EP:4- คนที่สั่งได้ทุกอย่าง

แสงไฟสีขาวในห้องฉุกเฉินสว่างจ้า มันส่องให้เห็นทุกอย่างชัดเจน ชัดจนไม่มีที่ว่างให้หลบความจริง

ร่างของรินลดานอนนิ่งอยู่บนเตียงเข็น ผ้าสีขาวคลุมถึงอก เส้นผมที่เคยปลิวตามลมตอนอยู่บนดาดฟ้า บัดนี้แนบชื้นกับขมับเล็ก ๆ ของเธอ

วิกเตอร์ยืนอยู่ข้างเตียง ตัวตรงไหล่ผาย สีหน้าเรียบสนิท เหมือนผู้กุมอำนาจคนเดิม ที่ไม่เคยพลาด ไม่เคยเสียอะไรและไม่เคยควบคุมสถานการณ์ไม่ได้ แต่ทว่าครั้งนี้ปลายนิ้วที่วางอยู่ข้างลำตัว…สั่นเล็กน้อย

เจ้าหน้าที่เข็นเตียงฝ่าเข้าไปผ่านประตูบานเลื่อนเขตฉุกเฉิน ล้อเหล็กเสียดกับพื้นกระเบื้องจนเกิดเสียงครืด ๆ ยาวต่อเนื่อง เสียงนั้นดังกลบลมหายใจที่เร่งร้อนของคนรอบข้าง ไฟนีออนเหนือศีรษะสาดแสงขาวจัด ไล่ตามร่างบนเตียงที่ถูกพาเคลื่อนผ่านทางเดินแคบอย่างไม่หยุดยั้ง

“เตรียมห้องกู้ชีพ!”

เสียงสั่งการดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวาย แพทย์ พยาบาล และเจ้าหน้าที่เคลื่อนไหวสวนกันไปมาอย่างเป็นระบบ เสื้อกาวน์ปลิวตามจังหวะเร่งรีบ วิกเตอร์เดินตามหลังเตียงไปไม่ห่าง ราวกับภาพตรงหน้าเป็นเพียงอีกหนึ่งสถานการณ์ที่เขาคุ้นเคย อีกหนึ่งปัญหาที่รอการจัดการ

เขาเดินตามเตียงไปทุกฝีก้าว รักษาระยะห่างเดิมไว้ สายตาตรึงแน่นกับร่างบนเตียง จนสิ่งรอบข้างสำหรับเขามันเลือนหายไปจากการรับรู้

แพทย์คนหนึ่งหันกลับมามองเขา สีหน้าลังเลแฝงความระแวดระวัง เหมือนกำลังชั่งใจระหว่างหน้าที่กับอำนาจที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“คุณครับ—”

“ทำต่อ”

เสียงของวิกเตอร์ดังขึ้นทันที เขาตัดบทอย่างราบเรียบไม่มีอารมณ์ปะปน มีเพียงคำสั่งที่ชัดเจนจนยากจะโต้แย้ง

แพทย์กลืนน้ำลาย ก่อนจะเอ่ยอีกครั้งอย่างระมัดระวัง

“แต่ชีพจร—”

“ผมจ่ายได้ทุกอย่าง”

คำพูดนั้นหลุดออกมานิ่ง ๆ เพราะเงินเป็นเครื่องมือที่เปิดทุกประตู ดึงทุกโอกาสกลับมาอยู่ในมือของเขา และมันก็แก้ไขทุกความเสี่ยงให้กลายเป็นเรื่องเล็กน้อยได้

ในโลกของเขา เงินคือคำตอบ และเขาเชื่อว่า ครั้งนี้ก็เช่นกัน

หมอเงียบไปชั่วครู่ ก่อนพยักหน้าให้ทีมเดินหน้าต่อ การเคลื่อนไหวในห้องกู้ชีพกลับมาเร่งรัดอีกครั้ง เครื่องมือถูกต่อเสริมเข้ากับร่างบนเตียงอย่างเป็นลำดับ สายไฟพาดผ่านผ้าขาว ถุงลมช่วยหายใจขยับตามแรงบีบ เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เส้นกราฟทอดยาวนิ่งบนหน้าจอ ช่วงเวลาทั้งหมดถูกยืดออกให้ยาวขึ้นกว่าปกติ

วิกเตอร์ยืนอยู่ข้างเตียง ร่างสูงนิ่งสงบ ดวงตาว่างเปล่าจับจ้องใบหน้าซีดของเธอ ริมฝีปากที่เคยมีสีสดกลับแห้งซีด ขนตายาวทอดเงาลงบนผิวแก้ม แสงไฟขาวสะท้อนผิวจนเห็นเส้นเลือดจาง ๆ ใต้ผิวบาง

“รดา…ลืมตาสิ”

