03 มีพิรุธ (2/3)

“เจ็บอะ”

“น้อยกว่าเมื่อคืนที่โดนกูแทงแล้วกัน” ถ้าเป็นคนอื่นได้ยินคำพูดสองแง่สองง่าม กับใบหน้านิ่งๆ ที่ไม่ทุกข์ร้อนอะไรเหมือนกับกำลังพูดเรื่องราวปกติแบบนี้คงจะเขินอาการเต็มประดา เว้นเสียแต่ว่าไม่ใช่เกี๊ยว

“ก็จริง เมื่อคืนทิงแทงเจ็บอะ”

“...”

“แต่เสียวสุดๆ ไปเลย โดยเฉพาะตอนชนท้อง” กระทิงส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะหยิบดินสอ แล้วลงมือร่างแบบต่อ ฝ่ายเกี๊ยวเห็นคนรักกลับมาในหมวดจริงจังตั้งใจทำงานต่อ ก็ไม่กวน เพียงแค่นั่งนิ่งๆ อยู่ที่ตัก สายตามองตามดินสอที่ถูกนิ้วเรียวยาวของกระทิงที่กำลังขีดเขียนลงกระดาษ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน จนกระทั่ง

จ๊อก...

“หึ”

เสียงท้องเล็กแบนราบร้องออกมา ความเงียบเมื่อครู่ที่บังเกิดทำให้ได้ยินเสียงดังฟังชัดนี่ละมั้งสิ่งที่ทำให้เกี๊ยวอายได้ ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะของคนรักใบหน้ายิ่งขึ้นริ้วแดงลามทั่ว ฝ่ามือเล็กตีลงที่แผ่นอกแก้เขิน ตามด้วยท่าทางกระโดดลงจากตัก แล้วบอก

“เกี๊ยวจะไปกินข้าวแล้ว”

“อยู่ในครัว ทำให้แล้ว” สิ้นเสียงทุ้มนั้นบอก คนตัวเล็กก็วิ่งเข้าไปในครัว มือเปิดฝาชีเล็กขึ้นก็เห็นข้าวไข่เจียวกุ้งวางอยู่ ปากบ่นอุบอิบที่กระทิงหัวเราะพาให้อาย พร้อมกันนั้นก็หยิบจานไข่เจียวตรงหน้าไปเวฟ ตักข้าวสวยร้อนๆ รอ ก่อนจะลงมือกินข้าว

หลายวันต่อมา

บนที่นอนเหลือเกี๊ยวแค่คนเดียวเพราะกระทิงตื่นตั้งแต่ตีห้าไปซื้อของ ก่อนจะกลับมาเตรียมของรออยู่ด้านล่าง เกี๊ยวลืมตาตื่นขึ้นมาสิ่งที่นึกได้ก็คงเป็นนัดหมายกับป๊า แต่ครั้นจะชวนกระทิงก็ไม่ทันแล้ว

“ลืมเลยอะ” เสียงเล็กใสบ่นให้กับความหลงลืมของตัวเองตลอดทาง จนขับรถมาถึงอาคารพาณิชย์สามคูหาต่อกันตั้งอยู่ที่บริเวณด้านหน้าตลาดในตัวเมืองขอนแก่นที่ผู้คนจอแจ เลี้ยวรถเข้าไปจอดที่ด้านหลัง ก่อนจะเดินเข้าไปในร้านทองนามว่า ‘ไททวี’

“สวัสดีครับคุณลุง” ยกมือไหว้ตำรวจที่ประจำการที่ด้านหน้าเสร็จ พอเกี๊ยวผลักประตูเข้าไปเสียงร้องด้วยความดีใจของป๊าที่เวอร์วังเกินเหตุก็ตะโกนเสียงดัง ทำเอาลูกค้าที่กำลังเลือกซื้อทองอยู่ตกใจ

“ลูกป๊า มาแล้วเหรอ”

