EP.1 ยังไม่ชิน

ทิติเอกที่ตอนนี้จับจ้องมองมายังราชาวดีจนพอใจจนพอใจแล้ว เขาก็ได้ถอดป้อมปราการสุดท้ายของคนตัวเล็กออก ก่อนที่เขาจะจับขาของราชาวดีพาดลงที่ไหล่ของตัวเอง

ทิติเอกใช้มือของตัวเองลูปไล่ที่ร่องสวาทของคนตัวเล็ก แต่เพียงไม่นานเขาก็ได้ขยับใบหน้าของตัวเองเข้าไปหาร่องสวาทของราชาวดี ชายหนุ่มใช้ปลายลิ้นร้อนของตัวเองสัมผัสไปที่ร่องสวาทที่มีน้ำรักไหลออกมา การขบเม้นและดูดดึงที่กลีบรักสลับกับการใช้ปลายลิ้นเขี่ยไปมาที่เม็ดทับทิม สร้างสัมผัสที่หวาบหวิวให้กับราชวดีจนเธอแทบจะยืนไมาไหว อีกทั้งตอนนี้ชายหนุ่มยังส่งนิ้วร้ายของตัวเองเข้าไปที่ร่องสวาทของเธอ

ทิติเองขยับนิ้วร้ายของตัวเองเข้าออกเป็นจังหวะที่ค่อยข้างเร็ว และเป็นการกระทำที่สอดคล้องกับสัมผัสด้วยลิ้นร้ายที่เขาส่งไปให้กับหญิงสาว จนตอนนี้น้ำรักที่เคยไหลออกมาได้ไหลเพิ่มจนเริ่มเลอะไปตามง้ามนิ้วของทิติเอก

"อืมม์ คุณเอก วดี ไม่ไหวแล้วค่ะ" หญิงสาวส่งสียงครางกระเซ่าออกมา เมื่อสัมผัสที่ได้รับทำให้เธอแทบจะกักเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้ไม่ได้

เสียงครางหวานและการตอดรัดที่แน่นขึ้นของร่องสวาท มันบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าตอนนี้ราชาวเีเข้าใกล้ปลายทางแค่ไหนแล้ว และเมื่อเจ้าของนิ้วร้ายได้รับสัมผัสจากเธอ เขากม่คิดจะรีรอเพิ่มความรุนแรงและความเร้วของการกระทำ เพื่อส่งราชวดีไปยังปลายทาง

"เคยหวานยังไงเธอก็หวานแบบนั้นนะวดี" ทิติเอกเอ่ยขึ้น ก่อนที่เขานั้นจะได้ขยับตัวเองลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

ชายหนุ่มอุ้มร่างของหญิงสาวในท่าเจ้าสาว เขาก้าวเดินอย่างมั่นคงไปยังห้องนอนของเขา ที่มักจะใช้เป็นสนามรักของเขากับเธออยู่เป็นประจำ

"แต่วดีว่าคุณเอกปากหวานไปแล้วนะคะ" หญิงสาวอดที่จะเอ่ยออกมาอย่างต้องการจะหยอกชายหนุ่มเหมือนที่เขาทำกับเธอไม่ได้

ทางด้านของทิติเอกเมื่อเข้าไปยินคำพูดของราชาวดี เขาก้ก้มลงไปประทับริมฝีปากของตัวเองกับริมฝีปากของเธอ ในขระที่กำลังว่างร่างระหงลงบนเตียงนอนอย่างอ่อนโยน

มือของคนตัวโตได้สอดเข้าไปภายในสื้อเชิ๊ตของวดีที่ใส่ไปสมัครงานมากก่อนหน้านี้ ทิติเองสัมผัสลูบไล้ไปตามเนื้อตัวของราชวดี ก่อนที่เขาจะหยุดลงตรงอกของหญิงสาว และได้บีบค้นทรวงอกเต้งตูมอย่าต้องการหยอกเย้า ซึ่งทั้งสองยังคงจูบกันอย่างเร่าร้อนและดูดดื่ม คนหนึ่งพยายามที่ยะหยอดล้อ อีกคนก้พยายามที่จะตอบสนอง แต่แล้วทุกอย่างก็ต้องหยุดลงอย่างน่าเสียดาย

ทิติเอกมองใบหน้าสวยของคนตรงหน้าอย่างหลงใหล ก่อนเขาจะปลดเปลืองเสื้อผ้าให้กับราชวดี และจับให้หญิงสาวลงไปนอนราบกับเตียงนอนในขระที่เขากำลังปลดเปลืองเสื้อผ้าของตัวเองออกไม่ต่างกัน

