ปักปิ่น

ชายชราลงเขาเพื่อไปหาเครื่องประดับสำหรับสตรีสำหรับเขาแล้วไม่เคยชินสำหรับการสรรค์หาสักเท่าไหร่ หมู่บ้านเล็กๆที่มีของขายมากมายส่วนมากจะเป็นผู้ที่มีวรยุทธ์ไปจับจ่ายซื้อของที่ได้มาจากเขา นายพรานชอบล่าสัตว์ป่าบางประเภทที่หายากมาขาย แร่ธาตุต่างๆที่เหมาะสมสำหรับฝึกวรยุทธ์ รวมไปถึงส่วนใดส่วนหนึ่งของสัตว์ เช่นงาสัตว์และเขาสัตว์ที่หายากอีกต่างหาก เขาเดินเที่ยวหาเครื่องประดับสตรีอยู่ตั้งนาน

"อ้า ไป๋อีเฟิงเจ้าทำอะไรของเจ้าน่ะหาอะไรอยู่หรือเปล่า แต่ที่เจ้าหานั้นเป็นของสตรีนี่เจ้าจะหาไปให้ผู้ใดกันหรือ"

เสียงชายชราผู้หนึ่งดังขึ้น มาแต่ไกลชายชราผู้นี้จึงมองไปที่เขา

"อ่า เจ้าหม่าเหิง เป็นยังไงล่ะวันนี้ถึงมาเดินตลาดได้นะ"

ชายชรากล่าวขึ้นเมื่อเห็นสหายเก่าเดินมาแต่ไกล

"เขาว่าช่วงนี้มีหางยูนิคอร์นขายข้าเลยมาเดินดูเสียหน่อยเผื่อจะได้สักเส้น ว่าจะเอาไปต่อกระดูกเจ้าล่ะมาหาอะไรเห็นด้อมๆมองๆกับของพวกสตรีเหล่านี้ "

ชายชราอีกคนถามขึ้น

"ช่วงนี้ลูกศิษย์ของข้าจะมีอายุครบสิบห้าหนาวแล้ว ข้าจึงต้องทำพิธีปักปิ่นให้นางน่ะ ข้าจึงมาหาปิ่น เพราะเจ้าก็รู้ว่าข้าไม่มีปิ่น"

ชายชรากล่าวขึ้น

"เฮ้ เจ้ามีลูกศิษย์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก่อน เราไม่ได้พบเจอกันเพียงสิบกว่าปีเจ้าก็มีลูกศิษย์แล้วหรือ"

ชายชรากล่าวขึ้น

"ก็พึ่งมีลูกศิษย์ตั้งแต่สิบปีที่แล้วนั่นแหละ ชีวิตนางน่าสงสารนะข้าเจอนางและนางช่วยข้าไว้ข้าจึงรับนางเป็นลูกศิษย์ เจ้าว่าข้าจะหาปิ่นจากที่ไหนดีนะ"

ชายชรากล่าวถามขึ้น

"ปิ่นนะหรือ ร้านขายของนักยุทแบบนี้มันจะไม่มีสวยๆหรอก เอาแบบนี้ไหม เจ้าไปดูเขาสัตว์กับข้าและซื้อมันมาเอาไปทำปิ่นดีหรือไม่"

ชายชราพูดขึ้น

"เจ้าอย่ามาหลอกให้ข้าไปดูเขาสัตว์เป็นเพื่อนเจ้าดีกว่า ข้าเคยเห็นปิ่นที่ปักอยู่บนหัวนักยุทหญิงก็หลายคน มีแต่สวยสวยทั้งนั้น"

ชายชรากล่างขึ้น

"เจ้าจะรู้อะไรกันเล่า นักยุทธเหล่านั้นพวกเขาได้ปิ่นมาตั้งแต่พิธีปักปิ่นไง ส่วนนักยุทสตรีหลายๆคนนั้นชอบความสวยความงาม ก็นำเขาสัตว์มาทั้งปิ่น อ่ะเจ้าดูสตรีนางนั้นสิ ปิ่นสวยเจ้าลองไปถามนางดูว่าซื้อมาจากที่ใด"

