ตื่นแล้ว

ภาพนี้หยุดนิ่งอยู่เนินนานเลือดที่ออกจากทวารทั้งเจ็ดนั้นไม่ได้แห้งเหือดไปเหมือนไหลอยู่ตลอดเวลา ชายชราไม่ดื่มไม่กินยืนเฝ้าเด็กสาวผู้นี้และคอยฟังเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาตลอด พอถึงเช้าวันที่แปดเหมือนสีหน้าของเด็กสาวผู้นั้นจะดีขึ้นและเลือดเริ่มหยุดไหลแล้ว ลมหายใจของนางเร็วและถี่ขึ้นเหงื่อนั้นท่วมใบหน้า บางครั้งมีเส้นเลือดปูดวิ่งไปวิ่งมาตามตัว ชายชรามองด้วยความเห็นใจเด็กคนนี้กำลังจะต่อสู้กับดวงดาวที่ตนเลือกแล้ว ทางด้านเด็กน้อยกำลังลังเลว่าจะเลือกดาวดวงใดแต่อยู่ๆเหมือนสติก็ดับวูบลงไปพอได้สติอีกครั้งเหมือนแขนขาของเขาถูกตึงไว้ผิวหนังของนางร้อนระอุราวกับถูกไฟลวก อุณหภูมิร่างกายสูงเกินกว่าปกติ เลือดในกายขับเคลื่อนรวดเร็วราวน้ำเดือด ดวงตาร้อนฉานเหมือนเปลวเพลิงเผา ลมปราณถูกเร่งเร้าเกินขีดจำกัด คล้ายเชื้อไฟที่ถูกเติมไม่หยุด ทำให้เส้นลมปราณบางส่วนเหมือนจะถูฉีกแตกได้ หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกจากอก เสียงเลือดสูบฉีดดังสะท้อนในโสตประสาท รู้สึกเหมือนร่างกายถูกเผาจากด้านใน เลือดค่อย ๆ แห้งเหือด เป็นความทุกข์ที่ทรมานยิ่งนัก เหมือนว่ามันจะไม่รู้จักจบสิ้น เด็กน้อยพยายามฝืนทนกับความรู้สึกนี้ มันเหมือนจะกัดกินไปชั่วชีวิต ไม่มีทางที่จะสิ้นสุดไปได้เวลาผ่านไปแล้วผ่านไปเล่านานราวกับมันจะอยู่ชั่วกัปชั่วกัลป์ แต่อยู่ๆก็เหมือมีอะไรมาเปลี่ยนนางรู้สึกเหมือนถูกม่านหมอกบาง ๆ โอบล้อมทั้งร่างกาย เมื่อก่อนที่มันร้อนลนมันเหมือนรู้สึกอุณหภูมิต่ำลงรู้สึกอุ่นๆจนมาถึงอุณหภูมิธรรมดาและเริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกโปร่งเบา คล้ายพร้อมจะสลายไปกับเงามืดทุกเมื่อ หัวใจแผ่วช้า ความอบอุ่นภายในค่อย ๆ ถูกกลืนหาย เหลือเพียง ความเย็นว่างเปล่า จนราวกับโลกทั้งใบทอดทิ้ง ความหนาวเหน็บเริ่มเข้ามาแทรกแซงออกมาจากหัวใจไปสู่ปลายเท้าปลายมือและบนศีรษะตอนนี้เหมือนร่างกายถูกน้ำแข็งเกาะหายใจก็จะหายใจแทบไม่ออก ความรู้สึกที่ถูกแช่แข็งนี้เป็นเวลานานจนนางลืมไปแล้วว่าเคยรู้สึกร้อนรุ่มมาก่อน ความรู้สึกเหล่านี้ทำให้นางสิ้นหวังเหมือนว่านางจะไม่ได้มีชีวิตอยู่ต่ออีกแล้ว หายใจออกไปก็เป็นน้ำแข็ง ราวกับเลือดของนางจะแข็งตัวแล้ว ความรู้สึกนี้มันช่างทรมานจับใจ มันช่างทรมานและยาวนานมากเหมือนนางจะถูกแช่อยู่แบบนี้เป็นพันปี ทางด้านชายชราเฝ้ามองเด็กน้อยเวลาล่วงเลยนับปี เด็กน้อยผู้นี้ไม่ได้มีร่างกายที่ซูบผอมแต่อย่างใดกลับมีตัวใหญ่ขึ้นแต่เหมือนตอนนี้สภาพร่างกายของนางนั้นจะเย็นตัวลงจากเดิมแล้ว จากเมื่อครึ่งปีก่อนที่สภาพตัวนางเหมือนร้อนรนเส้นเลือดนั้นปูดพอง แต่ตอนนี้เหมือนมีไอเย็นๆออกมาจากตัวของนางเหงื่อที่ออกตอนแรกๆเหือดหายไปหมดแล้ว