로그인กลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
ในตอนนี้เพื่อน ๆ ทั้งสามคนของเธอกำลังทำหน้าที่ หน่วยอาสารุ่นเยาว์ของตัวเองได้อย่างน่าทึ่ง ถังเยว่ฉีในฐานะผู้ใฝ่ฝันอยากจะเป็นพยาบาล...เธอกำลังช่วยป้าลู่เหยาทำแผลและเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ผู้ป่วยที่มีบาดแผลไม่รุนแรง ท่วงท่าของเธอดูคล่องแคล่วและอ่อนโยน ส่วนทางด้านอู๋ถิง...เพื่อนผู้มักจะเงียบขรึ
เกาซูอวี้จึงได้ตัดสินใจเดินเข้าไปหยุดอยู่ด้านข้างทีมแพทย์ที่กำลังทำงานกันอย่างวุ่นวายเพื่อรอจังหวะที่เหมาะสม "คุณหมอซ่งคะ...ขอโทษที่รบกวนค่ะ" เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง ซ่งอวิ๋นเซิงหันมามองเธอ แววตาคมกริบคู่นั้นฉายแววแปลกใจระคนหงุดหงิดเล็กน้อย "มีอะไร? ตอนนี้เรากำลังยุ
"เจอแล้ว! ผมเห็นท่านพันตรีแล้ว!" เสียงของทหารคนหนึ่งตะโกนขึ้น! เมื่อทีมกู้ภัยเปิดช่องได้สำเร็จและส่องไฟฉายเข้าไป...ภาพที่พวกเขาเห็นก็ทำให้ทุกคนถึงกับนิ่งอึ้งและสะเทือนใจไปพร้อม ๆ กัน ร่างของเกาเจี้ยนกั๋วนอนอยู่ใต้คานไม้ขนาดใหญ่ ขาส่วนล่างของเขาถูกคานไม้ทับจนผิดรูปอย่างน่ากลัว
"พ่อยังมีชีวิตอยู่! เขาอยู่ที่นี่จริง ๆ!" เกาซูอวี้ร้องออกมาทั้งน้ำตา...มันคือน้ำตาแห่งความโล่งใจอย่างถึงที่สุด ความดีใจนั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเร่งรีบของความช่วยเหลือตามมา "ได้ยินแล้วใช่ไหม! เขาอยู่ข้างใต้ตรงนี้!" ถังเว่ยหมินตะโกนสั่งการเหล่าทหาร "เริ่มเปิดทาง ร