ชายชรากล่าวขึ้น ชายชราอีกคนหนึ่งมองไปก็เห็นว่าสวยจริงๆด้วยเขาจึงเข้าไปสอบถาม

"แม่นางปิ่นเจ้านั้นสวยงามมากเจ้าซื้อมาจากที่ใดหรือพอดีว่าลูกศิษย์ของข้ากำลังจะเข้าพิธีปักปิ่นข้าอยากจะสรรหาให้นาง"

ชายชราถามขึ้น

"ท่านลุงปิ่นนี้ข้าทำเองเจ้าคะ พ่อข้าได้เขี้ยวหมูป่ามาข้าก็เลยทำเป็นปิ่น"

สตรีนางนั้นกล่างขึ้น

"เจ้าช่างเก่งเสียเหลือเกินทำผิดเองสวยงามมากเจ้าพอจะรู้จักช่างแกะเข้าสัตว์งานสัตว์บ้างหรือไม่หรือเจ้าจะรับทำหรือไม่"

ชายชราถามขึ้น

"555ท่านลุง ท่านท่าทางจะมีวรยุทธที่สูง เรื่องทำปิ่นนั้นมันไม่ได้ยากสำหรับผู้ที่มียุทเลยเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าหากท่านอยากจะทำให้ลูกศิษย์ของท่านน่าจะทำได้สวยกว่าของข้าเป็นแน่"

หญิงสาวพูดขึ้น

"555+เจ้าน่ะลืมไปหรือเปล่าว่าเจ้ามีวรยุทธเขามองมันมันก็เปลี่ยนเป็นเป็นให้เจ้าแล้วไปเถอะไปหาเขี้ยวหมูป่ากัน"

ชายชรากล่าวขึ้น

"แล้วแบบนี้จะต้องมีคนขายของที่ใดกันละในเมื่อใช้วรยุทธทุกอย่างแบบนี้ อยากได้อะไรก็ทำขึ้นเองหรือไม่ดีกว่าหรือ"

ชายชราผู้นี้บ่นขึ้นและเดินไปหาเขี้ยวสัตว์

"เจ้าก็เกินไป ทำได้ไม่ยากแต่อุปกรณ์นั้นนะหายากไปเถอะไปดูกันว่าจะเอาอะไรบ้าง เจ้าจะเอาเกี่ยวอะไรดีล่ะเขาเอาเขี้ยวหมูป่าหรือจะเป็นงาช้างดีล่ะก็ได้นะถ้าเคยได้ยินปิ่นงาช้างเหมือนกัน"

ชายชราเก่าขึ้นเจ้า 2 จึงเดินไปหาฝั่งที่ขายชิ้นส่วนของสัตว์กัน พวกเขาเดินมาก็เห็นหนังช้างที่ใหญ่มากๆ

"นายพรานไม่มีงาช้างแล้วหรือ"

ชายชราหม่าเหิงถามขึ้น

"หมดแล้วท่านลุงพรุ่งนี้ค่อยมาดูใหม่นะวันนี้เหลือแต่หนังแล้ว"

ในพรานผู้นี้กล่าวขึ้น

"ใหญ่เจ้ารีบร้อนจังไปเดินดูให้ทั่วก่อนเดี๋ยวค่อยตัดสินใจว่าจะเอาอะไร"

ชายชราไป๋อีเฟิงกล่าวกับสหาย

"ไม่ได้หรอกนะของประเภทนี้ถ้ามันเป็นของดีๆเจ้าจะรอกลับมาค่อยเอาไม่ได้หรอก ถ้าเจ้าชอบอันไหนรีบตัดสินใจเลยไม่อย่างนั้นเสียดายแน่"

ชายชราหม่าเหิงบอกสหาย ไม่นายก็มีนายพรานผู้หนึ่งถือกระสอบแล้ววิ่งมา พอเจอที่ว่างๆเขาก็วางของแล้วเปิดขายทันทีข้างในเป็นชิ้นส่วนของยูนิคอร์น

"มาจ้ายูนอคอร์นไม่ว่าจะเป็นเนื้อเป็นหนังเป็นเขาหรือเป็นหางมาเลยจ้า"

