ตอนที่ 12 บุรุษนิรนาม

ตอนกลางดึกในคืนเดือนดับตามที่นัดหมายกับเยี่ยหยวนซีเอาไว้ หลี่ลี่อิงแต่งกายในชุดบุรุษออกไปฝึกฝนการใช้มีดสั้นของนางรอให้เขามาถึง โดยในครั้งนี้นางใช้ผ้าคลุมใบหน้าของตนเอาไว้ให้เห็นเพียงดวงตาเพื่อปิดบังใบหน้าของตน

เยี่ยหยวนซีที่รอโอกาสนี้มานานหลายวัน เขาแอบซุ่มดูตั้งแต่บุรุษนิรนามผู้นี้มาถึง แล้วดูฝีมือการรำมีดสั้นผ่านแสงไฟของคบเพลิงไม้ไผ่ที่ปักเรียงอยู่ในสวน ก่อนจะเดินออกไปแสดงตัวเมื่ออีกฝ่ายแสดงฝีมือไปหลายกระบวนท่าแล้ว

“อู๋หมิง เจ้าจะไม่บอกชื่อแซ่แก่ข้าเลยหรือ” เสียงของเยี่ยหยวนซีดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทำให้หลี่ลี่อิงหันไปหาเขาแล้วยืดตัวให้ดูผึ่งผาย

“ข้าไม่ต้องการเปิดเผยชื่อแซ่”

“เหตุใดเจ้าถึงได้ปิดหน้าปิดตามาพบข้าเช่นนี้” เยี่ยหยวนซีถามอย่างไม่ค่อยวางใจนัก หากจะทำการใหญ่ด้วยกันก็ต้องการผู้ที่จริงใจและเปิดเผย

“ข้าก็แค่ไม่อยากให้ผู้ใดเห็นใบหน้าของข้าก็เท่านั้น” น้ำเสียงที่พูดออกมาผ่านผ้าที่ปิดใบหน้านั้น ทำให้เยี่ยหยวนซีรู้สึกคุ้นเคยยิ่งนัก แต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นเสียงของผู้ใด

“เจ้าอยู่ในสำนักคุ้มกันสกุลหลี่สินะ” เยี่ยหยวนซีกล่าวถามตามตรง

“ท่านคิดถูกแล้ว ข้าเป็นคนของสกุลหลี่”

“แล้วเหตุใดเจ้าถึงต้องปิดบังใบหน้าและชื่อแซ่ด้วยเล่า”

“เพราะข้าเป็นแค่บ่าวในเรือน ไม่มีผู้ใดให้โอกาสข้าได้แสดงฝีมือ อีกทั้งท่านแม่ของข้าย้ำนักหนาว่าไม่ชอบให้ข้าต่อสู้ ข้าจึงแอบฝึกซ้อมด้วยตัวเองและฝึกฝนการใช้มีดสั้นเป็นอาวุธ” นางสร้างเรื่องโกหกออกไป

“เจ้านัดข้ามาพบด้วยเหตุอันใด” เยี่ยหยวนซีกล่าวถามถึงจดหมายที่อีกฝ่ายนัดหมายให้มาพบ

“ข้าจะบอกท่านว่า ข้าจะไปจี้เฉินกับท่านด้วย”

“เจ้าพูดจริงหรือ” เยี่ยหยวนซียิ้มกว้างด้วยความดีใจ

“ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น” หลี่ลี่อิงกล่าวเสียงทุ้ม

“ข้าต้องขอบใจเจ้ามากอู๋หมิง” เยี่ยหยวนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดีใจ เมื่อได้ยอดฝีมือมาร่วมด้วย

“หากไม่มีอะไรแล้ว ข้าต้องขอตัว” หลี่ลี่อิงกล่าวลาเพราะยิ่งพูดคุยมากก็เกรงจะหลุดตัวตนออกไปมากจนเขาจับได้

“ช้าก่อน ข้าขอประมือกับเจ้าได้หรือไม่”

“ข้าไม่มีวันเอาชนะท่านได้หรอก ถึงประมือกันไปข้าก็เจ็บตัวเปล่าๆ” นางกล่าวเช่นนั้นเพราะรู้ดีว่าตนเองไม่ได้เก่งกาจในการต่อสู้ จึงได้หมั่นฝึกฝนการขว้างมีดสั้นที่แม่นยำเพื่อใช้เป็นท่าไม้ตายของตนเอง