ทิติเอกพาตัวเองไปอยู่ระหว่างขาของราชาวดี ก่อนเขาจะจับข้องเรียวของหญิงสาวและออกแรงดึงให้เธอขยับตัวเข้ามาหาตัวเอง ท่อนเอ็นที่พลาดลงท่อร่องสวาทอย่างจงใจ ทำให้คนที่ได้รับสัมผัสรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัว ลมหายใจของราชาวดีในตอนนี้ทั้งติดขัดและถี่หอบผิดไปจากเดิมค่อนข้างมาก

"ทำเหมือนเอากับฉันเป็นครั้งแรก" ทิติเอกพูดขึ้พร้อมยกยิ้มร้าย

เขาจับท่อนรักของตัวเองจ่อไปที่รูรักของหญิงสาว ก่อนออกแรกกดสะโพกของตัวเองเพื่อดันท่อนรักของเขาเข้าไปภายในรูรักของหยิงสาว แม้ว่าตอนนี้มันจะมีน้ำรักที่ไหลออกมา แต่ใช้ว่าทิติเอกจะดันท่อนเอ็นเข้าไปภายในรูรักของหญิงได้ง่ายดาย เพราะความคับแน่นที่เขาเคยได้รับในวันแรก เป็นยังไง วันนี้ก็เป็นอย่างนั้น

"อืมม์" วดีที่รับรู้ถึงสิ่งแปลกใหม่ที่อีกคนได้ส่งเข้ามาภายในรูรักของเธอในคราวเดียวรวด มันอดทำให้หญิงสาวนั้นรู้สึกเสียวไปทั่วทั้งท้องน้อยไม่ได้ แต่นั้นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เมื่อร่างหนานั้นได้ขยับสะโพกของของตัวเองเข้าออกภายในรูรักของหญิงสาวป็นจังหวะที่ไม่ได้เร็วหรือช้าเลย แต่กลับเป็นจังหวะที่เน้นการกระแทกตัวเองเข้าออกอย่างหนักหน่วง

หลังจากที่ทิติเอกได้ในสิ่งที่เขานั้นต้องการแล้ว ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นจากเตียงไปอาบน้ำ แต่งตัวใหม่ทันที เตรียมตัวจะเดินทางไปทำงานต่อที่บริษัทของเขา

"วดี..." ชายหนุ่มเดินเข้ามาเรียกหญิงสาวที่ยังคงหลับอยู่บนเตียงเหมือนเดิม ทำให้หญิงสาวที่ถูกปลุกขึ้น มีใบหน้าที่ยังคงแสดงถึงความง่วงนอนอยู่เหมือนเดิม

"คะ"

"เดี๋ยววันนี้ฉันคงไม่ได้ไปที่บ้านด้วย...แต่เดี๋ยวมีคนมารับเธอช่วงบ่ายสองนะ" ทิติเอกเอ่ยออกมาก่อนที่ชายหนุ่มจะขยับตัวเองเข้าไปหาคนตัวเล็ก เพื่อที่จะจูบลงที่ริมฝีปากของหญิงสาว

"มันคงจะดีนะคะ ถ้าคุณเอกให้สถานะวดีได้มากกว่าที่เป็นอยู่"

ราชาวดีลุกจากเตียงนอนที่เธอคงไม่กล้าที่จะนอนต่อแล้วในตอนนี้ หญิงสาวเดินเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว โดยเสื้อผ้าของเธอไม่เคยได้ถูกทิ้งเอาไว้ที่นี่เลยสักครั้ง ชายหนุ่มจะเป็นคนจัดมาให้เธอทุกครั้งและจะบอกกับเธอเสมอว่าเธอต้องเอาเสื้อผ้าที่ใส่แล้วกลับไปด้วยทุกครั้ง

ช่วงเย็นของวัน

ราชาวดีได้ถูกย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านที่ทิติเอกเป็นคนซื้อไว้ให้เธอ แต่ก็คงได้เพียงแต่อาศัยเท่านั้น เพราะเธอคงไม่มีสิทธิไปมากกว่านี้ ราชาวดีที่จัดข้าวของภายในบ้านเสร็จแล้ว หญิงสาวก็เลือกที่จะไปซื้อของที่ห้าง ก่อนที่จะกลับมาทำอาหารทานเองเหมือนที่เธอชอบทำ