เสียงดังเรียกผู้คนหม่าเหิงได้ยินว่ายูนิคอร์นก็ดึงมือสหายแล้วพุ่งไปจุดนั้นทันที แล้วรีบหยิบเส้นทางยูนิคอร์นได้สามเส้น ไป๋อีเฟิงไม่เคยเห็นเขายูนิคอร์นแต่มันสวยดีเขาจึงหยิบขึ้นมาพินิจพิจารณาดู

"ท่านพี่ตาถึงเสียเหลือเกิน นั้นนั่นแหละเขายูนิคอร์นเป็นสิ่งที่หายากมาก ท่านพี่รับวันนี้ข้าให้ราคาพิเศษเลยเพราะว่ามันเป็นตัวเล็กเขาจึงเล็ก"

นายพรานพูดขึ้น ทั้งสองจึงรีบจ่ายเบี้ยแล้วเดินออกมาเพราะตอนนี้คนกรูกันเข้าไปหาชิ้นส่วนยูนิคอร์นกัน ชายชราทั้งสองเดินออกไปแล้วก็ร่ำรากัน เมื่อชายชราไป๋อีเฟิงกลับไปที่เรือนเขา นำเขายูนิคอร์นออกมาและหลับตาลงจับมันขึ้นด้วยมือทั้งสองและหมุนเขายูนิคอร์นสามรอบ แบมือออกมาก็พบกับปิ่นสีขาวสดใส ตรงปลายของมันเป็นเขายูริคอร์นที่ไม่เหมือนใคร เมื่อเสร็จแล้วเขาก็จัดโต๊ะทำพิธี เพียงโบกมือครั้งเดียวทุกอย่างก็เปลี่ยนไป โคมกระดาษสีขาวถูกจัดขึ้นอย่างประณีต พอตกค่ำถึงเวลานัดหมายเด็กน้อยหลินซือหยาก็ปีนขึ้นมานางก็เห็น กลางเรือนถูกประดับด้วยโคมกระดาษสีขาวแทนสีแดงแห่งความมงคล ท่านอาจารย์ เรียกนางมานั่ง ไร้เงาพ่อแม่ ไม่มีเสียงหัวเราะจากญาติพี่น้อง เหลือเพียงเสียงลมพัดกระทบกระดิ่งไม้ไผ่ดังเศร้าโศก เด็กน้อยหลินซือหยานั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าโต๊ะตัวหนึ่งที่ชายชราจัดไว้ให้ แทนที่จะมีญาติผู้ใหญ่เป็นผู้ปักปิ่นให้ กลับเป็นอาจารย์ชราผู้เลี้ยงดูมาตั้งแต่วัยเยาว์ ยกมือสั่นเทา หยิบปิ่นขึ้นอย่างเคร่งขรึม ปิ่นที่ทำเองจากมือมันเป็นเขายูริคอร์น

“วันนี้...เจ้ามิใช่เพียงศิษย์เล็กของข้าอีกต่อไป” น้ำเสียงอาจารย์สั่นพร่า ดวงตาแดงก่ำแต่พยายามสะกดกลั้นมิให้หยาดน้ำตาร่วง ขณะที่ปิ่นค่อย ๆ เสียบลงบนมวยผมดำขลับ หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาเอ่อคลอ

เสียงหัวใจในอกเต้นดังประหนึ่งกำลังประกาศถึงความโดดเดี่ยวและความเข้มแข็งที่ต้องเผชิญเพียงลำพัง ทว่าในความเงียบเศร้า พลังใจบางอย่างกลับพลันก่อเกิด — จากเด็กสาวที่ไร้ที่พึ่ง สู่วัยผู้ใหญ่ที่ต้องเดินบนเส้นทางชะตาของตนเอง อาจารย์วางมือบนบ่าศิษย์สาว เอ่ยถ้อยคำสุดท้าย

“จงก้าวไป...แม้ไร้ผู้คุ้มครอง เจ้าก็จักต้องเป็นผู้คุ้มครองตนเอง”

อาจารย์กล่าวขึ้น เดบ็กน้อนหลินซือหยาเก็บคำสอนไว้ในใจ พลางใช้มือลูปคำปิ่น นางไม่เคยเห็นปิ่นที่งดงามแบบนี้มาก่อน

"ขอบพระคุณมากเจ้าคะท่านอาจารย์"

เด็กสาวกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส