ตอนที่ 8 หรือควรถอดใจ

สองวันแล้วที่เยี่ยหยวนซีพยายามที่จะจับตาดูว่าหนุ่มลึกลับผู้นั้นจะปรากฏตัวออกมาอีกเมื่อใดและให้เฉินอี้ช่วยตามหาคนในสำนัก แต่จนกระทั่งถึงตอนนี้ก็ไม่พบว่าจะมีผู้ใดในสำนักคุ้มกันแห่งนี้หรือแม้กระทั่งบ่าวรับใช้ที่มีลักษณะใกล้เคียงกับบุรุษน้อยผู้นั้นเลย

การฝึกในวันนี้เฉินอี้หาคนที่เป็นยอดฝีมือในสำนักมาประลองฝีมือกับเยี่ยหยวนซี ซึ่งก็แน่นอนว่าฝีมือของบุรุษหนุ่มนั้นย่อมไม่มีผู้ใดเทียบ การต่อสู้ด้วยมือเปล่าของเขาก็หาตัวจับได้ยากพอๆ กับเพลงดาบที่เขาถนัด

หลี่ลี่อิงได้แต่แอบมองเขาจากที่ไกลๆ นางเจ็บปวดเหลือเกินกับการที่เขานั้นดูจะรักใคร่เอ็นดูหานหลิงหลิงมากกว่าตน

“คุณหนู วันนี้ก็แอบดูคุณชายเยี่ยอยู่ห่างๆ อีกแล้วนะเจ้าคะ เหตุใดไม่ยกน้ำชาไปให้ หาเรื่องพูดคุยด้วยอย่างเช่นแต่ก่อน” เสี่ยวชิงเอ่ยถาม นางเห็นหลี่ลี่อิงดูโศกเศร้ามาเช่นนี้นับตั้งแต่วันที่เจอเยี่ยหยวนซีครั้งก่อน

“จะให้ข้าชวนคุยอะไรเล่า จะให้แกล้งทำเป็นว่ากำไลหยกหายแล้วให้พี่หยวนซีพาไปซื้ออันใหม่ให้หรือ เช่นนั้นเขาก็คงคิดว่าข้ามีจิตริษยาคุณหนูหานเป็นแน่”

“โธ่ คุณหนูของบ่าว ท่านลืมไปแล้วหรือว่าคุณชายเยี่ยเอาพิณของท่านไปใส่สายให้จนวันนี้ก็ยังไม่ได้เอามาคืน คุณหนูก็ทวงถามพิณคืนก็เท่านั้นเองเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงบอกแก่นาง รู้สึกเห็นใจคุณหนูของตนยิ่งนัก

นางรักของนางมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังปักใจไม่มองบุรุษรูปงามผู้อื่น รักมั่นเพียงแต่เยี่ยหยวนซีเท่านั้น

“ข้าถามไปแล้วจะได้อะไร เจ้ามองไม่ออกหรืออย่างไรว่าต้าเกอมีใจให้แก่สตรีอีกนาง ส่วนข้านั้นก็คงเอ็นดูและถนอมน้ำใจเพราะเป็นลูกสาวของสำนักคุ้มกันสกุลหลี่ก็เท่านั้น” หลี่ลี่อิงพูดอย่างถอดใจ แล้วเดินหันหลังให้ลานฝึกซ้อมเดินไปอีกด้าน

“ข้าลองนึกดูดีๆ แล้ว หากไม่เห็นแก่หน้าท่านพ่อ ป่านนี้ก็คงเลือกที่จะหมั้นหมายกับคุณหนูหานไปแล้ว” นางกล่าวออกมาน้อยเนื้อต่ำใจ

ขนาดตนเองได้เปรียบที่อยู่เรือนติดกับเยี่ยหยวนซี มิหนำซ้ำเขามาฝึกยุทธที่สำนักคุ้มกันของบิดานางแทบทุกวัน แต่ก็ยังไม่สามารถทำให้เขาสนใจเท่ากับหานหลิงหลิงได้เลยสักครา ยิ่งคิดนางก็ยิ่งเจ็บปวดใจยิ่งนัก

“คุณหนู” เสี่ยวชิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเห็นใจ เมื่อเห็นหลี่ลี่อิงดูเศร้าและไม่สดใสนางเองก็รู้สึกหดหู่ไม่ใช่น้อย

ดรุณีน้อยเดินไปจนถึงสวนดอกไม้ที่ตนเป็นผู้ดูแลแล้วยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่เศร้า เหมยกุยฮวาสีสันสดใสตรงหน้าก็ไม่อาจทำให้นางรู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด

ตรงกันข้ามยิ่งมองก็ยิ่งทำให้คิดว่าตนเองไม่มีคุณสมบัติคู่ควรกับหยวนซีต้าเกอเลยสักนิด

“ขนาดดอกไม้ที่ชอบ ท่านก็ยังชอบเหมือนกันกับนาง แล้วข้าจะสู้อะไรนางได้เล่า” นางพึมพำกับตนเองแล้วมองดูดอกเหมยกุยฮวาแสนสวยตรงหน้า

เสี่ยวชิงได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆ ยิ่งเห็นคุณหนูของตนเศร้าก็ยิ่งรู้สึกเป็นทุกข์ร้อนแทน ไม่อยากให้นางจมกับความเศร้า

“คุณหนูอยากปักผ้าหรือไม่เจ้าคะ หรือว่าอยากจะวาดรูปบ่าวจะฝนหมึกให้”

“ข้าไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น”

“ถ้าเช่นนั้น ไปเดินตลาดดูของสวยๆ งามๆ ดีหรือไม่” เสี่ยวชิงพยายามหาสิ่งที่นางสนใจมาดึงนางให้หลุดจากความเศร้า

“ไม่ละ ข้าไม่อยากไป” ยิ่งได้ยินสาวรับใช้คนสนิทพูดถึงตลาดก็อดคิดถึงเรื่องที่เยี่ยหยวนซีไปกับหานหลิงหลิงไม่ได้ แล้วพานทำให้ยิ่งเศร้าลง

“เห็นคุณหนูเป็นเช่นนี้ บ่าวเองไม่มีความสุขเอาเสียเลย” เสี่ยวชิงกล่าวออกมาเมื่อหมดหนทางที่จะทำให้นางยิ้มได้

“ความรู้สึกผิดหวังและเจ็บปวดนี้ มันทำให้ข้ามิอาจจะฝืนทำเป็นว่าสดใสร่าเริงได้ ซ้ำร้ายตอนนี้ข้ายังรู้สึกว่าตนเองพ่ายแพ้ตั้งแต่เริ่ม” หลี่ลี่อิงพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย

“พ่ายแพ้อะไรกัน” เสียงของเยี่ยหยวนซีดังขึ้นมาจากด้านหลังทำให้หญิงสาวต่างวัยทั้งสองนางหันไปมองยังต้นเสียง

หลี่ลี่อิงพยายามกลั้นน้ำตาของตนไม่ให้ไหลออกมาแล้วย่อตัวทักทายเขาด้วยความอ่อนหวาน “คารวะพี่หยวนซี”

“เจ้าจะบอกข้าได้หรือยัง ว่าเจ้าพ่ายแพ้ต่อผู้ใด ด้วยเรื่องใด” เยี่ยหยวนซีถามด้วยน้ำเสียงที่ดูสนใจและใคร่รู้

“ข้าพ่ายแพ้ต่อท่านแม่ในเรื่องวิชางานบ้านงานเรือนเจ้าค่ะ มิใช่เรื่องใหญ่อะไร” หลี่ลี่อิงพูดปดเขาไปเช่นนั้นแล้วก้มหน้า ไม่ได้สบตากับอีกฝ่าย

“สองวันนี้ข้าไม่เห็นเจ้าออกมาปักผ้าหรือเล่นพิณที่สวนเลย จึงพึ่งนึกได้ว่าพิณของเจ้าอยู่กับข้า พรุ่งนี้ข้าจะนำมาคืนให้”

“ข้าซาบซึ้งน้ำใจของท่านยิ่งนัก” นางกล่าวเสียงเบาแฝงด้วยน้ำเสียงที่เศร้าจนเยี่ยหยวนซีรู้สึกใจหาย

“วันที่ข้าไปเดินตลาดกับหลิงหลิง ข้าไปพบเข้ากับพู่หยกที่สลักดอกเหมยกุยฮวาเข้า จึงนึกถึงเจ้า”เยี่ยหยวนซีกล่าวแล้วล้วงเข้าไปในช่องแขนเสื้อนำพู่หยกที่สลักเป็นดอกเหมยกุยฮวาที่ดูสวยงามนั้นมอบให้แก่นาง

“ขอบคุณพี่หยวนซี ท่านช่างมีน้ำใจกับข้ายิ่งนัก” หลี่ลี่อิงรับของตามมารยาทแล้วก็กล่าวขอบคุณเขา ในใจเริ่มรู้สึกว่าตนเองมีความหวังขึ้นมาอีกแล้ว

