EP:3/2- เจอแบบไร้วิญญาณ

“ถ้ากูไม่ได้สั่ง!”

คำพูดหลุดออกมาเอง สะท้อนความจริงที่น่ากลัวที่สุด เพราะเขาเป็นคนควบคุมชีวิตเธอทุกอย่าง ทุกลมหายใจ ทุกความเจ็บปวด และความตายครั้งนี้ อยู่นอกเหนือคำสั่งของเขา นั่นคือสิ่งที่เขารับไม่ได้ที่สุด

“นายครับ—”

ศักดิ์รีบเข้ามาจับแขนเขาไว้ วิกเตอร์สะบัดออกทันที ดวงตาแดงจัดด้วยความโกรธ หายใจแรงเหมือนสัตว์ที่กำลังเสียบางอย่างไปโดยไม่เข้าใจ

เขาเดินตรงไปยังลิฟต์ ดวงตาจ้องตัวเลขที่ค่อย ๆ ลดระดับลงอย่างเชื่องช้า แต่หัวใจกลับกระวนกระวายราวกับกำลังถูกบีบคั้น และทันทีที่ลิฟต์ถึงชั้นล่างสุด ประตูก็เปิดออก วิกเตอร์ไม่ลังเล ก้าวเท้าเร็วขึ้นจนเกือบเป็นการวิ่ง เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังสะท้อนก้องไปตามทางเดิน ขณะลมหายใจของเขาหนักขึ้นทุกก้าวที่สาวเท้าไปข้างหน้า

ปลายทางเริ่มปรากฏแสงไฟวูบวาบ เสียงผู้คนอื้ออึงปะปนกับเสียงวิทยุสื่อสารที่ดังแทรกมาเป็นระยะ

เท้าใหญ่เร่งจังหวะเร็วขึ้นอีก ก่อนที่ร่างสูงจะชะงักนิ่งลงกะทันหัน เมื่อภาพตรงหน้าปรากฏชัด

วิกเตอร์จ้องมอง ร่างเล็กที่คุ้นตานอนนิ่งอยู่บนพื้น ผมยาวกระจาย ชุดที่เธอใส่เมื่อเช้ายังอยู่เหมือนเดิม เลือดสีเข้มซึมออกมาเงียบ ๆ ใต้ตัวเธอ

เสียงรอบตัวหายไปหมด เหลือเพียงเสียงหัวใจตัวเองเต้นกระแทกอก ก่อนจะก้าวเข้าไปช้า ๆ ทุกก้าวหนักราวกับพื้นกำลังดึงรั้งเขาไว้

“รดา…” เสียงแผ่วเบาหลุดจากปาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเผลอเรียกชื่อเธอโดยไม่มีความเย็นชาเจือปนเลยแม้แต่น้อย

ดวงตาดำสนิทจ้องลงไปยังร่างนิ่งตรงหน้า ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า มันนิ่งเสียจนเหมือนไม่มีความรู้สึกใดเหลืออยู่ แต่ภายในหัวกลับปั่นป่วนรุนแรง

ไม่จริง เป็นไปไม่ได้

เธอไม่กล้าทำแบบนั้น

เธอไม่มีวันทำ

ภาพตรงหน้ากำลังถูกสมองปฏิเสธทันที เหมือนมันเป็นแค่ภาพลวงตาของเขา

ในขณะเดียวกันเสียงฝีเท้าหนักรีบเร่งดังเข้ามาใกล้ หน่วยแพทย์ฉุกเฉินกรูกันเข้ามา คนหนึ่งคุกเข่าลงข้างร่างรินลดา อีกคนเปิดกระเป๋าอุปกรณ์อย่างรวดเร็ว

มือของเจ้าหน้าที่กดลงที่ข้อมือเธอ เช็กชีพจร และผลของมันคือ นิ่ง พวกเขามองหน้ากันเสี้ยววินาที แววตานั้นบอกทุกอย่าง สัญญาณชีพไม่มีแล้ว

“ทำอะไรอยู่ ปั๊มหัวใจเธอให้ฟื้นขึ้นมาเดี๋ยวนี้!” วิกเตอร์ก้าวเข้าไปใกล้ทันที สั่งเสียงเย็นจัด

“เอ่อ…”

เจ้าหน้าที่แพทย์ชะงัก ทุกคนตัวเแข็ง สายตาเหลือบมองร่างหญิงสาวอีกครั้ง สภาพร่างกายบอกชัดเจนว่า…โอกาสแทบไม่มี แต่คำสั่งและดวงตาของชายที่ยืนอยู่เหนือพวกเขา บีบบังคับห้ามพูดคำว่าไม่ได้ออกมา

“ครับ!”

มือสองข้างวางทับลงบนหน้าอกเธอทันที หนึ่ง สอง สาม แรงกดสม่ำเสมอ หน้าอกเล็กกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะปั๊ม เครื่องกระตุกหัวใจถูกต่อเข้ากับร่างเธออย่างรวดเร็ว

“เคลียร์!”

