ก้าวแรกสู่ความกล้า

เช้าวันต่อมาสองคนอาจารย์กับลูกศิษย์เมื่อกินข้าวกันเสร็จ ก็เตรียมตัวที่จะออกไปเดินป่าปกติเด็กน้อยจะไม่ค่อยได้ออกไปเดินป่าสักเท่าไหร่เพราะว่าในป่านั้นมันอันตรายชายชราจึงไม่อยากให้นางได้ไป แต่วันนี้นางมีวรยุทธถึงขั้นหนึ่งแล้ว นางจึงจำเป็นที่จะต้องหาประสบการณ์บ้าง ชายชราเพียงส่งเด็กน้อยไว้ในป่าที่เขาสามารถควบคุมได้และกลับไปยังเรือนของตัวเอง ยามที่เด็กน้อยผู้นี้ประสบภัยในป่านี้เขาก็จะได้รับรู้เป็นผู้แรกและจะมาช่วยนางได้ทันแน่นอน เมื่อนางเดินเพียงลำพังนางก็ขวัญคิดเมื่อนั้นทุกข์ได้ออกจากบ้านครั้งแรกตอนนั้นนางรู้สึกกลัวได้แต่เดินอยู่ในป่าแต่ณเวลานี้นางรู้สึกว่านางไม่ใช่เด็กคนนั้นอีกแล้วเพราะท่านอาจารย์บอกว่านางต้องหาประสบการณ์ในป่าต้องสู้กับสิ่งต่างๆไม่ว่าจะเป็นสัตว์อสูร อาจารย์จะมารับในอีกสามวัน นางจะได้เผชิญโลกกว้างด้วยตัวเองเป็นครั้งแรกนางรู้สึกตื่นเต้นมากๆ นางไม่รู้เลยว่าอยู่เฉยๆตัวเองจะมีวรยุทธ์ลำดับหนึ่งขึ้นมาได้อย่างไร แต่เอาเข้าจริงๆนางก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ เพราะในความที่นางฝันนั้นมันเหมือนจริงมากๆ นางทรมานมากๆแล้วเป็นเวลานานเสียด้วย แต่ถ้าหากให้นางฝึกยุทแล้วทรมานขนาดนี้ แล้วมีวรยุทธ์เพียงแค่ขั้นหนึ่ง นางเองก็คงจะตายไปหลายครั้งแล้ว และอยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเสียงนกราตะโกนก้องในป่า ลมพัดใบไม้ไหวสะท้านราวกับมีสายตานับร้อยคู่คอยจับจ้องอยู่รอบด้าน นางมองซ้ายมองขวา หลินซือหยานักยุทน้อยวัยเพียงสิบหกปี ก้าวเข้าสู่ป่าใหญตามคำสั่งของอาจารย์ เพื่อฝึกทดสอบตนเอง เพียงก้าวแรกเท่านั้น เหงื่อเย็นก็ไหลซึมออกมาตามแผ่นหลัง ดวงตาเล็ก ๆ กวาดมองทุกเงาในพงไม้ กระบี่ในมือสั่นน้อย ๆ แต่เขากัดฟันแน่น

“ถ้าข้าหวั่นไหวแม้แต่ต่อเงา…แล้วจะไปต่อสู้ในยุทธภพได้อย่างไร”

นางได้แต่คิดในใจ

ระหว่างทาง เสียงพงหญ้าสะเทือนแรงผิดปกติ ใจเต้นระทึก ก่อนที่ หมาป่าโลหิต ฝูงหนึ่งจะกระโจนออกมาจากความมืด เงี้ยวเขี้ยวขาววาว

หลินซือหยาถอยหลังไม่กี่ก้าว กระบี่สั้นในมือสั่นระริก เขารู้ว่าหนีไม่ทัน หากลังเลแม้เพียงก้าวเดียว หมาป่าเหล่านี้จะฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ เขาสูดหายใจยาว รวบรวมลมปราณจากท้องน้อยสู่ฝ่ามือ แล้วพุ่งออกไปอย่างไม่ทันคิด กระบี่วาดเส้นแสงสั้น ๆ ฉีกฝูงหมาป่าให้แตกวง หัวใจเขายังเต้นแรง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความกลัว หากเป็นเพราะ ความกล้าที่พุ่งทะลุออกมาแทน หนึ่งตัวโถมเข้าใส่ตรงหน้า เขาสะบัดกระบี่จนเกิดประกายเหล็กเฉียดแก้มหมาป่าไปเพียงเส้นผม มันหวีดร้องถอยไป เลือดหยดเล็ก ๆ บนใบหญ้าคือหลักฐานว่า เขาสามารถ “ทำร้าย” สิ่งที่ตนหวาดกลัวได้จริง หลังต่อสู้นานนับก้านธูป ฝูงหมาป่าก็สลายหายไปในแล้ว เหลือเพียงร่างเหนื่อยล้าของหลินซือหยาที่หอบหายใจอยู่กลางวงล้อมหญ้าแหลม นางหยิบน้ำขึ้นมาจิบนิดหน่อย มองซ้ายมองขวาก่อนที่จะกลั้นหายใจแล้วออกเดินต่อไปข้างหน้าเรื่อยๆก่อนเพราะไม่รู้ว่าหมาป่าโลหิตนั้นมันจะกลับมาอีกหรือไม่ เพราะที่เขาจัดการนั้นไม่ได้ทำให้มันถึงตาย กลัวว่ามันจะพาเพื่อนมาล้างแค้น เพียงแค่ก้าวเข้ามาในป่านี้ก็เจออันตรายถึงกับชีวิตแล้วหรือ นางจึงหนีให้ไกลจากตรงนี้ก่อนแล้วล้มลงนั่ง มองมือที่ยังกำกระบี่แน่น