“ถ้าเช่นนั้นข้าขอดูฝีมือของเจ้าได้หรือไม่” เยี่ยหยวนซีกล่าวแล้วนำส้มที่ตนเตรียมมาวางไว้ที่กิ่งไม้ใกล้กับคบเพลิงเพื่อให้มองเห็นเป้าหมาย แล้วผายมือเชิญให้หลี่ลี่อิงที่ตนเองเข้าใจว่าเป็นบุรุษแสดงฝีมือออกมา

นางคว้ามีดสั้นออกมาแล้วขว้างไปที่ส้มผลนั้นอย่างรวดเร็ว มีดพุ่งทะลุกลางผลไปปักอยู่ที่ต้นไม้ ทำให้เยี่ยหยวนซียิ้มออกมาอย่างพอใจ

“ฝีมือขว้างมีดสั้นของเจ้าช่างแม่นยำนัก ข้าขอแสดงความนับถือ” บุรุษหนุ่มชื่นชมจากใจ

“ข้าลืมว่าข้ามีข้อแม้” หลี่ลี่อิงพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

“เจ้าว่ามาได้เลย ต้องการอะไรก็แจ้งแก่ข้าได้”

“หากถึงวันเดินทาง ข้าต้องขอปิดบังใบหน้าของข้าไว้เช่นนี้ เพราะหากหัวหน้าเฉินพบเข้า ข้าอาจถูกส่งตัวกลับระหว่างทางก็เป็นได้” หลี่ลี่อิงบอกด้วยความกังวลใจ

“ได้ ข้าจะให้เจ้าปิดบังใบหน้าอย่างที่เจ้าต้องการ” เขารับปากนางด้วยเสียงที่หนักแน่น

“ข้าจะช่วยเหลือท่านในการแก้แค้นอย่างสุดฝีมือ หวังว่าฝีมือของข้าจะเป็นประโยชน์แก่ท่านบ้างไม่มากก็น้อย” นางกล่าวด้วยความถ่อมตัว

“ตอนแรกข้าก็ยังไม่ไว้วางใจเจ้านักกับวิธีที่เจ้าใช้มีดสั้นของเจ้าส่งสารถึงข้าและการปิดบังใบหน้าเช่นนี้ แต่ตอนนี้ข้าเข้าใจเหตุผลของเจ้าแล้วและคิดว่าข้าถูกชะตากับเจ้า อู๋หมิง”

เยี่ยหยวนซีกล่าวแล้วล้วงมีดสั้นที่เขาพกมาคืนให้แก่บุรุษน้อยตรงหน้า หลี่ลี่อิงรับเอาไว้แล้วอมยิ้มเล็กน้อยที่เขาไม่ได้สงสัยว่านางเป็นสตรี หนำซ้ำยังกล่าวว่าถูกชะตากับนางอีกด้วย

“ขอบคุณคุณชายเยี่ยที่ไว้วางใจข้า ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามเอ่ยออกมาให้เหมือนกับบุรุษมากที่สุด ก่อนที่จะขอตัวแยกออกจากเยี่ยหยวนซีเมื่อเห็นว่าเป็นเวลาที่ดึกแล้ว

“แผ่นหลังของเจ้าช่างคุ้นตาข้ายิ่งนัก เจ้าคงเป็นคนในสกุลหลี่ที่ข้าเคยเจอจริงๆ” เยี่ยหยวนซีพึมพำกับตนเอง มองตามแผ่นหลังของบุรุษร่างบางที่แสนคุ้นตานั้นไป

**********************

หลี่ลี่อิงกลับมาถึงห้องก็พบว่าเสี่ยวชิงนั้นนั่งรอด้วยความร้อนใจอยู่แล้ว

เสี่ยวชิงเมื่อเห็นนางอยู่ในสภาพที่แต่งกายด้วยอาภรณ์เช่นบุรุษและปิดบังใบหน้าเอาไว้ เข้าใจว่าเป็นผู้ร้ายทำให้ตกใจและกำลังจะกรีดร้องขอความช่วยเหลือ หลี่ลี่อิงจึงต้องรีบเข้าไปปิดปากนางเอาไว้เสียก่อน

