลกว่าเดิม สร้างกำแพงที่หนาทึบเสียจนเขาไม่รู้เลยว่า จะต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะพังทลายมันลงได้อีกครั้ง