ตอนที่ 11 พูดไม่คิด

หญิงสาวทั้งสองกำลังนั่งฝึกปักผ้ากันอยู่ที่ศาลาข้างสระบัว โดยที่หานหลิงหลิงสอนวิธีแก่หลี่ลี่อิงด้วยความจริงใจ ด้วยเพราะรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายนั้นก็เคารพตนเสมือนพี่สาวแท้ๆ คนหนึ่ง ซึ่งหากไม่ติดที่ว่ามีใจให้บุรุษผู้เดียวกันทั้งสองก็คงกลายเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันไปแล้ว

“ข้าเจ็บนิ้วไปหมดแล้ว เข็มตำนิ้วจนผ้าแพรสีขาวนี้จะกลายเป็นสีชาดไปแล้ว”

“เจ้าอย่าบ่นนักเลยลี่อิง เจ้าไม่อยากปักผ้าให้ออกมาดูงดงามเช่นข้าหรือ” หญิงสาวผู้สูงวัยกว่ากล่าวด้วยวาจาที่เอ็นดู

“ทำไมจะไม่อยากเล่า แต่ช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน แล้วเหตุใดกุลสตรีทุกนางจะต้องปักผ้าเช็ดหน้าด้วยตนเองด้วยเล่าในเมื่อที่ร้านผ้าก็มีผ้าปักลายสวยงามให้ซื้อหา” ดรุณีน้อยบ่นต่อไม่หยุดเพราะเริ่มเบื่อหน่ายกับงานฝีมือ

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าสตรีนางใดที่ปักผ้าเช็ดหน้าได้สวยงาม นั่นจะแสดงถึงความเพียบพร้อมในทุกด้าน และจะทำให้เจ้าดึงดูดความสนใจของบุรุษเพศได้”

“...” ดรุณีน้อยถอนหายใจแล้วเงียบฟัง

“สตรีทุกนางย่อมมีจริตที่ใช้ดึงดูดบุรุษเพศ ลายปักของผ้าก็เป็นหนึ่งในนั้น หากเจ้าถือผ้าเช็ดหน้าไปเดินตลาด บุรุษผู้ใดเห็นลายปักของเจ้าที่เคยเอาให้ข้าดู คงคิดว่าเจ้านั้นไม่เอาใจใส่งานฝีมือแล้วพานคิดว่าเรื่องอื่นก็คงไม่เอาไหนเป็นแน่” หานหลิงหลิงกล่าวให้นางนึกภาพตาม

“ท่าจะจริงอย่างที่ท่านพูด นอกจากบรรเลงพิณและทำอาหารแล้ว ก็มีแค่การปักผ้าที่ข้ามิอาจจะพัฒนาฝีมือขึ้นมาได้เลย ดูท่าข้าคงจะไม่ได้ออกเรือนเป็นแน่” นางบ่นออกมาทีเล่นทีจริงจนหานหลิงหลิงต้องส่ายหน้าเล็กน้อยกับกิริยาที่ดูไม่อ่อนหวานเอาเสียเลย

เยี่ยหยวนซีเดินมายังศาลาที่พวกนางนั่งอยู่ แล้วถือวิสาสะเข้าไปทักทายหญิงสาวทั้งสองด้วยความเอ็นดู “เป็นอย่างไรบ้างหลิงหลิง ลูกศิษย์ของเจ้าปักผ้าไปถึงไหนแล้ว”

หลี่ลี่อิงอดน้อยใจไม่ได้เมื่อหยวนซีต้าเกอของตนเอ่ยทักทายหานหลิงหลิงก่อน หากก็เก็บความน้อยใจนั้นเอาไว้ ในขณะที่หานหลิงหลิงยิ้มอย่างพอใจ

“สอนยากอยู่เหมือนกัน ลูกศิษย์ผู้นี้เกียจคร้านและไม่เชื่อฟังข้าเลยแม้แต่นิด” หานหลิงหลิงแกล้งบ่นว่าในเชิงหยอกเย้า

“เจี่ยเจียบ่นมากกว่าสอน น่ากลัวยิ่งกว่าท่านแม่ของข้าเสียอีก ข้าหูชาไปหมดแล้ว” หลี่ลี่อิงแกล้งทำทีฟ้องเยี่ยหยวนซีบ้าง

“เห็นเจ้าทั้งสองรักใคร่กันเช่นนี้ข้าก็สบายใจ ข้าไม่อยากเห็นพวกเจ้าต้องทะเลาะเมื่ออยู่ร่วมกันในภายภาคหน้า” เยี่ยหยวนซีกล่าวออกมาเช่นนั้นทำให้หญิงสาวทั้งสองมองหน้ากัน ต่างคนต่างไม่พอใจในคำพูดนั้น