“เสี่ยวชิงนี่ข้าเอง” ดรุณีน้อยในอาภรณ์เช่นบุรุษกระซิบข้างหูของสาวใช้คนสนิท

พอเสี่ยวชิงได้ยินก็นิ่งไป นางจึงรีบเปิดผ้าปิดบังใบหน้านั้นรวมถึงผ้าที่คลุมศีรษะออก ปล่อยผมให้สยายลงมาเพื่อเปิดเผยตัวตนแก่อีกฝ่าย

“คุณหนู ทำไมแต่งกายเยี่ยงบุรุษเช่นนี้เล่า แล้วหายไปไหนมาบ่าวร้อนใจแทบแย่ กำลังคิดอยู่ว่าจะออกไปเรียนนายท่านกับนายหญิงอย่างไร” เสี่ยวชิงพูดไปบ่นไปด้วยความเป็นห่วงปนโล่งใจที่คุณหนูของตนกลับมาแล้ว

“เจ้าอย่ารู้เลย” หลี่ลี่อิงพูดแล้วเปลี่ยนชุดกลับก่อนที่จะมีใครมาเห็น

“คุณหนูคงไม่ได้ไปแอบทำเรื่องไม่ดีมาใช่หรือไม่”

“เสี่ยวชิง เหตุใดเจ้าจึงถามเช่นนั้นเล่า ข้าแต่งกายเช่นนี้ใช่ว่าจะไปเป็นโจรผู้ร้ายที่ไหนเสียหน่อย”

“ก็คุณหนูไม่ยอมบอกบ่าว มิหนำซ้ำยังแต่งกายในชุดที่ดูคล่องแคล่วและปิดบังใบหน้า เช่นนี้ถ้าไม่ลักลอบไปทำเรื่องไม่ดีแล้วจะทำไปเพี่ออะไรเล่าเจ้าคะ” เสี่ยวชิงพยายามพูดให้นางสารภาพ

“ข้าก็แค่แอบไปเที่ยวข้างนอกมาก็เท่านั้น” หลี่ลี่อิงเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เอามือปิดปากหาว บิดตัวเล็กน้อยแล้วเดินไปขึ้นเตียงเตรียมตัวจะเข้านอน

“ครั้งนี้บ่าวจะไม่เล่าให้นายท่านและนายหญิงฟัง แต่บ่าวจะจับตามองคุณหนูไม่ให้คลาดสายตา หากมีครั้งหน้าบ่าวคงต้องรายงานแล้ว” เสี่ยวชิงกล่าวด้วยความเป็นห่วงและเตือนนางให้รู้ว่าตนจะจับตามองทุกฝีก้าว

“ข้าง่วงนอนแล้ว” ดรุณีน้อยพูดด้วยน้ำเสียงที่แสร้งทำเหมือนว่าตนเองจะเข้านอน

“คุณหนู” เสี่ยวชิงเรียกนางเสียงเครียดด้วยความกังวล ทำให้คุณหนูของตนต้องลุกขึ้นมานั่งแล้วหันมาทำหน้าสำนึกผิด

“ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะไม่ออกไปเที่ยวเล่นยามวิกาลเช่นนี้อีก เจ้าวางใจได้” หลี่ลี่อิงให้คำมั่นแก่สาวใช้คนสนิทที่เลี้ยงดูตนมาตั้งแต่วัยเยาว์

“บ่าวได้ยินเช่นนี้ก็สบายใจ ถ้าเช่นนั้นคุณหนูเชิญพักผ่อนเถิด” เสี่ยวชิงกล่าวเสียงอ่อนลง แล้วดับตะเกียงในห้องให้นางก่อนจะเดินออกไป

หลี่ลี่อิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเดินทางแล้ว ก่อนจะถึงวันนั้นคงต้องเก็บตัวอยู่แต่ในห้องไม่ให้เสี่ยวชิงต้องสงสัย ไม่เช่นนั้นหากบิดามารดาของตนรู้เรื่องเข้าคงเกิดเรื่องใหญ่และแผนการที่วางเอาไว้ก็คงล้มเหลวไม่เป็นท่า

**********************