ตอนที่ 13 วันเดินทาง

ที่ศาลาริมสระบัวของบ้านสกุลหลี่ หานหลิงหลิงนั่งสอนให้หลี่ลี่อิงปักผ้า แต่ดูนางไม่มีสมาธิเอาเสียเลย ในขณะที่ดรุณีน้อยนั้นปักผ้าไปอมยิ้มไปอย่างมีความสุขไม่ได้บ่นโอดครวญอย่างเช่นทุกครั้ง

“วันนี้พี่หยวนซีมิได้มาฝึกซ้อมหรือลี่อิง”

“ต้าเกอพักผ่อน เพราะว่าพรุ่งนี้ต้องเดินทางแล้ว”

“ถ้าเช่นนั้นข้าก็มาเสียเที่ยวน่ะสิ”

“ท่านจะพูดตรงเกินไปแล้ว ไม่ถนอมน้ำใจข้าเลย” หลี่ลี่อิงพูดแล้วทำหน้ามุ่ย รู้อยู่ว่าอีกฝ่ายมาสอนตนปักผ้าก็เป็นแค่ข้ออ้างบังหน้าเพื่อมาพบเยี่ยหยวนซีเท่านั้น แต่ก็แกล้งทำเป็นน้อยใจเพื่อให้อีกฝ่ายเอ็นดู

“พูดอย่างกับเจ้าไม่รู้ว่าข้ามาเพื่อเหตุผลนี้ ไม่ต้องมาทำหน้าเช่นนั้นใส่ข้า” หานหลิงหลิงกล่าวแล้วส่ายหัวเล็กน้อย

“ถ้าเช่นนั้นท่านจะกลับไปเลยก็ได้ เพราะถึงจะนั่งอยู่นี่ทั้งวันต้าเกอก็ไม่มาที่นี่หรอก”

“ไม่ดีกว่า ไหนๆ ข้าก็มาแล้ว หรือว่าข้าควรจะไปเยี่ยมพี่หยวนซีที่บ้านสกุลเยี่ยเลยนะ”

“ไม่ได้นะ ท่านเป็นผู้หญิงจะไปหาบุรุษถึงที่เรือนได้อย่างไร” หลี่ลี่อิงรีบพูดขึ้นมาอย่างร้อนรนทำให้หานหลิงหลิงหัวเราะออกมาที่หลอกให้นางใจหายได้สำเร็จ

“ใครจะทำเช่นนั้นเล่า ข้าไม่มีธุระที่นั่นเสียหน่อย เว้นแต่พี่หยวนซีรู้ว่าข้ามาที่นี่แล้วเขาจะออกมาพบข้าเอง”

“ไม่มีทางเสียหรอก ถ้าเขามาที่นี่ก็คงเป็นเพราะอยากมาเจอหน้าข้าต่างหาก”

นางทั้งสองพูดโอ้อวดแก่กันแล้วยิ้มบางๆ ออกมา

แต่ยังไม่ทันขาดคำ บุรุษที่ถูกกล่าวถึงก็กำลังเดินตรงมาที่พวกนาง ทำเอาหญิงสาวทั้งสองพูดไม่ออกหาก หากแต่ก็ยิ้มท้าทายอีกฝ่ายเป็นนัยว่าเยี่ยหยวนซีมาหาตน

“พี่หยวนซีวันนี้ไม่ได้ฝึกซ้อม แต่ท่านก็มาที่นี่แสดงว่าท่านคงมีธุระกับท่านพ่อ” หลี่ลี่อิงลุกขึ้นมาคารวะอย่างนุ่มนวล

“เปล่าหรอกลี่อิง ข้ามาหาพวกเจ้าทั้งสองคนต่างหากเล่า” เยี่ยหยวนซีพูดแล้วยิ้มมองนางทั้งสองด้วยความรักใคร่เอ็นดู

“พรุ่งนี้ข้าต้องออกเดินทางแล้ว จึงอยากจะมาลาพวกเจ้าทั้งสอง”

“ข้าขอให้พี่หยวนซีเดินทางปลอดภัยและปราบโจรผู้ร้ายได้อย่างที่ท่านปรารถนา” หานหลิงหลิงอวยพรเขาเป็นคนแรก

