تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 132
تاريخ النشر:
2025-09-05 19:30:51
أحدث فصل
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 322
กลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 321
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 320
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 319
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 318
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 317
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 213
ส่วนมือของศาสตราจารย์ฉินในตอนนี้ก็ได้หยุดค้างอยู่กลางอากาศ...ห่างจากลำไส้ส่วนนั้นเพียงแค่ไม่กี่มิลลิเมตร...พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองเกาซูอวี้ผ่านแว่นขยาย...ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและความไม่เข้าใจ... บัดนี้...เกาซูอวี้ได้นำพาตัวเองมาสู่จุดที่เสี่ยงที่สุดอีกครั้งเธอจะอธิบาย...สิ่งที
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 212
เกาซูอวี้เดินตามศาสตราจารย์ฉินโม่มายังหน้าห้องผ่าตัดด้วยหัวใจที่เต้นระรัว... "ไปล้างมือ" ศาสตราจารย์ฉินสั่งสั้น ๆ เธอพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปยังอ่างล้างมือสำหรับศัลยแพทย์...โดยเริ่มต้นขั้นตอนการฟอกมือและแขนอย่างถูกหลักการทุกขั้นตอน...ทุกการกระทำของเธอ...เต็มไปด้วยความมั่นคงแล
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 211
"ถ้าฉันไม่ทำ...เด็กคนนั้นอาจจะเป็นอะไรไป...นั่นต่างหากที่จะเป็นเรื่องใหญ่" เกาซูอวี้ตอบกลับเสียงเรียบ เธอเดินกลับไปยืนข้างเตียงผู้ป่วย...สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่เด็กชายตัวน้อยไม่วางตา แม่ของเด็กมองภาพความขัดแย้งตรงหน้าด้วยความสับสน...แต่เมื่อเธอเห็นแววตาที่แน่วแน่และเต็มไปด้วยความมั่นใจ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 210
เกาซูอวี้ไม่ยอมแพ้...เพราะเธอรู้ดีว่าชีวิตของเด็กคนหนึ่งกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย "แต่คุณหมอคะ..." เธอพยายามจะอธิบายอีกครั้ง "อาการปวดท้องรุนแรงเป็นพัก ๆ แล้วหายไป...ก็เป็นหนึ่งในอาการคลาสสิกของภาวะลำไส้กลืนกันนะคะ ถ้าเรา..." "พอได้แล้ว!" นายแพทย์เฉินตวาดขัดขึ้นด้วยความไม่พอใจ
قد تعجبك أيضًا
ผมทะลุมิติไปเป็นไอดอล (ก็ได้วะ)
เย็นย่ำรัตติกาล1.2K وجهات النظرฉันเกิดใหม่เป็นเด็กถูกทอดทิ้งยุค 70
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค7.5K وجهات النظرฉินเซียวเมื่อฉันเป็นสาวน้อยชาเขียวในนิยาย
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค10.7K وجهات النظرทะลุมิติมาเป็นชายาอ๋องพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง
ภัสสพิชชา3.8K وجهات النظرทะลุมิติมาเป็นเศรษฐินียุค 80
ลัยลา3.2K وجهات النظرจักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว
เพลงมีนา5.6K وجهات النظرฉันจะเป็นเกษตรกรหลังกลับมาจากวันสิ้นโลก
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค2.0K وجهات النظر