ร่างกายของนางรวมไปถึงเส้นผมเหมือนถูกปกคลุมด้วยเกล็ดหิมะ ชายชราได้แต่ยืนมองการเปลี่ยนแปลงของร่างกายเด็กสาวผู้นี้ คัมภีร์เล่มนี้ยังไม่มีใครที่จะฝึกฝนได้เขาจึงไม่รู้ว่าจะต้องนานถึงเท่าไหร่เด็กน้อยผู้นี้ถึงจะตื่นขึ้นมา แต่ดูสภาพแล้วนางไม่ได้อยู่ในอันตรายใดๆแต่นางก็คงจะเจ็บปวดเอาเสียมากๆ ครึ่งปีให้เกร็ดหิมะที่เคยปกคลุมร่างกายของเด็กผู้นี้ก็สลายหายไป แต่อยู่ๆก็เหมือนเจ้าตัวเล็กจะสะท้านขึ้นกระตุกเป็นครั้งเป็นคราวส่วนเจ้าตัวที่นั่งอยู่นั้น อยู่อยู่ก็รู้สึกได้ถึง กระแสไฟฟ้าแหลมคม ไหลพุ่งไปทั่วทั้งกาย เส้นประสาททุกเส้นราวกับถูกเขี่ยให้สั่นสะท้าน หัวใจเต้นถี่แรงคล้ายจะระเบิดออกมา มีแรงกดดันมหาศาล ทับถมลงที่วิญญาณ ทำให้นางสัมผัสถึงเส้นแบ่งบาง ๆ ระหว่างชีวิตกับความตาย กระแสไฟที่เข้ามายังกระแสเลือดทุกกระแสมันไหลไปตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงศีรษะ นางรู้สึกราวกับเข็มนับพันจิ้มตั้งแต่ปลายเท้าและลากลามมาเรื่อยๆจนถึงศีรษะไม่มีส่วนใดที่จะไม่บอบช้ำกับความรู้สึกที่ถูกจิ้มเลย ความรู้สึกที่ปวดระบมไปทั่วทั้งตัวที่ถูกทิ้งไม่ว่าจะเป็นผิวหนังดูดข้างในนั้นเรากลับไม่มีพื้นที่ว่างจากการถูกเข็มจิ้มเลย ไม่นานเด็กน้อยรู้สึกหนักหน่วงขึ้นทุกครั้งที่หายใจเข้าออกช่างลำบาก กล้ามเนื้อ เส้นเอ็น และกระดูกเสมือนถูกหล่อหลอมให้หนาแน่น หนักหน่วงไปทั่วทั้งร่างกาย แม้ทุกการเต้นของชีพจรก็เป็นไปได้ด้วยความลำบาก เวลาเกือบจะสามปีแล้วที่เด็กน้อยยังไม่ลืมตาแต่อาการของนางนั้นก็เริ่มเปลี่ยนไปแล้วตอนนี้นางนั้นหายใจได้ช้าขึ้น ลมหายใจกว่าจะหายใจแต่ละครั้งก็เนิ่นนาน เหมือนกำลังรู้สึกอึดอัดอยู่ข้างใน เหมือนคนกำลังหายใจลำบาก เป็นแบบนี้เราๆครึ่งปีก็มีอาการที่เปลี่ยนไปยังหายใจได้เร็วขึ้นและสม่ำเสมอหน้าตาของนางที่เคยย่ำแย่ตอนนี้กับสดใสแล้วเหมือนไม่ได้รับความเจ็บความปวดอะไร ราวกับนางได้ผ่อนคลายแล้วอีกไม่นานนางก็คงจะลืมตาขึ้นมาเป็นแน่ ในความเป็นจริงที่นางรู้สึก เหมือนความเย็นใสแผ่วผ่านเส้นลมปราณ คล้ายหยาดน้ำแรกที่ตกลงบนทะเลสาบในยามรุ่งสาง ทุกความตึงเครียดในกายจะถูกชะล้างออกไป เหลือเพียงความผ่อนคลาย อ่อนโยน และสงบเยียบ ความปวดร้าวหรือบาดแผลในกายราวกับถูกธาราน้ำเย็นสมานอย่างนุ่มนวล นางรู้สึกผ่อนคลายเอาเสียมากๆจนนางเอกนั้นหลงระเริงไปกับความลืมเจ็บลืมปวดลืมหนาวลืมร้อนลืมหนักเหมือนว่าตอนนี้นางอยากจะหยุดไปราวไว้ที่นี่ให้มันนานแสนนานไม่เหมือนกับที่ผ่านมาที่นางอยากจะให้เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน แต่ไม่นานนางก็เริ่มลืมตา ชายชราที่นั่งอยู่รีบมองไป ในคราแรกนึกว่าตัวเองตาฝาดที่เด็กนั้นเหมือนจะขยับตัวแต่พอมองดีๆเด็กนั้นก็ลุกขึ้นจากแท่นที่นางนั่ง ชายชราดีใจรีบลุกขึ้นไปหานาง

