เพิ่งแต่งงานก็ได้รับงานใหญ่เสียแล้ว 2

นั่งจัด นั่งอ่านรายงานมากมายอยู่ได้ครู่หนึ่ง ซุนเจิงก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เข้ามาใกล้ห้องหนังสือ ก่อนจะพบว่าเจ้าของเสียงฝีเท้าคือหูชิง คนสนิทของตนที่ยืนหอบเหนื่อยอยู่ตรงหน้าเขาและเหอลี่อิง

“ใต้เท้าขอรับ ใต้เท้า!” คนสนิทร้องเรียกเสียงดัง แต่กระนั้นก็ยังคงยืนหอบไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา ทำเอาคนที่ถูกเรียกเสียงดังไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด นอกจากมองหูชิงที่ยังคงไม่หายเหนื่อยด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์นัก

“ใต้เท้าซือให้คนมาตามใต้เท้าขอรับ”

“ใต้เท้าซือ...” ซุนเจิงนิ่วหน้าทวนความทรงจำของซุนจ้าวเฟิง “ซือจงเสนาบดีกรมคลังน่ะหรือ” ใต้เท้าซือที่หูชิงเอ่ยมานั้นเห็นทีว่าจะมีอยู่ผู้เดียวคือซือจง เสนาบดีกรมคลังผู้บังคับบัญชาของตน แต่ทำไมถึงเรียกตัวเขาด่วนเช่นนี้เล่า

“ขอรับ ใต้เท้าซือให้คนมาตามใต้เท้าถึงจวนเลยขอรับ”

“แต่ใต้เท้าซือให้ข้าหยุดงานไม่ใช่หรือ”

“คนสนิทของใต้เท้าซือบอกว่าเกิดเรื่องใหญ่ รองเสนาบดีฝ่ายขวาอยู่ที่กรมแล้วขอรับ เลยให้ข้ารีบมาตามท่าน”

ซุนเจิงหน้าเครียด ภายในใจเต็มไปด้วยความประหม่า แต่เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธสิ่งใดได้ นอกเสียจากเตรียมตัวเพื่อออกไปจัดการ ‘เรื่องใหญ่’ ดังที่เสนาบดีกรมคลังฝากความมา แต่เขาจะทำได้หรือไม่นั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง

“ข้าจะรีบออกไป เจ้าไปเตรียมรถม้าเสีย”

“ขอรับ” หูชิงออกไปอย่างรีบร้อน แต่ซุนเจิงยังคงนั่งจมอยู่กับความคิด หากถูกเสนาบดีเรียกตัวด่วนเช่นนี้ เห็นทีคงจะเกิดเรื่องใหญ่อย่างที่ว่าจริง และอาจจะต้องพึ่งพามันสมองของซุนจ้าวเฟิงในการแก้ปัญหา แต่เขาไม่ใช่ซุนจ้าวเฟิง ไหวพริบจะสู้รองเสนาบดีฝ่ายซ้ายตัวจริงได้หรือไม่ก็ยังไม่รู้

“ให้ฉันช่วยแต่งตัวไหม”

“อืม” ตอบรับเพียงสั้นๆ และถูกเหอลี่อิงจับจูงเข้าห้องนอนเพื่อแต่งกายไปหาเสนาบดีกรมคลัง ความเงียบปกคลุมโดยรอบ ไม่มีใครพูดสิ่งใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ

ซุนเจิงเพียงยืนอยู่นิ่งๆ ปล่อยให้เหอลี่อิงจัดการชุดแต่งกายของเขาให้เข้าที่ แต่ภายในใจยังไม่อาจวางความประหม่าลงได้

“คุณทำได้ เชื่อฉันสิ” เสียงเล็กๆ ที่ดังขึ้นทำให้ซุนเจิงมองใบหน้าเล็กของเหอลี่อิง

“คงจะอย่างนั้น ฉันเก่งจะตายไป เรื่องแค่นี้คงทำอะไรฉันไม่ได้หรอก” เอ่ยอย่างขบขันกลบเกลื่อนความประหม่าไว้ภายใต้รอยยิ้ม ส่วนเหอลี่อิงก็หัวเราะชอบใจพลางส่ายศีรษะไปมาราวกับว่าเอือมระอาในคำพูดของเขาเมื่อครู่นี้

“แล้วก็ระวังอย่าไปต่อยใครเขาล่ะ คุณเป็นรองเสนาบดีเชียวนะ อย่าทำตัวใจร้อนเหมือนตอนหนุ่มๆ”

“ตอนหนุ่มๆ ฉันชอบต่อยคนอื่นนักหรือ ทำไมจำไม่ยักได้” คนที่จำทุกอย่างได้แม่นยำกลับแสร้งตีหน้าเซ่อถามภรรยาที่เอ่ยเตือนเมื่อครู่นี้