“มาแล้วสิครับ” ป๊าไม่ถือสาหาความกับลูกชายสุดที่รักเพียงคนเดียว ตาเพียงชั้นเดียวยิ้มจนหยีไม่เห็น ปล่อยงานขายทองให้ลูกน้องและเมียคนสวยขาย มุดออกจากร้านมาหาเกี๊ยว มือจับลงที่ไหล่พลิกไปมาอย่างสำรวจ และพูดในสิ่งที่คิด

“ป๊าว่าชุดมันไม่โดนเท่าไรเลยวะ เปลี่ยนไหม”

“ชุดนี้ก็ดีแล้วป๊า อะไรเนี้ย”

“หน้าก็ซีดไปหน่อย เหมือนต้องเติม” เกี๊ยวมองป๊าก็งงไม่น้อย แม้ว่าที่บ้านจะมองออกตั้งแต่เด็กๆ แล้วว่าเกี๊ยวไม่ได้ชอบผู้หญิง ชอบผู้ชาย แต่ก็ไม่ได้จ๋าและไม่ได้ค่อนไปทางผู้หญิงแบบต้องผมยาว แต่งตัวเหมือน หรือแม้กระทั่งการผ่าตัดอะไรก็ไม่เคยมีมาในหัว แน่นอนว่าทุกคนรับทราบ เข้าใจ โดยเฉพาะป๊าคนหล่อที่ปกติจะชอบทักว่าเกี๊ยวปากและแก้มแดงไปด้วยซ้ำ แต่ไหงวันนี้

ความสงสัยทำให้เกี๊ยวเงยหน้าขึ้นมองม๊าที่ยืนอยู่หน้าตู้ขายทอง ส่งสัญญาณเป็นคิ้วที่เลิกขึ้นสูงและหน้าที่งง แต่ไม่ได้โง่ให้ แต่ม๊าก็เพียงแค่ยิ้ม จนเสียงของคนที่ดูจะตื่นเต้นเกินใครๆ ในบ้านพูดขึ้น

“เฮ้ย ใครเอาไอ้แดงๆ แท่งๆ มาให้อาเกี๊ยวทาปากหน่อยสิ!” จนอดที่จะบ่นป๊าไม่ได้ สายตามองลูกน้องในร้านเป็นเชิงห้ามปรามว่าไม่ต้องทำตามที่ป๊าบอกนะ จากนั้นก็หันมาโวยวายใส่คุณไททวัฒน์ทายาทของคุณไททวี

“ป๊า ไม่ต้องเลย”

“แต่ป๊า...”

“เกี๊ยวว่าป๊าแปลกๆ นะวันนี้ มีอะไรหรือเปล่า” ไม่น่าเชื่อว่าความสงสัยของทายาทรุ่นที่สองอย่างไททดา จะทำให้ทายาทรุ่นแรกอย่างไททวัฒน์เงียบปากลงได้ สายตาล่อกแล่กส่ายไปมา ไม่ยอมสบตาด้วยทั้งๆ ที่โดนลูกชายเพียงคนเดียวจ้องเขม็งมอง มีพิรุธ จนต้องถามย้ำ

“ป๊าน่าสงสัยนะวันนี้”

“น่าสงสัยอะไร๊ ไม่มี๊ ป๊าก็แค่เป็นห่วงว่าลื้อจะไม่สวยเท่านั้นเอง แต่ถ้าไม่เอาป๊าก็ไม่ว่าอะไร๊” คิ้วของเกี๊ยวยังขมวดไม่คลาย ดวงตายังจับจองที่ป๊าไม่วาง จนคนที่เริ่มเผยพิรุธออกมาต้องหาที่หลบภัย เดินออกจากร้านไป เกี๊ยวเลยหันมาถามม๊า

“ป๊าเป็นอะไรน่ะม๊า”

“ไม่มีอะไรหรอกน่า”

“แต่เกี๊ยวว่ามี”