"เป็นข่าวสะเทือนวงการไม่น้อยนะคะ เมื่อทายานักธุระกิจชื่อดังของเราอย่าง คุณทิติเอก กรวลัยลักษณ์ ที่เป็นทายาทหมื่นล้านและเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลด้วยนะคะ ประกาศจะแต่งงานเดือนหน้านี้กลับคุณแพรไพลิน ทาธิพันฒ์ ลูกสาวของรัฐมันตรีพร้อมทั้งเธอยังมีดีกรีเป็นถึงนางแบบสาวสวยด้วยนะคะ น่าอิจฉาทั้งคู่ว่าไหมคะ"

เสียงข่าวที่อยู่หน้าจอโทรทัศน์ยังไม่ทันที่จะได้นำเสนอจนจบ โทรทัศน์ก็ถูกปิดลง และเหมือนเป็นการดึงสติของคนที่นิ่งเหมอไปเพราะเสียงของนักข่าวเมื่อครู่

"วดี...วดี...ราชาวดี"

"คะ" เสียงเรียกชื่อยังคงดังอยู่ต่อเนื่อง ทำให้ราชาวดีที่ยังคงยืนนิ่งที่โต๊ะอาหารอดที่จะหันกลับมาที่ต้นเสียงที่เอ่ยเรียกเธอเธออย่างซ้ำไปซ้ำมา

ราชาวดีไม่เพียงแต่ขานรับเท่านั้น หญิงสาวยังคงหันไปมองคนที่เอ่ยเรียกเธอ พร้อมยิ้มให้กับเขาราวมันไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย

"เรื่องข่าวนั้น...ฉันก็เพิ่งรู้วันนี้"

"จะวันนี้หรือวันไหน มันก็ต้องเกิดขึ้นอยู่ดีค่ะ คุณเอก ทานอะไรมายังคะ" ราชาวดีเอ่ยออกมา เมื่อเธอนั้นรู้ว่าชายหนุ่มต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่แม่เลือกให้ แต่นั้นก็คงไม่ทั้งหมด เพราะแพรไพลิน เธอเป็นคนที่ทิติเอกก็ชอบอยู่แล้ว

"ยัง"

"มานั่งเลยค่ะ เดี๋ยววดีจัดอาหารให้"

"มันต้องอีกนานแค่ไหนคะ" เมื่อทั้งสองทานอาหารมาได้จนเรียกว่าเกือบจะครึ่งทางแล้ว ราชาวดีที่นิ่งเงียบมานานก็เลือกที่จะเอ่ยถามท่ามกลางความเงียบออกมา เธออยากจบเรื่องนี้แล้ว

"เรื่องอะไร" ทิติเอกมองใบหน้าของหญิงสาวอย่างไม่เข้าใจ

"ก็เรื่องที่คุณเอกควรปล่อยวดีไปไงคะ"หญิงสาวไม่เคยเอ่ยถามเรื่องนี้ออกมาเลยสักครั้ง จนทำให้อีกฝ่ายไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ

"ไม่มันไม่วันเกิดขึ้นแน่นอนวดี อีกอย่างฉันจะบอกเธอไว้เลย อย่าคิดที่จะหนีไปจากฉันเธอก็รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง" ชายหนุ่มไม่เพียงแต่เอ่ยพุด เขายังขยับตัวเองเข้ามาหาหญิงสาว ก่อนที่จะได้จับลงที่คางของเธอ พร้อมออกแรงในการบีบมันจนราชาวดีรู้สึกเจ็บราวไปทั้งใบหน้า จนเรียกว่าชาไปทั้งหน้าเลยก็ว่าได้ แต่ก็ไร้ซึ้งเสียงต่อต้านหรือคำพุดขอร้องของราชาวี

ท่าทีของหญิงสาวตอนนี้ทำให้คนที่โมโหจนไม่อาจจะคุมอารมณ์ของตัวเองได้อย่างทิติเอง ลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนเดิยออกไปจากบ้าน

ทางด้านของราชาวดี หญิงสาวทำได้เพียงแต่มองตามเจ้าของร่างสูงเท่านั้น เธอรู้ว่าทิติเอกเป็นคนที่อารมณ์ร้าย แต่เขานั้นก็ไม่เคยทำกับเธอแบบนี้เลยสักครั้ง จงทำให้เธออดจะน้อยใจไม่ได้