“ข้าขอให้ท่านได้รับชัยชนะและแก้แค้นได้สำเร็จดั่งใจหวังเช่นกัน” หลี่ลี่อิงกล่าวอวยพรเขาบ้าง

“ขอบใจพวกเจ้าทั้งสองมาก ไปครั้งนี้ข้าอาจจะไม่มีของฝากมาให้พวกเจ้าเพราะตั้งใจที่จะไปปราบเหอหลางโดยเฉพาะ หวังว่าพวกเจ้าคงไม่ถือโทษข้า”

“พวกเราเข้าใจท่าน จงทำภารกิจของท่านให้สำเร็จ ไม่ต้องห่วงพวกข้า” หานหลิงหลิงกล่าวเสียงหวานแล้วสบตากับเขาสื่อความรู้สึกที่จริงใจของตน

“ถ้าเช่นนั้นข้าต้องขอตัวก่อน”

“ข้าจะรอท่านกลับมา” นางเอ่ยเสียงเบาแล้วก้มหน้าอย่างเอียงอาย เป็นนัยว่าจะรอให้เขากลับมาเลือกนาง

เยี่ยหยวนซีอมยิ้มเล็กน้อยจ้องมองใบหน้าหวานของหญิงสาวตรงหน้า นางช่างอ่อนหวานน่ารักยิ่งนัก

หลี่ลี่อิงเห็นเช่นนั้นจึงไม่ได้กล่าวอะไร นางจะไม่บอกว่ารอเขาเพราะว่านางจะติดตามไปด้วย

“ขอให้ท่านโชคดี” หลี่ลี่อิงกล่าวสั้นๆ

เยี่ยหยวนซีหันไปยิ้มให้นางด้วยรอยยิ้มที่ใครก็มองออกว่ามันต่างจากรอยยิ้มที่เขามอบให้แก่หานหลิงหลิง แล้วเดินกลับออกไป

“เจ้าเห็นหรือไม่ พี่หยวนซีตั้งใจมาลาข้า”

“ต้าเกอก็บอกอยู่ว่าตั้งใจมาลาเราทั้งคู่ ท่านพูดเกินจริงไปแล้ว” หลี่ลี่อิงพูดตามที่บุรุษรูปงามกล่าวไว้ในตอนแรก

“เจ้าเป็นเด็กขี้อิจฉาแล้วนะ เจ้ามองสายตาที่พี่หยวนซีมองข้าไม่ออกหรือ” นางพูดแล้วยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดปากหัวเราะด้วยท่าทีที่งดงามแม้ยามอยู่ลับหลังบุรุษ

“ข้าต้องขออภัยท่านด้วยเจี่ยเจีย ถึงท่านจะงดงามอ่อนหวานสักเพียงใด แต่ว่าผู้ที่จะพิชิตใจต้าเกอมีเพียงข้าเท่านั้น” หลี่ลี่อิงพูดออกมาแล้วยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดปากหัวเราะเบาๆ เช่นเดียวกัน

“เจ้าดูจะมั่นใจเกินไปแล้ว”

“หากข้าไม่มีแผนการในใจ ข้าคงไม่มั่นใจเช่นนี้แน่” ดรุณีน้อยพูดให้อีกฝ่ายใจเสีย ทำให้หานหลิงหลิงลดผ้าเช็ดหน้าลงแล้วยิ้มให้แก่นาง

“สตรีทุกนางย่อมมีจริตมารยาในการเอาชนะใจบุรุษที่ตนพึงใจ เจ้าจะใช้มารยากี่ร้อยเล่มข้าก็หากลัวไม่ เพราะข้ามั่นใจว่าพี่หยวนซีเลือกข้าอย่างแน่นอน” หานหลิงหลิงกล่าวอย่างมั่นใจเช่นกัน

“ถ้าเช่นนั้น ท่านจงรอดูเถิด แล้วอย่าลืมมองคุณชายตระกูลอื่นเผื่อไว้ด้วย เพราะท่านคงไม่ได้ออกเรือนกับพี่หยวนซีแน่” หลี่ลี่อิงกล่าวแล้วยิ้มออกมาอย่างมั่นใจ