เสียงเรียกหลุดออกจากริมฝีปากของเขาแผ่วเบา เปลือกตาเธอยังคงปิดสนิทนิ่งสงบไม่ยอมลืมตาตามคำสั่งของเขา

ในขณะเดียวกันแพทย์กดหน้าอกเธอซ้ำอีกครั้ง จังหวะมือหนักแน่น ร่างบางกระเพื่อมรับแรงนั้นอย่างสม่ำเสมอ เส้นกราฟบนหน้าจอไม่ขยับ เจ้าหน้าที่คนหนึ่งผ่อนการเคลื่อนไหวลง สายตาเลื่อนมองวิกเตอร์แบบหมดความสามารถ

“เราทำเต็มที่แล้วครับ…”

วิกเตอร์หันมามองช้า ๆ สายตานิ่ง แต่ภายใต้ความสงบนั้นกลับเต็มไปด้วยรอยร้าวเล็ก ๆ ที่แผ่กระจายอยู่ลึกลงไปในดวงตา

“ผมยังไม่ได้สั่งให้หยุด”

เสียงของเขาเรียบสนิทจนยากจะจับอารมณ์ ผู้คนในห้องต่างหลบสายตา ไม่มีใครกล้าสบสายตา การปั๊มหัวใจยังดำเนินต่อ นาทีแล้วนาทีเล่า แขนที่ทำหน้าที่ซ้ำเดิมเริ่มหนักอึ้ง

ในที่สุด หัวหน้าทีมแพทย์ค่อย ๆ ถอดถุงมือออกทีละข้าง เสียงยางเสียดสีกับผิวดังแผ่วในความเงียบ การเคลื่อนไหวช้าลงอย่างระมัดระวัง

“เวลาการเสียชีวิต…”

วิกเตอร์หลับตาลงช้า ๆ ไม่อยากฟังคำพูดน่ารำคาญนี้อีก ก่อนที่เปลือกตาจะลืมขึ้นอีกครั้ง สายตาเลื่อนไปหยุดอยู่ที่รินลดา ร่างสูงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน จนเสียงรอบตัวค่อย ๆ จางหาย เหลือเพียงภาพตรงหน้า เขาเอ่ยสรุปสุดท้ายโดยไม่หันมองใคร

“เธอแค่เหนื่อย ให้เธอพัก”

เจ้าหน้าที่รอบเตียงมองหน้ากันอย่างลังเล ความเงียบแผ่คลุมห้องกว้าง ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำใดสวนขึ้นมาแม้เพียงเสียงเดียว ทุกสายตาเลือกหลบต่ำลง ยอมปล่อยให้คำพูดนั้นกลายเป็นข้อสรุปเพียงหนึ่งเดียวในห้องนี้

เขาก้าวเข้าไปใกล้เตียงช้า ๆ ฝ่าแสงไฟขาวซีด มือใหญ่เอื้อมไปแตะปลายนิ้วของร่างบาง ความเย็นซึมผ่านผิวหนังขึ้นมาทันที

จังหวะนั้นเขาชะงักไปเสี้ยววินาที ภาพชีวิตที่ผ่านมาผุดขึ้นอย่างเงียบงัน การประชุมที่เขาเป็นผู้กำหนดทิศทาง ตัวเลขที่เปลี่ยนแปลงตามคำสั่งเพียงประโยคเดียว ทุกอย่างเคยอยู่ใต้การควบคุมของเขาเสมอ ทว่าในห้องนี้ ต่อหน้าร่างที่นอนสงบนิ่ง ราวกับโลกทั้งใบหยุดการเคลื่อนไหว ความรู้สึกบางอย่างคลี่คลายออกจากอำนาจที่เขาเคยยึดถือ

ลมหายใจของเธอกลายเป็นสิ่งเดียวที่เขาเฝ้ารอ เป็นสิ่งเดียวที่คำสั่งใด ๆ ไม่อาจเร่งเร้าให้เกิดขึ้นตามต้องการ

“จัดห้องเย็นให้เธออย่างดีที่สุด ร่างกายของเธอจะได้รับการดูแลในสภาพสมบูรณ์ที่สุด ทุกขั้นตอนต้องละเอียด ทุกองศาต้องแม่นยำ”

เขาหันไปหาลูกน้องคนสนิท น้ำเสียงกลับมาเด็ดขาดอีกครั้ง ทุกถ้อยคำถูกเลือกอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังรักษาของล้ำค่าที่เขาเฝ้าถนอม

เพราะในความเชื่อของเขา เธอเพียงต้องการเวลา เวลาสำหรับการพักผ่อนที่ยาวนานกว่าปกติ และเมื่อถึงจังหวะที่เหมาะสม เธอจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ในวันที่เขายังคงยืนอยู่ตรงนี้