ตอนที่ 7 บุรุษน้อยผู้ลึกลับ

หลังจากที่หลี่หลงได้ยินเรื่องที่เยี่ยหยวนซีเล่าแล้วก็ประหลาดใจเป็นอย่างมาก เนื่องจากคนในสำนักของตนไม่มีผู้ใดที่ใช้มีดสั้นในการต่อสู้ เฉินอี้เองก็มั่นใจว่าบุรุษน้อยผู้นั้นไม่ใช่คนของสำนักคุ้มกันแน่

“แต่เมื่อคืนก็ไม่มีเหตุใดเกิดขึ้น ไม่มีการลักขโมยหรือว่าผู้ใดถูกทำร้าย ช่างน่าแปลกใจยิ่งนัก”

“ข้าเองก็ประหลาดใจนัก ท่าทางของบุรุษน้อยผู้นั้นไม่เหมือนผู้ที่จะเข้ามาทำเรื่องไม่ดี เหมือนจะเป็นการฝึกฝนวิชาเสียมากกว่า การใช้มีดที่ว่องไวและการขว้างไปยังเป้าหมายนั้นทำให้ข้ารู้สึกทึ่งในฝีมือมิใช่น้อย” เยี่ยหยวนซีอดชื่นชมฝีมือของอีกฝ่ายไม่ได้แม้จะคาใจถึงสถานะของอีกฝ่าย

“ฝีมือล้ำเลิศจนหลานเยี่ยกล่าวชมเช่นนี้ หากได้มาอยู่ในขบวนคุ้มกันที่จะเดินทางไปจี้เฉินในการหน้าก็คงดี” หลี่หลงกล่าวแล้วหันไปยังเฉินอี้ มือขวาที่รู้ใจของตน

“เจ้าจงไปสืบหาว่าบุรุษผู้นั้นเป็นผู้ใดกัน หากมียอดฝีมือแฝงตัวอยู่ในสำนักก็จงให้เปิดเผยตัวตนออกมา”

“รับทราบ” เฉินอี้ตอบรับด้วยความกระตือรือร้น เขาเองก็อยากรู้เช่นกันว่ายอดฝีมือที่เยี่ยหยวนซีกล่าวถึงคือผู้ใด

ในขณะเดียวกันหลี่ลี่อิงที่เป็นกังวลอยู่ว่ามีคนแอบดูนางฝึกการต่อสู้เมื่อคืนนี้อาจจะเป็นใครสักคนในสำนักแล้วเห็นหน้าของตน วันนี้นางจึงไม่ไปใกล้กับลานฝึกซ้อมแล้วขลุกอยู่ที่ครัวช่วยมารดาทำของว่างจนเสี่ยวชิงอดสงสัยไม่ได้

“วันนี้คุณชายเยี่ยมิได้เข้ามาฝึกซ้อมแต่ว่านั่งดื่มชาอยู่กับนายท่านที่ศาลาริมน้ำ” เสี่ยวชิงพูดขึ้นมาเป็นนัยให้แก่คุณหนูของตนรับรู้

“เหตุใดต้องบอกข้าด้วยเล่า”

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าจงยกของว่างเหล่านี้ไปให้คุณชายเยี่ย” หลี่สู่ผิงบอกแก่บุตรสาวเชิงเย้าแหย่

“ท่านแม่” พูดเสียงเบาด้วยความเขินอายเมื่อมารดานั้นรู้ทันนางไม่ต่างจากเสี่ยวชิงเลยสักนิด

“ข้าคิดว่ามันจะเป็นแค่ความเพ้อฝันของเด็กน้อยเท่านั้นไม่คิดเลยว่าเจ้าจะยังมั่นคงมาจนถึงตอนนี้ เผื่อใจไว้บ้างเถิดนะลี่อิง เจ้าอย่าลืมว่าคู่แข่งของเจ้านั้นก็น่ากลัวอยู่มาก”

“ข้ารู้ดี แต่จะทำอย่างไรได้เล่าเจ้าคะ ข้าเองก็พยายามเต็มที่แล้วเช่นกัน หากถึงตอนนั้นแล้วพี่หยวนซีเลือกนาง ข้าก็คงเสียใจมิใช่น้อย” นางกล่าวเสียงเบา แววตาดูเศร้าลงจนผู้เป็นมารดาต้องหาเรื่องสัพยอกแก่บุตรสาว

