03 มีพิรุธ (1/3)

กระทิงตื่นขึ้นมาในเวลาบ่ายแก่ๆ หลังจากที่นอนพักจนเรี่ยวแรงที่สูญเสียไปกลับมาเหมือนเดิม ที่ต้นแขนมีหัวทุยเล็ก เรือนผมสีอ่อนหนุน ร่างกายเกินครึ่งกอดก่ายเกยอยู่ ผ้าห่มนั้นร่นกองรวมกันที่ปลายเท้าเพราะนอนดิ้น ส่วนเสื้อที่ใส่อยู่ก็เลิกกองอยู่ที่เอวบาง กระทิงเลยได้เห็นชั้นในลูกไม้สีขาวที่แฟนตัวน้อยชอบใส่

แปะ

หมั่นเขี้ยวกับความยั่วยวนทั้งในยามหลับและยามตื่น ฝ่ามือใหญ่เลยตีลงเบาๆ ที่ก้นเล็กนั้น แล้วก็ต้องครางออกมาเมื่อมันเด้งสู้มือ กระทิงคิดว่าถ้าเขายังนอนต่อ คงไม่พ้นจับยัยเด็กเกี๊ยวขี้อ่อยนี้กินอีกแน่ๆ ก้มลงกัดเนื้อก้นเด้งผ่านชั้นในตัวบางที่ที่พึ่งลงมือตีเมื่อกี้ ก่อนจะตัดใจลุกเดินออกมา

สวมใส่เพียงกางเกงนอนตัวเดียว ฝีเท้าหนักเก้าเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าแบบบิวอิน เปิดออกก็หมุนราวแขวนที่ดัดแปลงให้เป็นวงกลมและหมุนได้ หยิบเสื้อยืดธรรมดาออกมาใส่ ก่อนจะเดินลงบันไดวนลงไปด้านล่าง

ห้องนอน รวมทั้งบ้าน กระทิงตัดสินใจรีโนเวทใหม่ทั้งหมด ออกแบบเองตามความรู้ที่ได้เรียนมา ทุกอย่างจึงดูเป็นสัดเป็นส่วน ไม่ได้หรูหราแต่มีความโมเดิร์นตามแบบที่ชอบ และนอกจากจะเป็นพ่อค้าขายก๋วยเตี๋ยวคนหล่อกล้ามล่ำที่นักศึกษาร่ำลือทั้งมหาลัยเป็นอาชีพเสริมแล้ว กระทิงยังรับงานออกแบบแปลนตามที่ได้ร่ำเรียนมานั้นเป็นอาชีพหลัก แต่เดือนๆ หนึ่งกระทิงรับแค่หนึ่งงานเพราะไม่อยากให้ทุกอย่างจวนตัวเกินไป

เดินออกจากบ้านมาดูที่โรงจอดรถเล็กๆ ข้างๆ มีพื้นที่กระทิงเอาไว้เตรียมของขาย เห็นข้าวของเมื่อวานตอนนี้ล้างทำความสะอาดเรียบร้อยก็เบาใจ คิดว่าไอ้ตี๋หิดคงมาล้างให้ตามที่ได้รับปากเอาไว้ หลังจากที่กระทิงไลน์บอกว่าวันนี้จะปิดร้าน

กลับเข้ามาในบ้าน กระทิงลงมือทำอาหารเพิ่มพลังงานให้ทั้งตัวเองและตัวเล็กที่นอนไม่ยอมตื่น อาหารง่ายอย่างไข่เจียวกุ้งส่งกลิ่นหอมออกมา วางจานของเกี๊ยวลงที่โต๊ะก่อนจะครอบฝาชีเล็กๆ ที่สานจากไม้ ส่วนของตัวเองกระทิงราดซอสมะเขือเทศก่อนจะลงมือทานจนหมด

ท้องอิ่มในมือถือแก้วกาแฟดำ ระหว่างที่มือยกดื่ม เท้าก็เก้าเดินมาที่โต๊ะทำงานกระทิงนั่งลงก่อนจะลงมือทำงานเงียบๆ

แล้วก็ไม่รู้ว่าเขานั่งนานแค่ไหน กับสมาธิที่จดจ่อ รู้สึกตัวอีกครั้งคงเป็นวงแขนเล็กข้างหนึ่งที่รัดเข้าที่ลำคอแกร่ง ตามด้วยใบหน้าที่โน้มลงมาจนกลีบปากจดลงที่แก้มของกระทิง ไม่หันมองก็รู้ กระทิงเพียงวางดินสอ เอนกายพิงพนักเก้าอี้ก่อนจะถามด้วยท่าทีผ่อนคลาย

“ตื่นแล้วหรือไง”

“ครับ ทำงานลูกค้าอยู่เหรอ”

“อืม”

“ตื่นตั้งแต่กี่โมงอะ” คลายอ้อมกอดรัด พาตัวเองไปนั่งลงที่ตักกว้างใหญ่ เปลี่ยนเป็นคล้องลงที่ลำคอแกร่ง ใบหน้าซุกลงที่อก ขาสั้นๆ ทั้งสองแกว่งไกวไปมาเพราะเหยียบไม่ถึงพื้น รอคำตอบ

“สี่โมงเย็น”

“ตื่นเร็วจัง นึกว่าจะเพลียแล้วตื่นพร้อมเกี๊ยวซะอีก” วางคางลงที่แผ่นอกเงยหน้าขึ้นมองในระหว่างที่พูด กระทิงเองก็ก้มลงมอง ความรู้สึกจับได้ว่าเมียเด็กตัวน้อยกำลังแกล้งแหย่กลายๆ ว่าด้วยคำว่าแก่ที่ไม่มีคำว่าแก่ จึงก้มลงกัดเบาๆ ที่ปลายจมูก เห็นใบหน้าเกี๊ยวยู่ย่นเล็กน้อยกระทิงก็ไม่ลืมบอก

“กูแข็งแรงแค่ไหนมึงก็รู้หนิ”

“ก็...” ดวงตาส่ายล่อกแล่กไปมาคล้ายกับกำลังนึก จนเมื่อนึกออกแล้วอีกประโยคก็เอื้อนเอ่ยตาม “ไม่รู้สิ”

“...”

“ฮ่าๆ เกี๊ยวล้อเล่น หน้าบูดเชียวลุง”

“เดี๋ยวจะโดน”

“ไม่ไหวแล้วอะ นี่ยังเจ็บอยู่เลยนะ” บอกพร้อมส่งสายตาออดอ้อนให้อย่างเอาใจ แต่กระทิงที่รู้อยู่แล้วก็ไม่หลงกล และอยากจะเอาคืนคนที่ยั่วเขาได้ทุกวี่ทุกวัน เลยดีดนิ้วชี้ลงที่หน้าผากเล็กนั้น จนเกี๊ยวส่งเสียงออกมา

“เจ็บอะ”

“น้อยกว่าเมื่อคืนที่โดนกูแทงแล้วกัน” ถ้าเป็นคนอื่นได้ยินคำพูดสองแง่สองง่าม กับใบหน้านิ่งๆ ที่ไม่ทุกข์ร้อนอะไรเหมือนกับกำลังพูดเรื่องราวปกติแบบนี้คงจะเขินอาการเต็มประดา เว้นเสียแต่ว่าไม่ใช่เกี๊ยว

“ก็จริง เมื่อคืนทิงแทงเจ็บอะ”