**********************

ในยามอิ๋น (03.00-04.59 น.) หลี่ลี่อิงเตรียมตัวพร้อมในอาภรณ์ของบุรุษเพื่อไปร่วมขบวนค้าขายที่จะไปจี้เฉิน นางวางจดหมายเอาไว้บนเตียงแล้วไปคำนับหลี่หลงและหลี่สู่ผิงที่หน้าห้องนอน

“ลูกขออภัยที่ต้องทำเช่นนี้ กลับมาลูกยินดีรับโทษตามแต่ท่านพ่อท่านแม่จะเห็นควร” นางกล่าวเสียงสั่นแล้วรีบออกไปจากตรงนั้นก่อนจะมีคนมาเห็น

เมื่อนางเดินเข้าไปร่วมขบวนเดินทางของเยี่ยหยวนซี ทำให้ทุกคนหันมามองนางเป็นตาเดียว แม้จะสงสัยเรื่องที่ต้องปิดบังใบหน้าแต่ก็ไม่มีผู้ใดเอ่ยถามออกมา เพราะเยี่ยหยวนซีบอกล่วงหน้าเอาไว้แล้วว่าจะมีบุรุษลึกลับเดินทางร่วมไปด้วย

หลี่ลี่อิงปิดบังใบหน้าของตนและพยายามไม่เข้าใกล้เฉินอี้ เพราะเกรงว่าเขาจะจำตนเองได้

ไม่นานนักหลี่หลงและเยี่ยฟู่ตงก็มาส่งขบวนเดินทางที่จะไปค้าขายที่จี้เฉินในครั้งนี้

“ขอให้เจ้าโชคดี หากครั้งนี้ไม่พบกลุ่มโจรเหอหลางและทำการค้าขายที่จี้เฉินได้สำเร็จ เราก็จะได้ร่ำรวยยิ่งขึ้นเพราะจี้เฉินเป็นเมืองค้าขายที่สำคัญ แต่หากเจอกับเหอหลางข้าก็ขอให้เจ้าชนะและเอาตัวรอดกลับมาได้” เยี่ยฟู่ตงบอกแก่บุตรชายด้วยสายตาและน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย

“ขอบคุณท่านพ่อ” เยี่ยหยวนซีกล่าวด้วยสายตาที่แน่วแน่ เขามั่นใจว่าเหอหลางต้องออกมาดักปล้นสินค้าอย่างแน่นอน

“ขอให้เจ้าโชคดี”

“ขอบคุณท่านอาหลี่” เขาหันไปขอบคุณหลี่หลง

“เฉินอี้ ข้าฝากด้วย” หลี่หลงหันไปหามือขวาของตนที่ครั้งนี้เป็นการเดินทางคุ้มกันที่สำคัญมาก เพราะมีชีวิตของเยี่ยหยวนซีและคนในสำนักเป็นเดิมพัน

“ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง” เฉินอี้กล่าวอย่างมั่นใจ

แล้วขบวนค้าขายของสกุลเยี่ยที่มีสำนักคุ้มกันสกุลหลี่คอยคุ้มกันก็เคลื่อนขบวนออกไป

เยี่ยหยวนซีและเฉินอี้ควบม้าเดินนำขบวน มีม้าสี่ตัวลากเกวียนสินค้าจำนวนสองเล่มเกวียนตามหลัง และคนที่เหลือรวมทั้งหลี่ลี่อิงเดินตามท้ายขบวน มุ่งหน้าไปยังเมืองจี้เฉินที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยลี้

‘เดินเท้าไกล แล้วยังปิดหน้าแบบนี้หายใจลำบาก ข้าคิดถูกหรือไม่ที่จะตามไปจี้เฉิน จะไปช่วยปราบโจรหรือไปเป็นภาระพี่หยวนซีกันแน่’ ดรุณีน้อยรู้สึกว่างานนี้มันไม่ง่ายอย่างที่ตนคิดเอาไว้ตั้งแต่แรกเสียแล้ว

แต่นางก็ไม่ได้ถอดใจ ยังคงเดินตามขบวนต่อไป สายตาจับจ้องแผ่นหลังกว้างของหยวนซีต้าเกอเรียกกำลังใจให้ตนเองฮึดสู้

**********************