“จะเสียใจไปทำไมเล่า อย่าลืมสิว่าเจ้ายังมีคุณชายลู่ที่เขาเองก็ชอบพอเจ้าอยู่ไม่น้อย”

“ลู่หนานน่ะหรือเจ้าคะ ข้าไม่ชายตาแลแม้แต่น้อย บุรุษผู้นั้นเกี้ยวพาราสีสตรีทุกนางไปทั่วเมือง หากได้เขาไปเป็นสามีข้าขอตายเสียยังจะดีกว่า”

“แต่คุณชายเยี่ยของเจ้าเองก็ใช่ย่อยเสียที่ไหนเล่า รักพี่เสียดายน้อง ให้ความหวังแก่เจ้าและหลิงหลิงทั้งคู่” หลี่ฮูหยินพูดให้นางใคร่ครวญดู

“พี่หยวนซียังเลือกไม่ได้ต่างหากเล่าเจ้าคะ เขามีความแค้นที่ต้องสะสาง หากกำจัดเหอหลางได้เมื่อใด เขาคงไม่เป็นเช่นนี้แน่”

หลี่สู่ผิงถึงกับถอนหายใจออกมาเมื่อบุตรสาวของตนนั้นกล่าวเข้าข้างบุรุษที่นางกำลังหลงใหลอยู่ในตอนนี้

“เจ้ายังเด็กนักลี่อิง อีกหน่อยเจ้าจะรู้เองว่าที่ข้าเตือนนั้นมันเป็นเช่นไร แต่เชื่อเถิดว่าเตรียมใจเอาไว้บ้าง” ผู้เป็นมารดาได้แต่กล่าวเตือนนางด้วยความหวังดี เชื่อว่าอีกหน่อยบุตรสาวคงเข้าใจคำสอนของนางเอง

**********************

หลี่ลี่อิงนำขนมที่ช่วยมารดาทำไปให้แก่บุรุษต่างวัยทั้งสามที่กำลังหารือกันอยู่ แต่เมื่อนางเดินเข้าไปใกล้ทั้งสามก็หยุดการหารือแล้วหันมาให้ความสนใจแก่นางแทน

“ท่านแม่ให้นำขนมเปี๊ยะมาให้เจ้าค่ะ” หญิงสาวกล่าวพลางปรายตาไปยังเยี่ยหยวนซีเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลง

“หมดธุระแล้วข้าขอตัวไปฝึกซ้อมให้แก่คนในสำนักจะดีกว่า” เฉินอี้กล่าวลาพลางยกมือคารวะหลี่หลงแล้วจึงเดินจากไป

“หารือกันเสร็จแล้วหรือเจ้าคะ”

“ใช่ เจ้านั่งก่อนสิลี่อิง” หลี่หลงบอกบุตรสาวของตนอย่างรู้ใจ นางจึงนั่งลงข้างบิดาของตนแล้วอมยิ้มน้อยๆ ให้แก่บุรุษงามตรงหน้า

“บาดแผลที่นิ้วเจ้าหายดีแล้วหรือ” เยี่ยหยวนซีถามนางเหมือนนึกขึ้นได้

“ยังไม่สมานกันดีนัก แต่ก็ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ” นางตอบเสียงเบาด้วยกิริยาที่อ่อนหวาน รู้สึกดีที่อีกฝ่ายถามไถ่ด้วยความห่วงใยตนเช่นนั้น

“วันนี้ท่านไม่ฝึกซ้อมฝีมือหรือเจ้าคะ”

“ใช่แล้ว อีกสักพักข้าก็จะต้องขอลากลับแล้ว” บุรุษหนุ่มกล่าวแล้วส่งยิ้มให้แก่นาง แล้วทำหน้าเหมือนนึกอะไรออก

“จริงสิ ผ้าเช็ดหน้าของหลิงหลิงเจ้าได้นำติดตัวมาด้วยหรือไม่”

“นำมาด้วยเจ้าค่ะ ทำไมหรือเจ้าคะ”

“ข้าจะขอผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น เพื่อนำไปคืนนางด้วยตนเอง”

“ท่านจะไปหานท่านลุงหานหรือเจ้าคะ”

