เลือกดวงดาว

เหมือนว่าแรกๆนางจะไปได้ไวมากแต่เหมือนตอนนี้ว่านางเริ่มจะชะงักแล้วชายชราจึงมองออกถึงปัญหาของนางว่าตอนนี้นางยังไม่สามารถที่จะสัมผัสกับดวงดาวได้ ตอนนี้นางแค่สัมผัสกับใจของตัวเองเพื่อไม่ให้จินตนาการไปให้เกิดความกลัวตอนนี้ใจนางบริสุทธิ์ก็จริง แต่ยังไม่สามารถรับพลังของดวงดาวได้ อาจจะเป็นเพราะว่านางกังวลเรื่องที่จะเลือกดวงดาวก็มีส่วน

"คืนนี้ในการนั่งสมาธิเจ้าเงยหน้าไปมองดูดวงดาวนับร้อยนับพันพวกนั้นให้เจ้าจดจำสิ่งที่มันกระพริบให้ดีราวๆครึ่งคืนให้เจ้าหลับตาลงสู่สมาธิเจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องที่จะเลือกดาวผิดหรือถูกตอนนี้เจ้าเป็นกังวลอยู่จึงทำให้ตัวเจ้าเองนั้นไม่มีความก้าวหน้า เจ้าจงคิดเสียว่าชีวิตเจ้ามาถึงขนาดนี้ได้มันดีแค่ไหนแล้ว การเลือกดวงดาวนั้นมันก็เป็นจังหวะของชีวิต มันจะมีดาวดวงหนึ่งที่สีสวยที่เจ้ามองแล้วก็ชอบนั่นแหละมันคือจังหวะชีวิตของเจ้าหากเจ้าเลือกมันมาแล้วมันเป็นดาวมรณะเจ้าก็ต้องทำใจว่าเจ้าต้องยอมตรงนี้ก่อน หากเจ้าไม่คิดที่จะเปลี่ยนเจ้ายังคิดกลัว เจ้าเองก็ไม่มีวันที่จะก้าวหน้า"

ชายชรากล่าวกับเด็กน้อยวัยเจ็ดหนาว เด็กน้อยทำหน้าตาราวกับฟ้าจะถล่ม มันเป็นความรู้สึกกลัวจริงๆ จิตใจของนางก็กลัวนางเองเป็นแค่เด็กน้อยจะไม่มีความกลัวที่จะตายได้อย่างไร แต่นางศึกษาคัมภีร์มรณะดารามันคือความเพียรความตายเมื่อเข้าไปสู่โลกระหว่างเป็นกับตายจะทำให้เส้นลมปราณฝึกฝนนั้นค่อยๆเปิดออก เราจึงจะใช้ผลประโยชน์กับส่วนนี้ได้ แต่ตอนนี้ในใจของนางยังไม่อยากตาย มันจึงทำให้การฝึกไปด้วยความช้า นางจึงเริ่มปฏิบัติใหม่ตอนนี้ทางร่างกายของนาง นางสามารถยืนขาเดียวได้เป็นเวลาทั้งวันแล้ว แต่ถายในนั้นนางต้องปรับเปลี่ยนความคิดให้เข้าไปอยู่ใกล้จุดตายมากที่สุด นางเงยหน้ามองดวงดาวครึ่งคืนมาราวๆเกือบจะหนึ่งปีแล้วในที่สุดนางก็สามารถสัมผัสถึงความเคลื่อนไหวของดวงดาวได้ สายตาของเด็กน้อยปิดสนิท ทว่ารู้สึกถึงประกายดาวที่ส่องอยู่เหนือศีรษะ ลมหายใจหนึ่งเข้า นางสัมผัสพลังธาตุฟ้าไหลรินเข้าสู่ตัวของนาง ลมหายใจหนึ่งออก พลังนั้นค่อยๆ กลั่นกรองเป็นหมอกขาวโอบล้อมกาย

เมื่อหายใจยาวลึกจนประสานกับจังหวะการเต้นของดวงดาว ร่างกายเริ่มสั่นสะเทือนเล็กน้อย คล้ายกับว่าหัวใจของนางกำลังสอดประสานกับจังหวะของฟากฟ้า ดาวแต่ละดวงส่งเสียงทุ้มต่ำที่ผู้คนทั่วไปไม่เคยได้ยิน แต่สำหรับเด็กน้อยผู้นี้เสียงนั้นคือทำนองแห่งจักรวาล อันเป็นรากฐานของพลังไร้ขอบเขต

พลังปราณเริ่มไหลเวียนตามเส้นทางใหม่ที่ไม่เคยเปิดมาก่อน ร่างกายเหมือนกลายเป็นส่วนหนึ่งของผืนฟ้า เมื่อดาวกระพริบหนึ่งครั้ง ลมหายใจของนางก็ขยายพลังเป็นคลื่นสะท้อนออกไปทั่วพลังนั้นไปปะทะกับ ประตูเรือนของชายชราจึงทำให้ชายชราต้องตื่นขึ้นมาเขาแง้มประตูออกไปดูก็พบกับพลังมหาศาลที่ออกมาจากร่างของเด็กน้อย เส้นลมปราณของนางได้เปิดออกแล้วชายชรายิ้มด้วยความดีใจ เด็กน้อยเหมือนว่าติดอยู่ในห้วงดวงดาวนั้นไม่สามารถถอดจิตใจออกมาได้เลย เขารู้ดีว่า…นี่คือจุดเริ่มต้นของ การประสานชีพจรแห่งดาว แต่เขาจะเลือกอะไรดีเล่า ในเมื่อดวงดาวทั้งเจ็ดแห่งมรณะดารานั้นสว่างไสวทุกดวงและนางเองก็ชอบทุกดวง ดวงแรกดวงอัคคีสุริยัน (เพลิงโลหิต) มันเปล่งประกายแดงฉานดั่งเปลวเพลิงเผาผลาญ สัญลักษณ์ของพลังดุดัน ความกล้าหาญ และความบ้าคลั่ง ผู้เลือกดาวนี้จะได้พลังโจมตีอันรุนแรง แต่ต้องแลกด้วยการเผาผลาญลมปราณและชีวิตตนเองทีละน้อย ดวงที่สองดวงจันทราอัสสุรา (เงาลวง)ส่องแสงหม่นเย็นเยียบดั่งแสงจันทร์ซ่อนเร้นในม่านหมอก มอบพลังแห่งมายาและเงา ผู้เลือกดาวนี้จะควบคุมภาพลวง ความมืด และการแฝงตัว แต่ต้องทนกับความว้าเหว่เย็นเยียบในจิตใจ ดวงที่สามดวงอัสนีคราม (สายฟ้าสวรรค์ดำ)