ร่างรินลดาสะดุ้งตามแรงไฟฟ้า วิกเตอร์ยังยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองทุกการกระทำอย่างไม่กะพริบตา เหมือนตอนนี้เวลามันกำลังหยุดหมุนไปพร้อมกับเธอ

“อีกครั้ง!”

ช็อกไฟฟ้าอีกระลอก ร่างเธอสั่น ก่อนจะนิ่งลงอีกครั้ง เส้นกราฟบนจอเครื่องมือยังคงเป็นเส้นตรงยาว เสียงเตือนดังสม่ำเสมอ ยาว เรียบ บ่งบอกว่าไร้ชีวิต

เจ้าหน้าที่มองหน้ากันอีกครั้ง เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก พวกเขายังปั๊มต่อ มือเริ่มสั่น จังหวะเริ่มหนักขึ้น แต่ร่างเล็กใต้มือยังคงนิ่ง ไร้การตอบสนอง

“ทำต่อสิ” วิกเตอร์ก้าวเข้าไปอีกก้าว เสียงเขาแหบต่ำ ไม่ใช่คำสั่งอีกต่อไป

มันเหมือนคำขอที่เขาเองไม่รู้ตัว

“เธอแค่หมดสติ…เธอแค่—”

คำพูดค้างอยู่ในลำคอ เครื่องช็อกถูกใช้ซ้ำ ครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่มีอะไรเปลี่ยน และในที่สุดหนึ่งในแพทย์หยุดมือช้า ๆ เสียงเครื่องมือยังดังต่อเนื่องเป็นเส้นยาว เขามองหน้าวิกเตอร์ ก่อนพูดเสียงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้

“เรา…เสียใจด้วยครับ”

ร่างสูงยืนนิ่งไม่ไหวติ่ง ดวงตาดำมือสนิทจ้องร่างเธอไม่กะพริบ เส้นผมที่ปลิวระตามลมเมื่อครู่ บัดนี้แนบสนิทกับพื้นเย็นเฉียบ ผิวเธอซีดจนแทบกลืนไปกับแสงไฟสีขาวของรถพยาบาล

โลกทั้งใบเงียบผิดปกติ ก่อนเสียงของเขาจะฉีกความเงียบนั้นออกเป็นเสี่ยง ๆ

“พวกคุณมันไม่ได้เรื่อง!” น้ำเสียงกดต่ำ ทับอากาศรอบตัวจนคนฟังแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคมหันไปมองทีมแพทย์ทีละคน

“เอาตัวเธอไปโรงพยาบาล เดี๋ยวนี้!”

ทันทีที่เขาพูดจบ เจ้าหน้าที่ชะงักไปเสี้ยววินาที แต่ไม่มีใครกล้าพูดคำเดิมซ้ำอีก และ คำสั่งนั้นมีแต่คำว่า ต้องทำ

และทุกอย่างรอบตัวก็โกลาหล เสียงสั่งการดังระงม เปลหามถูกลากเข้ามา ถังออกซิเจนถูกต่อเพิ่ม สายระโยงระยางถูกเสียบเข้าร่างเธออีกครั้ง แม้ทุกคนรู้ดีว่าโอกาสแทบไม่มี แต่ไม่มีใครกล้าหยุด

วิกเตอร์ก้าวเดินตามเปลหามไป สายตายังไม่ละจากใบหน้าเธอแม้แต่วินาทีเดียว เขาเดินเร็วกว่าที่เคยเดินตลอดชีวิต เหมือนกลัวว่าถ้าช้าเพียงก้าวเดียว เธอจะหายไปจริง ๆ

เสียงประตูรถพยาบาลปิดดังปัง เขาขึ้นไปพร้อมเธอโดยไม่ถามใครสักคำ เจ้าหน้าที่พยายามจัดอุปกรณ์รอบตัวเขา แต่เขาไม่ขยับหนี มือหนึ่งยื่นออกไป จับปลายนิ้วเย็นเฉียบของรินลดาไว้แน่น

“เธอแค่หลับอยู่…”

เสียงแหบหลุดออกมาเบากว่าลมหายใจ รถพยาบาลเคลื่อนตัวออกจากจุดเกิดเหตุด้วยเสียงไซเรนดังลั่น ไฟสีแดงสะท้อนผ่านกระจกหน้าต่าง วิ่งย้อนผ่านใบหน้าวิกเตอร์เป็นจังหวะ

เขายังจ้องใบหน้าซีดอยู่แบบนั้น ภาพสุดท้ายที่เธอยิ้มให้เขาตอนเช้าแทรกเข้ามา รอยยิ้มนั้นเหมือนกับคนที่กำลังยอมวางทุกอย่างลงแล้ว