“ข้าจะพาหลิงหลิงไปเลือกซื้อกำไลหยกอันใหม่  นางทำอันเดิมหายไป ได้ยินท่านลุงหานเล่าว่านางดูเศร้านัก ข้าไม่อยากเห็นนางเศร้าจึงจะพาไปซื้ออันใหม่” เยี่ยหยวนซีกล่าวแล้วยิ้มน้อยๆ

“เช่นนั้นหรอกหรือเจ้าค่ะ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเศร้าจนเยี่ยหยวนซีรู้สึกได้

“ข้ารับปากนางไว้แล้วตั้งแต่ครั้งก่อน ข้าไม่อยากผิดคำพูด”

“ข้า..” หลี่ลี่อิงกำลังจะขอตามไปด้วย

“ลี่อิง” หลี่หลงปรามบุตรสาวของตัวเองอย่างรู้ทัน ทำให้นางรู้ตัวว่ากำลังทำตัวไม่งาม จึงก้มหน้าลงแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าของหาน

หลิงหลิงคืนให้แก่เยี่ยหยวนซี

“นี่เจ้าค่ะ” นางยื่นผ้าเช็ดหน้าวางไว้ด้านหน้าของหยวนซีต้าเกอด้วยหัวใจที่เศร้ายิ่งนัก

“อีกครู่หยวนซีก็จะกลับแล้ว เจ้าเองก็กลับเข้าเรือนไปก่อนเถิด ข้ายังมีเรื่องจะคุยกับหยวนซีอีกหน่อย” หลี่หลงบอกแก่นางด้วยน้ำเสียงที่เป็นทางการ

“ถ้าเช่นนั้นข้าต้องขอตัวก่อน” นางกล่าวเสียงเบา ไม่มองแม้แต่หน้าหยวนซีต้าเกอของตน เนื่องด้วยความรู้สึกผิดหวังและเศร้าเสียใจที่ไม่อยากให้เขารับรู้จากสีหน้าและแววตาของนาง

เยี่ยหยวนซีมองนางเดินจากไปด้วยท่าทีที่ดูเศร้า เขาเองก็ใจหายไม่ใช่น้อย แต่จะทำอย่างไรเล่าในเมื่อเขาก็มีตัวเลือกอีกทางให้ต้องศึกษาดูใจเช่นกัน

“นางยังเด็กนัก หากทำให้เจ้าลำบากใจก็อย่าถือโทษนางเลยนะหลานเยี่ย”

“ไม่เลยท่านอา ข้าเข้าใจดี” เยี่ยหยวนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เกรงใจ ทั้งนางและหานหลิงหลิงต่างก็ดีกับเขาทั้งคู่

“มันอาจจะเป็นการเห็นแก่ตัว แต่ว่าถ้ายังแก้แค้นเหอหลางไม่ได้ ข้าก็มิอาจมอบความรักให้แก่ผู้ใดได้”

“ข้าเข้าใจดี หลานเยี่ยไม่ต้องกังวลไป ไม่ว่าเจ้าจะเลือกผู้ใดมันก็ขึ้นกับหัวใจของเจ้า ถึงแม้เลือกหลิงหลิงข้าก็ยินดีไปกับพวกเจ้าด้วย”

“ขอบคุณท่านอาที่เข้าใจข้า” เขากล่าวแล้วยกมือขึ้นแสดงความเคารพจากใจ

หลี่หลงได้แต่พยักหน้าให้แก่บุรุษตรงหน้า ภายในใจนึกเป็นห่วงบุตรสาวยิ่งนัก แต่เรื่องความรักมันเป็นเรื่องความรู้สึกของทั้งสองฝ่าย ถึงแม้นางมีใจให้กับเยี่ยหยวนซีก็ไม่แน่ว่าอีกฝ่ายจะต้องตอบรับรักนางเสมอไป

“ข้ารบกวนท่านอามากแล้ว คงต้องขอตัวไปก่อน” เยี่ยหยวนซีกล่าวลาเจ้าบ้านสกุลหลี่ด้วยท่าทีสุภาพ

เขาเก็บผ้าเช็ดหน้าของหานหลิงหลิงเอาไว้ในช่องแขนเสื้อ แล้วก้าวเดินออกไปอย่างมั่นคง หากแต่ในใจยังคงเป็นกังวลกับท่าทางโศกเศร้าของคุณหนูสกุลหลี่อยู่ไม่น้อย

**********************