ส่องประกายฟ้าแหลมคม ดั่งสายฟ้าที่ฉีกผืนฟ้า มอบพลังแห่งความเร็ว ปราดเปรียว และอสนีบาตที่ทำลายล้างทุกสิ่ง แต่ผู้ครอบครองมักอายุสั้นราวกับฟ้าแลบ ดวงที่สี่ดวงพสุธามืด (หินพันธนา)

แสงมัวหม่นหนักแน่นดั่งหินผา สัญลักษณ์แห่งการป้องกัน ความอดทน และสายสัมพันธ์ต่อโลก ผู้เลือกดาวนี้จะได้กายาแข็งแกร่งราวภูผา แต่หัวใจจะค่อย ๆ แข็งกระด้าง จนอาจไร้ความรู้สึก ดวงที่ห้าดวงมหานทีหมื่นวัง (เกลียวธารานิรันดร์)ส่องประกายฟ้าใสดั่งหยาดน้ำ มอบพลังแห่งการไหลเวียน ลมปราณอ่อนช้อยดั่งสายน้ำ ใช้รักษาและชำระล้างได้ แต่ผู้เลือกอาจถูกกลืนจิตใจให้ไร้รูปดั่งสายน้ำไร้แก่นสาร ดวงที่หกดวงเมฆามรณะ (หมอกไร้กาลเวลา)

ดาวที่ปรากฏเลือนรางราวกับมีบ้างไม่มีบ้าง พลังแห่งความลับ ความเคลื่อนไหวอันคาดเดามิได้ ผู้เลือกจะได้พลังที่ไม่มั่นคง เปลี่ยนแปลงตามชะตา และยากจะควบคุม ดวงที่เจ็ดดวงดาราเนรเทศ (อเวจีวัฏฏะ)ดาวสุดท้ายที่แทบไม่มีผู้ใดกล้าเลือก เปล่งแสงดำสนิท มอบพลังที่ก้าวข้ามสวรรค์และนรก ผู้เลือกจะได้อานุภาพไร้พรมแดน แต่ชีวิตจะถูกผูกพันกับความตาย ไม่อาจหลีกหนีชะตาแห่งการสูญสิ้น ระหว่างที่หัวใจของนางกำลังลังเลอยู่เฉยๆก็เกิดขึ้นพายุลูกใหญ่ถาโถมเข้ามาหานางและความรู้สึกของนางก็ดับไป ภาพที่ผู้เฒ่าเห็นบนแท่นฝึกอันเงียบสงัด แสงจันทร์สาดต้องร่างลูกศิษย์ที่นั่งขัดสมาธิกลางแท่นนั้น ลมค่ำคืนพัดเอื่อย กลับพาเอาความหนาวเย็นสู่หัวใจชายชรา เลือดแดงค่อย ๆ ซึมออกจากทวารทั้งเจ็ด ดั่งกลีบกุหลาบต้องหยาดฝน กระเซ็นลงบนผิวหินทอประกายเยียบเย็น แววตาของชายชราสั่นระริก มองภาพนั้นด้วยความทุกข์ร้าวสุดหัวใจ แต่ก้าวขาไม่ออก—เพราะรู้ดีว่าหากเข้าไปช่วย เพียงสัมผัสเดียวอาจทำลายสมาธิและชีวิตของเด็กสาวผู้นี้ทันที หรือว่านางจะเลือกดวงดาวผิดกันนะถึงได้มีสภาพเช่นนี้เด็กน้อยวัยสิบหนาวยังไม่รู้ประสีประสา แต่เขาเองที่เป็นอาจารย์บอกให้เด็กน้อยเลือกชายชรารู้สึกผิดอยู่ลึกๆ มือที่เคยมั่นคงกลับสั่นไหวอยู่ข้างลำตัว แววตาเต็มไปด้วยความเวทนาและความเจ็บปวดที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยได้ เสียงลมหายใจของเด็กน้อยแผ่วบางราวกับจะดับลงทุกขณะ ชายชราได้เพียงยืนเฝ้ามอง คล้ายถูกพันธนาการด้วยโชคชะตา ความหวาดกลัวจะสูญเสียกรีดลึกในใจอย่างเงียบงัน ในใจเก็บลึกๆหากเด็กคู่นี้เป็นอะไรไปมันเป็นความผิดของเขาทุกประการคัมภีร์ที่อันตรายแบบนี้ผู้ใหญ่บางคนยังไม่สามารถฝึกได้แต่เขานั้นก็ยังบังคับให้เด็กผู้นี้ฝึก จนมีสภาพย่ำแย่ขนาดนี้ ชายชราจึงยืนมองโดยไม่ไปไหน