“ชอบหรือไม่”

“ชอบเจ้าค่ะ” นางพลิกพู่หยกไปมาแล้วอมยิ้มเล็กน้อย

“ข้าจำได้ว่าเจ้าชอบดอกเหมยกุยฮวา ให้มันอยู่บนพู่หยก ย่อมดีกว่าให้เจ้าเด็ดมันมาเชยชมแล้วโดนหนามของมันเกี่ยวเอา” เยี่ยหยวนซีพูดเป็นนัยว่าห่วงใยนาง

“ข้าจะนำมันติดตัวไว้ตลอด ขอบคุณพี่หยวนซีอีกครั้ง” น้ำเสียงของนางเริ่มฟังสดใสขึ้น เสี่ยวชิงแอบอมยิ้มด้วยความโล่งใจ

“พรุ่งนี้ข้าจะนำพิณมาคืนเจ้า”

“เจ้าค่ะ” หลี่ลี่อิงรับปากแล้วอมยิ้มมองเยี่ยหยวนซีที่ส่งยิ้มกลับมาเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเดินกลับไปยังลานฝึกซ้อมของสำนัก

“เจ้าเห็นไหมเสี่ยวชิง พี่หยวนซีซื้อพู่หยกดอกเหมยกุยฮวาให้ข้า” ดรุณีน้อยกล่าวด้วยความตื่นเต้นเมื่อบุรุษที่ตนหลงใหลเดินไปลับตาแล้ว

“ยินดีด้วยเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงยิ้มกว้างออกมาอย่างเอ็นดู

“ข้ายังมีความหวังอยู่ใช่ไหมเสี่ยวชิง ข้ายังไม่ได้พ่ายแพ้ใช่หรือไม่” นางเอ่ยถามด้วยท่าทีดีใจจนเสี่ยวชิงเกรงจะมีคนมาพบเข้า

“ตราบใดที่คุณชายเยี่ยยังไม่เลือกผู้ใด คุณหนูก็ยังไม่ได้พ่ายแพ้เจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงบอกนางอย่างเอาใจ

ถึงจะยังไม่มั่นใจกับสิ่งที่ตนเองคิดก็ตาม แต่สิ่งที่นางพูดก็ทำให้คุณหนูของนางดูสดใสและมีรอยยิ้มอีกครั้ง ถึงแม้ในใจจะอดตำหนิพฤติกรรมรักพี่เสียดายน้องของเยี่ยหยวนซีไม่ได้ก็ตาม

**********************

ในตอนกลางดึกเยี่ยหยวนซีออกมาฝึกเพลงดาบที่สวนของตนอย่างเช่นเคย คราวนี้ดูเหมือนบุรุษหนุ่มไม่มีสมาธิเหมือนอย่างครั้งที่ผ่านมา และคิดว่ามันอาจเป็นเพราะเอาแต่คิดถึงฝีมือการใช้มีดสั้นของบุรุษน้อยผู้นั้นและอยากให้เขามาร่วมขบวนคุ้มกันที่จะเดินทางไปจี้เฉินในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้านี้

“ข้าอยากได้บุรุษผู้นั้นร่วมเดินทางไปด้วยกันจนเสียสมาธิ ในเมื่อตามหาตัวเจ้าไม่พบ ข้าก็คงต้องล้มเลิกความคิดนี้ไป ข้าต้องนึกถึงการแก้แค้นของท่านปู่เอาไว้ก่อน” บุรุษหนุ่มเตือนสติตัวเองเพราะตั้งแต่เห็นฝีมือของบุรุษน้อยผู้นั้นแล้วตนเองก็เสียสมาธิในการฝึกซ้อม

เมื่อคิดได้เช่นนั้นจึงเริ่มฝึกฝนอีกครั้ง เสียงดาบกระทบกับอากาศเกิดเสียงดังขึ้นมาในยามดึก ท่วงท่าที่ฝึกซ้อมนั้นดูหนักแน่นและแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก

สีหน้าของเยี่ยหยวนซีในตอนนี้ดูจริงจังกับการฝึกฝน ทุกกระบวนท่าที่ฟาดฟันดาบออกไปนึกถึงแต่ชื่อเหอหลาง สายตาฉาบด้วยแววแค้นที่แสดงออกมาอย่างเด่นชัด

ความแค้นนับสิบปีกำลังจะถูกสะสางในอีกไม่ช้านี้ พอจบเรื่องนี้เยี่ยหยวนซีคงจะได้รีบจัดการกับเรื่องหัวใจของตนเองเสียที

**********************