"ท่านอาจารย์"

เด็กสาวเอ่ยขึ้นและโน้มตัวไปกอดชายชรา เขารู้สึกกลัวเหลือเกินอาจว่าจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว ความรู้สึกที่เคยเจ็บปสดนั้นยังรู้สึกไม่หาย เมื่อเห็นหน้าท่านอาจารย์

"เจ้าเด็กน้อยเส้นลมปราณฝึกวรยุทธของเจ้าเปิดแล้วตอนนี้เจ้ามีวรยุทหนึ่งแล้ว เจ้าคงจะเจ็บปวดทุกทนมามากแล้ว กินข้าวแล้วพักก่อนอีกสองสามวัน ข้าจะพาเจ้าไปท่องเที่ยวในป่าเพื่อหาประสบการณ์ เจ้าอยู่ในวัยปักปิ่นแล้ว เจ้ายังคิดถึงบิดาและพี่ชายเจ้าหรือไม่จะกลับไปให้เขาปักปิ่นให้หรือไม่"

ชายชราถามขึ้น

"อ้าจริงสิข้าใช้เวลานานขนาดนั้นเลยหรือ ข้าจะสิบห้าหนาวแล้วหรือ แต่ข้าคงไม่กลับไปแล้วล่ะ ให้อาจารย์ปักให้ข้าก็พอ"

เด็กน้อยกล่าวขึ้น

"ก็ใช้น่ะสิ เจ้าจะเป็นสาวแล้วจะได้ออกเรือนแล้ว555"

ชายชราเย้าเด็กสาวเลย

"ไม่ใช่ว่าท่านชุบเลี้ยงข้ามาเพื่อที่จะขายข้าหรอกนะ"

หลิวซือหนาถามผู้เป็นอาจารย์

"ใช่เสียที่ใดไปกินข้าวได้แล้วจะได้พักผ่อน เจ้าคงสำบากมามากแล้ว แต่นี้มันคือจุดเริ่มต้นเส้นทางของเจ้ายังอีกยาวไกล"

ชายชรากล่าวเสร็จก็เดินนำไปที่โต๊ะอาหารทั้งสองกินกันอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อกินเสร็จหลินซือหยาก็ไปพักผ่อน ชายชราจึงลงเขาไป