EP:5/1 วันที่เธอยิ้มที่สุด

กลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ ในห้องเย็นจัดที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างพิเศษ โดยมีเจ้าของห้องอย่าง รินลดานอนนิ่งอยู่บนเตียง ผ้าขาวคลุมร่างเล็กไว้เรียบร้อยราวกับกำลังหลับสนิท

วิกเตอร์สวมใส่เสื้อคลุมกันหนาวอย่างดี นั่งอยู่ข้างเตียง หลังตรง สองมือประสานกันแน่น สายตาจับจ้องใบหน้าเธอโดยไม่กะพริบ เขาไม่รู้ว่านั่งอยู่ตรงนี้นานแค่ไหน เวลาเหมือนหยุดเดินตั้งแต่วินาทีที่เครื่องมือในห้องฉุกเฉินหยุดส่งเสียง

บนโต๊ะข้างเตียง มีถุงเล็ก ๆ วางอยู่ ของใช้ส่วนตัวของเธอที่เจ้าหน้าที่ส่งมาให้ แหวน ต่างหูคู่เล็ก สายตาเขาหยุดที่แหวน แหวนแต่งงาน เขาหยิบมันขึ้นมาช้า ๆ แสงไฟสะท้อนผิวโลหะบาง ๆ นั้น ภาพหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวทันที

*****

ในคืนนั้น บนดาดฟ้าตึกเวิร์ลดอม อบอวลไปด้วยแสงสีทองนวลจากโคมไฟที่เรียงรายรอบพื้นที่ โต๊ะอาหารสำหรับสองคนถูกจัดวางไว้ใกล้ขอบตึก ผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตา แจกันดอกไม้สีอ่อนตั้งอยู่กลางโต๊ะ กลีบดอกไม้เล็ก ๆ ถูกโปรยบาง ๆ บนพื้นหินเรียบ เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบา ลอยคลอมากับลมเย็นของยามค่ำคืนอย่างโรแมนติก

รินลดายืนอยู่ตรงหน้าเขาในชุดเดรสสีชมพูเรียบง่าย ผมยาวปล่อยสลวย ดวงตาเปล่งประกายสดใส รอยยิ้มบนใบหน้าเกินกว่าจะปิดบังความรู้สึกได้

“ลดาไม่คิดเลยว่าคืนนี้จะสวยขนาดนี้…”

“คุณชอบไหม” วิกเตอร์ยกยิ้มบาง ๆ เพียงพอให้เธอเชื่อว่าเขากำลังมีความสุขจริง ๆ

“ชอบมากค่ะ แค่ได้มายืนตรงนี้กับคุณ ลดาก็—”

เสียงของเธอขาดหายไป เมื่อเห็นเขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท กล่องกำมะหยี่สีเข้มถูกหยิบออกมาอย่างแผ่วเบา

“คุณ…” รินลดาเบิกตากว้าง มือยกขึ้นแตะอกตัวเองโดยไม่รู้ตัว

วิกเตอร์เปิดกล่อง แหวนวงเล็กสะท้อนแสงไฟของเมืองยามค่ำคืน เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ

“รินลดา…แต่งงานกับผมไหม”

“คะ…คุณแน่ใจนะคะ…” ลมหายใจของเธอสะดุด เสียงสั่นไหวด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมเริ่มเอ่อด้วยน้ำใส ๆ

“ผมดูเหมือนไม่แน่ใจหรือไง”

“ฮึก…”

“แต่งงานกับผมนะ”

“ตกลงค่ะ…ลดาจะแต่งงานกับคุณ”

รินลดายิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะยื่นมือเล็กออกไป มือของเธอสั่นน้อย ๆ ในจังหวะที่เขาสวมแหวนให้ เธอก้มมองแหวนวงนั้นด้วยหัวใจที่เอ่อล้นไปด้วยความสุข

ช่วงชีวิตนี้…เธอไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้ วันที่ได้พบเขา และวันที่เขาทำให้เธอรู้สึกว่า ตัวเองพิเศษ

วิกเตอร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะกระชับมือของเธอแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว จนเธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเชื่อใจ อย่างหมดทั้งหัวใจ

“ลดา…ต่อจากนี้ คุณคือของ…ของผมแล้วนะ”

กลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศของห้องเย็นจัดที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างพิเศษ ภายในห้องนั้น รินลดานอนนิ่งอยู่บนเตียง ผ้าสีขาวคลุมร่างเล็กของเธอไว้เรียบร้อย ราวกับกำลังหลับใหลอย่างสงบ

วิกเตอร์สวมเสื้อคลุมกันหนาวอย่างมิดชิด นั่งอยู่ข้างเตียงในท่าทางหลังตรง สองมือประสานกันแน่น สายตาจับจ้องใบหน้าเธอโดยไม่กะพริบ เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองนั่งอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน เวลาเหมือนหยุดนิ่งลงตั้งแต่วินาทีที่เครื่องมือในห้องฉุกเฉินหยุดส่งเสียงลง

บนโต๊ะข้างเตียง มีถุงใบเล็กวางอยู่ ภายในคือของใช้ส่วนตัวที่เจ้าหน้าที่นำมาส่ง แหวน ต่างหูคู่เล็ก แต่ทว่า

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่แหวน…แหวนแต่งงาน

“แหวนวงนี้ คือของมีค่าที่เธอรักมากที่สุด”

วิกเตอร์พึมพำเสียงเบา มือหนาหยิบมันขึ้นมาช้า ๆ แสงไฟสะท้อนผิวโลหะบาง ๆ อย่างเงียบงัน และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ภาพหนึ่งก็แล่นกลับเข้ามาในความคิดของเขาโดยไม่อาจห้ามได้

*****

ในคืนนั้น บนดาดฟ้าตึกเวิร์ลดอม อบอวลไปด้วยแสงสีทองนวลจากโคมไฟที่เรียงรายรอบพื้นที่ โต๊ะอาหารสำหรับสองคนถูกจัดวางไว้ใกล้ขอบตึก ผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตา แจกันดอกไม้สีอ่อนตั้งอยู่กลางโต๊ะ กลีบดอกไม้เล็ก ๆ ถูกโปรยบาง ๆ บนพื้นหินเรียบ เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบา ลอยคลอมากับลมเย็นของยามค่ำคืนอย่างโรแมนติก

รินลดายืนอยู่ตรงหน้าเขาในชุดเดรสสีชมพูเรียบง่าย ผมยาวปล่อยสลวย ดวงตาเปล่งประกายสดใส รอยยิ้มบนใบหน้าเกินกว่าจะปิดบังความรู้สึกได้

“ลดาไม่คิดเลยว่าคืนนี้จะสวยขนาดนี้…”

“คุณชอบไหม” วิกเตอร์ยกยิ้มบาง ๆ เพียงพอให้เธอเชื่อว่าเขากำลังมีความสุขจริง ๆ

“ชอบมากค่ะ แค่ได้มายืนตรงนี้กับคุณ ลดาก็—”

เสียงของเธอขาดหายไป เมื่อเห็นเขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท กล่องกำมะหยี่สีเข้มถูกหยิบออกมาอย่างแผ่วเบา

“คุณ…” รินลดาเบิกตากว้าง มือยกขึ้นแตะอกตัวเองโดยไม่รู้ตัว

วิกเตอร์เปิดกล่อง แหวนวงเล็กสะท้อนแสงไฟของเมืองยามค่ำคืน เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ

“รินลดา…แต่งงานกับผมไหม”

“คะ…คุณแน่ใจนะคะ…” ลมหายใจของเธอสะดุด เสียงสั่นไหวด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมเริ่มเอ่อด้วยน้ำใส ๆ

“ผมดูเหมือนไม่แน่ใจหรือไง”

“ฮึก…”

“แต่งงานกับผมนะ”

“ตกลงค่ะ…ลดาจะแต่งงานกับคุณ”

รินลดายิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะยื่นมือเล็กออกไป มือของเธอสั่นน้อย ๆ ในจังหวะที่เขาสวมแหวนให้ เธอก้มมองแหวนวงนั้นด้วยหัวใจที่เอ่อล้นไปด้วยความสุข

ช่วงชีวิตนี้…เธอไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้ วันที่ได้พบเขา และวันที่เขาทำให้เธอรู้สึกว่า ตัวเองพิเศษ

วิกเตอร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะกระชับมือของเธอแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว จนเธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเชื่อใจ อย่างหมดทั้งหัวใจ

“ลดา…ต่อจากนี้ คุณคือของ…ของผมแล้วนะ”