“นี่ข้าพูดอะไรผิดไปอย่างนั้นหรือ ทำไมเจ้าทั้งสองจึงทำหน้าเช่นนั้น” บุรุษหนุ่มถามออกมาอย่างกังขา

หานหลิงหลิงไม่กล้าตอบออกไปเพราะตนเป็นหญิงไม่อยากพูดในสิ่งที่ไม่ควร ต่างจากหลี่ลี่อิงซึ่งยังอยู่ในวัยที่ยังควบคุมอารมณ์ตนเองไม่ได้ อีกทั้งครั้งนี้คำพูดของเยี่ยหยวนซีเป็นคำพูดที่ทำให้นางรู้สึกแย่จึงพูดออกมาตามตรง

“พี่หยวนซีจะยินดีที่เรารักใคร่ปรองดองกันด้วยเหตุอันใดเล่า ท่านพูดเช่นนี้ราวกับว่าท่านไม่อยากเลือกผู้ใด ข้ารู้ดีว่าหลังจากที่ท่านกำจัดเหอหลางแล้วท่านจะต้องเลือกหนึ่งในเราทั้งสองคนเป็นคู่หมาย แต่คำพูดของท่านเมื่อสักครู่พูดราวกับว่าอยากให้อยู่ร่วมกันได้โดยไม่ทะเลาะ เช่นนั้นในภายภาคหน้าอีกหนึ่งนางต้องเป็นอนุหรือเจ้าคะ” หลี่ลี่อิงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูทั้งตัดพ้อและโกรธเคืองอยู่ในที

“ข้าต้องขออภัยเจ้าทั้งสอง ข้าไม่ได้จะหมายความว่าเช่นนั้น จริงๆ แล้วหากข้าจะเลือกใครหนึ่งในพวกเจ้าทั้งสองคน ข้าก็อยากให้เจ้าทั้งสองสนิทสนมและรักใคร่กันเช่นนี้ ข้าไม่อยากให้ต้องผิดใจกันเพียงเพราะข้าเป็นต้นเหตุ” เยี่ยหยวนซีรีบอธิบายประโยคที่พวกนางกำลังตีความผิดอยู่

“ลี่อิง เจ้าหยุดเถอะ” หานหลิงหลิงกล่าวเตือนนางเมื่ออีกฝ่ายนั้นกล้าพูดในสิ่งที่ตนเองไม่กล้า และเกรงว่าจะเกินงามจึงปรามเอาไว้ด้วยความหวังดี ถึงแม้จะเป็นคู่แข่งกันแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ห่วงความรู้สึกของนาง

“ถึงแม้ท่านจะเลือกผู้ใด ก็ไม่มีใครเกลียดกันทั้งนั้น แม้ท่านเลือกเจี่ยเจียข้าก็ไม่ได้เกลียดนางและไม่ได้โกรธเคืองอะไรท่านทั้งนั้น” หลี่ลี่อิงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกว่าคำพูดของบุรุษตรงหน้านั้นฟังดูไม่เข้าหูเอาเสียเลย แม้เขาจะแก้ตัวออกมาแล้วก็ตาม เพราะหากเขาแต่งงานกับทั้งคู่คนที่เป็นรองย่อมเป็นนางแน่นอนอยู่แล้ว

“ข้าผิดเองที่พูดให้เจ้าทั้งสองเข้าใจผิด”

“พวกข้าไม่ได้ถือโทษท่าน จริงหรือไม่ลี่อิง” หานหลิงหลิงกล่าวแล้วส่งสายตาให้แก่นาง พร้อมกับส่ายหน้าเล็กน้อยปรามให้นางสงบสติอารมณ์ลง

“ขออภัยที่เมื่อครู่ข้าวู่วามไปหน่อย พี่หยวนซีอย่าได้ถือโทษโกรธข้าเลย” นางกล่าวเสียงเบาเมื่อรู้ตัวว่าแสดงกิริยาแข็งกร้าวออกไปเช่นนั้น

“เจ้าไม่ต้องคิดมากหรอกลี่อิง ข้าต่างหากเล่าที่พูดไม่คิด ทำให้พวกเจ้ารู้สึกแย่กับคำพูดข้า” บุรุษหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแล้วยิ้มให้นางอย่างจริงใจ