“คุณเคยต่อยผู้บังคับบัญชาของคุณเพราะเขาสั่งการให้ลูกน้องไปทำภารกิจ แต่ตัวเองนั่งสบายในห้องทำงานและไม่ส่งกำลังหนุนไปช่วย จนคุณต้องเสียเพื่อนร่วมหน่วยไป”

“มันสมควรโดน ฉันเสี่ยงตาย ทุกคนเสี่ยงตาย แต่มันนั่งสบายในห้องทำงานรอรับดาวบนบ่า ใช่เรื่องเสียที่ไหน” เมื่อได้ยินเรื่องที่เคยเกิดขึ้น ซุนเจิงที่จำทุกอย่างได้ดีก็เอ่ยด้วยความไม่พอใจต่อเหตุการณ์ในอดีต

“แล้วคุณไม่กลัวว่าเขาจะเล่นสกปรกกับคุณหรือ”

“ไม่กลัว ฉันไม่ได้นั่งสบายๆ แล้วได้ตำแหน่งมาเหมือนเขา ฉันมีทุกอย่างเพราะตัวฉันเอง ทำไมฉันต้องกลัว”

“ใช่ วันนี้ก็เหมือนกัน อย่ากังวลไปเลย ฉันเชื่อว่าคุณทำได้อยู่แล้ว คนอย่างคุณไม่เคยกลัวใคร ผ่านร้อนผ่านหนาวมาตั้งเท่าไหร่ กับเรื่องแค่นี้ทำอะไรคุณไม่ได้หรอก”

“วันนี้เธอกินอะไรผิดสำแดงไปหรือเปล่าเหอลี่อิง” ซุนเจิงเลิกคิ้ว นิ่วหน้ามองเหอลี่อิงอย่างฉงนสนเท่ห์ ส่วนอีกฝ่ายก็ฟาดมือลงที่อกของเขาอย่างลงโทษ

“ฉันให้กำลังใจคุณอยู่นะ!”

“อย่างนั้นวันนี้ก็เตรียมน้ำแกงดีๆ ไว้รอฉันสักถ้วยจะเป็นกำลังใจให้ฉันได้มากกว่า”

“เห็นแก่กินไม่เปลี่ยน” เหอลี่อิงส่ายหน้า ตรวจความเรียบร้อยในอาภรณ์ของซุนเจิง เมื่อเห็นว่าเรียบร้อยแล้วจึงผละออก พยักหน้าให้อีกฝ่ายได้รับรู้ว่าถึงเวลาอันควรแล้วที่จะไปเผชิญโลกที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้ในฐานะซุนจ้าวเฟิง

“ฉันไปก่อน แล้วจะรีบกลับมา” ซุนเจิงเอ่ยลา เดินออกไปยังด้านนอก ขึ้นรถมาแล้วมุ่งหน้าไปทำหน้าที่ของตนอย่างแข็งขัน ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่เรื่องที่ตนถนัดก็ตามที

***

ซุนเจิงก้าวเท้าเหยียบกรมคลังของแคว้นต้าเว่ย ความประหม่าที่มีอยู่ค่อยๆ หายไป เมื่อทำใจได้ว่าไม่อาจหนีพ้นความจริงตรงหน้าไปได้

ที่แห่งนี้เขาพบคนมากมาย ทั้งขุนนางและนายทหาร แต่กระนั้นที่ที่เขาต้องเข้าไปพบปะกับเสนาบดีกรมคลังกลับเป็นเพียงห้องห้องหนึ่งที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไร เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบกับเสนาบดีซือจงและรองเสนาบดีฝ่ายขวาแซ่หยางรออยู่แล้ว

ซุนเจิงไม่ได้แสร้งทำกิริยาให้เหมือนกับซุนจ้าวเฟิง เขาทำตัวปกติอย่างที่ตนเป็น แต่อาจเป็นเพราะเขาและซุนจ้าวเฟิงมีนิสัยที่คล้ายกันอยู่มาก จึงไม่มีใครสงสัยหรือแปลกใจในตัวเขา

“ข้าต้องขออภัยท่านด้วยที่ให้คนไปตาม ทั้งที่เพิ่งจะแต่งงานไปได้ไม่กี่วัน แต่มีเรื่องใหญ่จริงๆ ข้าจึงจำต้องเรียกท่านมาพบ”

“มิได้ขอรับ ข้าเป็นขุนนางย่อมต้องเห็นงานของแผ่นดินสำคัญกว่าเรื่องส่วนตัว ใต้เท้าซือทำถูกต้องแล้ว” ซุนเจิงเอ่ยปัด แม้ว่าจะไม่พอใจในเรื่องนี้อยู่บ้าง แต่อย่างไรเสียเขาก็ถือว่าเป็นผู้น้อย ไม่อาจจะทัดทานสิ่งใดได้ “แล้วเรื่องใหญ่ที่ใต้เท้าว่าคือเรื่องใดหรือขอรับ”