“ข้า…รอดมาได้ด้วยตนเอง”

ความสั่นสะท้านจากความกลัวถูกแทนที่ด้วยความมั่นใจเล็ก ๆ ที่เพิ่งผลิบาน

แสงจันทร์ลอดใบไม้ตกลงมากระทบหน้าเด็กสาว แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว บัดนี้ส่องประกายใหม่ประกายของผู้ที่ก้าวข้ามความอ่อนแอไปแล้ว ค่ำคืนเงียบสงัด ป่าลึกเต็มไปด้วยหมอกบาง ลมเย็นพัดวูบทำให้เปลวไฟคบเพลิงสั่นระริก เงาไม้โยกไหวประหนึ่งสิ่งมีชีวิตกำลังเคลื่อนไหวอยู่รอบด้าน หลินซือหยา เดินตามเส้นทางแคบด้วยหัวใจที่สั่นสะท้าน เขาได้ยินเสียงกระซิบเบา ๆ คล้ายผู้คนร้อยพันกำลังพูดพร่ำ แต่เมื่อเงี่ยหูฟังก็พบว่าไม่มีใครอยู่เลย ทันใดนั้น เงาขาวซีดรูปร่างคล้ายมนุษย์ลอยออกจากต้นไม้ใหญ่ ดวงตาว่างเปล่าเหมือนเหวลึก ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายเย็นยะเยือก วิญญาณป่า ผู้คุ้มครองแดนต้องห้าม หลินซือหยากำกระบี่แน่น มือสั่นระริก แต่ร่างกายแข็งทื่อไม่อาจขยับได้ ความเย็นซึมเข้าสู่กระดูก ทำให้เขาแทบลืมหายใจ เสียงวิญญาณก้องในหัว “เจ้า…เป็นผู้บุกรุก” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงคน หากแต่คือแรงสะกดที่กดดันจิตใจให้จมดิ่งในความกลัว สาวน้อยกัดฟันจนเลือดซึมออกมา

“ถ้าแม้แต่ใจของข้า ข้ายังไม่อาจปกป้อง…แล้วจะออกไปสู้รบกับโลกภายนอกได้อย่างไร”

เขาหลับตา สูดลมหายใจ รวบรวมลมปราณเข้าสู่จิตกลางอก แล้วตวัดกระบี่ขึ้นอย่างมั่นคง คราวนี้มิใช่เพื่อต่อสู้ แต่เพื่อ ยืนหยัด ด้วยใจแน่วแน่ ประกายกระบี่สะท้อนแสงจันทร์เป็นเส้นยาว เสียงกรีดร้องแผ่วเบาดังขึ้นก่อนที่ร่างวิญญาณจะสลายกลายเป็นละอองหมอก จางหายไปกับสายลม หลินซือหยาทรุดลงนั่ง หอบหายใจแรง แต่ในใจกลับสว่างโล่ง เหมือนเขาได้ก้าวพ้นพันธนาการที่กดทับอยู่มานาน แววตาที่เคยหวาดกลัว ตอนนี้เปล่งประกายใหม่ประกายของผู้ที่กล้าเผชิญหน้ากับความมืดในใจตนเอง ขนาดผ่านไปเพียงหนึ่งวันหนึ่งคืนเท่านั้น สิ่งที่เจอะเจอก็หนีกหนาสาหัสมากๆแล้วถ้าครบสามวันสามคืนนางยังคิดอยู่ว่าจะรอดไหม การเป็นนักยุทนั้นมันหนักหนาสาหัสเสียจริงๆ ถึงว่าหลายคนภูมิใจนักที่มีวรยุทธ เด็กน้อยหลินซูหนามองมือของตัวเองทั้งสองข้าง วันนี้นางมีความสุขแล้วในสิบกว่าปีก่อนนางโหยหาวรยุทธ นางอับอายที่ไร้ค่า วันนี้ขนาดหมาป่าโลหิตนางยังจัดการได้เลย

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

เด็กน้อยเผลอหัวเราะออกมา นางมองซ้ายมองขวาตอนนี้เวลากลางคืนแล้ว นางต้องหาที่พักผ่อน เด็กน้อยคิดเช่นเคยการที่เข้าป่านั้นต้องขึ้นต้นไม้นอน แต่ท่านอาจารย์เคยบอกว่าผู้ที่มีวรยุทธนั้นพวกสัตว์อสูรหรือสัตว์วิเศษจะชอบ มาท้าทาย ที่นางรอดมาได้ตอนเมื่อสิบปีก่อนนั้นเพราะนางไร้วรยุทธสัตว์อสรูและสัตว์วิเศษคิดวาาตัวนางเป็นของตาย หากหิวเมื่อไหรก็กินได้ ดังนั้นนางจึงต้องสร้างเกาะวรยุทธเพื่อป้องกันตัวเอง และก็หลับไป