ไม่คิดเลยว่านางจะกล้าพูดกล้าแสดงความรู้สึกออกมาตรงๆ เช่นนี้ ปกติแล้วนางจะดูสดใสร่าเริงและมักจะพยายามทำตัวอ่อนหวานเมื่ออยู่ต่อหน้าของตน

“พวกเจ้าปักผ้ากันต่อเถิด ข้าไม่กวนแล้ว”

เยี่ยหยวนซีตัดสินใจกลับออกไปก่อน เพราะเกรงว่าทั้งสองนางอาจกำลังรู้สึกอึดอัดใจกับประโยคที่พูดไม่คิดของตนเมื่อครู่

“เจ้าต้องหัดควบคุมอารมณ์เสียบ้างลี่อิง” หานหลิงหลิงเตือนนางด้วยความหวังดีหลังจากเห็นว่าเยี่ยหยวนซีเดินห่างไปมากแล้ว

“หรือท่านไม่รู้สึกอะไรกับที่ต้าเกอกล่าวเมื่อครู่”

“ข้าเองก็โกรธ แต่พี่หยวนซีก็หาได้ตั้งใจกล่าวเช่นนั้นไม่ เจ้าอย่าถือสาเลย” หานหลิงหลิงเกลี้ยกล่อมนาง

“เจ้าค่ะ ขอบคุณที่ช่วยเตือนสติข้า” ดรุณีน้อยกล่าวด้วยความจริงใจแล้วเริ่มยิ้มออกมา

“พูดถึงเรื่องเมื่อครู่ เจ้าพูดจริงหรือที่ว่าหากพี่หยวนซีเลือกข้า เจ้าจะไม่โกรธไม่เกลียดข้าทั้งสองคน”

“ข้าพูดจริงเจ้าค่ะ แต่ว่าไม่มีทางเป็นไปได้หรอกเพราะว่าอย่างไรต้าเกอก็ต้องเลือกข้าอย่างแน่นอน และถึงตอนนั้นท่านก็ห้ามโกรธห้ามเกลียดข้าเป็นอันขาด” หลี่ลี่อิงพูดขึ้นอย่างมั่นใจแล้วยิ้มออกมาอย่างซุกซน

“หากพี่หยวนซีเลือกเจ้า ข้าก็คงไม่ได้รู้สึกโกรธแค้น แต่จะประหลาดใจมากกว่า ดูเจ้าสิพยายามเป็นกุลสตรีที่อ่อนหวานได้เพียงครู่ก็แผลงฤทธิ์เป็นเด็กแล้ว เจ้าสิบแปดแล้วนะลี่อิง เจ้าต้องเลิกทำตัวเป็นเด็กได้แล้ว”

“หากไม่นับเรื่องที่เราต่างอยากเป็นสะใภ้ตระกูลเยี่ยแล้ว ท่านก็ช่างดีกับข้าเหลือเกิน ความคิดอ่านท่านก็ดูสุขุมรอบคอบเป็นผู้ใหญ่เหมาะสมกับต้าเกอยิ่งนัก แต่ท่านเข้าใจข้าด้วย ข้าเองก็มีใจให้ต้าเกอเช่นกัน และข้าจะไม่ยอมแพ้จนกว่าวันที่ต้าเกอตัดสินใจว่าจะเลือกผู้ใด” หลี่ลี่อิงกล่าวเสียงนุ่ม

“ข้าจะไม่มีวันยอมแพ้เจ้า” หานหลิงหลิงกล่าวแล้วยิ้มอย่างท้าทาย

“ข้าเองก็ไม่มีวันยอมแพ้ให้แก่ท่านแน่” ดรุณีน้อยกล่าวแล้วยิ้มท้าทายกลับเช่นกัน

ทั้งสองสบตากันอย่างนั้นสักครู่แล้วจึงหลุดหัวเราะออกมาให้แก่กัน

เยี่ยหยวนซีที่ยืนดูอยู่ไกลๆ แม้ไม่ได้ยินบทสนทนานั้น แต่เห็นนางทั้งสองยิ้มแย้มให้แก่กัน เท่านั้นก็รู้สึกมีความสุข

ถึงแม้ในใจจะเอนเอียงไปอีกฝ่ายหนึ่งมากกว่า แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพอถึงวันแล้วตนจะเลือกนาง ก็ไม่แน่ว่าบางทีอาจเปลี่ยนใจในภายหลังเป็นดรุณีน้อยที่กำลังหัวเราะเกินงามอยู่ในตอนนี้ก็เป็นได้

**********************