“ท่านก็ทราบดีว่าจักรพรรดิมีราชโองการว่าต้องลดรายจ่ายของราชสำนัก จัดสรรที่ดินให้ราษฎรได้ทำมาหากินกันอย่างเต็มกำลัง ละเว้นการเก็บส่วยและลดแรงงาน เพื่อฟื้นฟูรากฐานความมั่งคั่งของแคว้น แต่...” เสนาบดีผู้ใหญ่เว้นช่วง เขาแสดงทีท่ารวบรวมความกล้า แต่ก็ชักช้าจนหยางขุยรองเสนาบดีฝ่ายขวาเอ่ยขึ้นแทรกด้วยความเคร่งเครียด

“แต่องค์รัชทายาทจำเป็นจะต้องสร้างตำหนักใหม่ ทรัพย์สินในท้องพระคลังเกรงว่าจะไม่เพียงพอ อีกอย่างแรงงานก็อาจจะมีไม่เพียงพอเช่นกัน ท่านเองก็ทราบดีว่ากรมคลังต้องจัดการทั้งเรื่องภาษี การใช้จ่ายในราชสำนัก และดูแลท้องพระคลัง แต่บัดนี้เห็นว่าไม่มีสิ่งใดที่สมดุลเลย ใต้เท้าซือจำต้องเรียกท่านมาเพื่อหารือ”

ซุนเจิงก็เข้าใจได้ในทันทีว่านี่เป็นสถานการณ์ที่กรมคลังแห่งนี้กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จึงเริ่มออกความเห็น “เรื่องนี้เป็นเรื่องยาก การสร้างตำหนักต้องใช้เงินมาก แต่บัดนี้ท้องพระคลังไม่ได้มีทรัพย์สินเหลือใช้ถึงเพียงนั้น แต่จะให้ไปเก็บส่วยเพิ่มก็ขัดกับราชโองการของจักรพรรดิ และยิ่งเป็นการบั่นทอนความน่าเชื่อถือในพระราชอำนาจของพระองค์”

“ใช่ เช่นนี้ข้าจึงอยากให้ท่านช่วยคิดหาทางออก ด้วยเรื่องนี้ไม่สามารถแพร่งพรายออกไปได้” เสนาบดีกรมคลังเน้นย้ำ

ซุนเจิงนั่งนิ่งพิจารณาถึงเรื่องราวต่างๆ นี่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่ แต่ปัญหาเกิดขึ้นเพราะเป็นความต้องการของบุคคลเพียงคนเดียว ฉะนั้นจะเรียกว่าเรื่องใหญ่ก็ไม่ถูกเสียทีเดียว เว้นแต่ว่าอาจจะมีอะไรซ่อนอยู่ในนั้น

“แล้วจักรพรรดิทรงทราบหรือไม่ ว่าองค์รัชทายาทต้องการสร้างตำหนักใหม่”

“หากพระองค์ทัดทาน อำนาจของรัชทายาทอาจสั่นคลอนได้ พระองค์จึงเลือกที่จะเมินเฉยและปัดภาระมาที่กรมคลัง บัดนี้เราจึงตกที่นั่งลำบาก” เสนาบดีที่อาวุโสสุดเอ่ยด้วยเสียงอ่อนล้า อาจเป็นเพราะนั่งคิดนอนคิดถึงเรื่องนี้มาทั้งคืน

“อย่างนั้นข้าขอตรวจบัญชีหน่อย เผื่อจะมีทางออกสำหรับเรื่องนี้” ซุนเจิงเอ่ยขึ้นในสิ่งที่เขาคิดได้ในยามนี้

“ข้าลองคิดมาทั้งคืนแล้ว ก็ยังไม่สามารถหาเงินมาทดแทนได้เพียงพอ” หยางขุยยื่นกระดาษปึกใหญ่ให้ซุนเจิง พร้อมเอ่ยอย่างคิดไม่ตก

“ข้าขอกลับไปคิดที่จวนได้หรือไม่ ได้ทางออกแล้วข้าจะรีบส่งคนมาบอกพวกท่าน”

“เอาเถอะ ข้ารู้ว่าท่านเพิ่งจะแต่งงาน เอาที่ท่านสะดวกก็แล้วกัน” เสนาบดีซือจงเอ่ยอย่างปลงตก ไม่เอาความแต่อย่างใด เพราะมีสิ่งที่เขาต้องใส่ใจมากกว่าเรื่องในจวนของขุนนางผู้หนึ่ง “แต่ท่านต้องคิดคำตอบให้เร็วหน่อยก็แล้วกัน รัชทายาทให้เวลาเรามาแค่ห้าวัน และนี้คือวันสุดท้าย”

ซุนเจิงชะงัก ห้าวันและนี่คือวันสุดท้ายอย่างนั้นหรือ ซุนเจิงจับปึกกระดาษรายงานต่างๆ ไว้แน่นอย่างข่มอารมณ์ ไม่มีเรื่องทุกข์ร้อนไม่เข้าวัด เป็นเช่นนี้กระมัง