ยืนกระต่ายขาเดียว

เช้าวันต่อมาเด็กน้อยหลินซือหยาก็ปีนขึ้นมาหุงหาอาหารแต่เช้า พอนางทำอาหารเสร็จชายชราก็ออกมาพอดี

"ท่านอาจารย์มากินข้าวเจ้าคะวันนี้จะให้ลูกศิษย์ ผู้นี้เรียนอะไรดีเจ้าค่ะ"

เด็กน้อยเรียกผู้เฒ่ากินข้าว และตักข้าวให้เขาหนึ่งชาม

"วันนี้ก็ต้องเข้าคัมภีร์มรณะดาราแล้วล่ะ จะเป็นการรับพลังดารามาเพื่อเปิดเส้นลมปราณจุดมรณะทั้งเจ็ดจุด เพื่อที่จะแทนเส้นลมปราณฝึกฝน เราจะใช้คัมภีร์นี้ฝึกกันเลยมีทั้งการเปิดเส้นลมปราณและกระบวนต่างๆ วันนี้อาจารย์จะให้เจ้าไปศึกษา หากอ่านจบแล้วอาจารย์จะเริ่มสอนเลย"

ชายชรากล่าวพร้อมกับคีบอาหารเข้าปากแล้วมองเด็กน้อยหลินซือหยากินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย เพราะต่อจากนี้นางต้องยอมทนหิว เมื่อทั้งสองกินข้าวอิ่ม ชายชราก็พาเด็กน้อยลงมาข้างล่างแล้วหยิบหนังสือให้นางหนึ่งเล่ม มันเป็นคัมภีร์เล่มเท่าฝ่ามือแต่หนานิดหน่อย ตัวคัมภีร์ทำจาก หนังสัตว์อสูรดึกดำบรรพ์ สีดำหม่น มีความนุ่มดั่งกำมะหยี่แต่แฝงด้วยความเย็นเยียบ ปกคัมภีร์ประดับด้วยลาย ดวงดาวนับพัน ที่ส่องแสงแผ่วจางราวกับมีชีวิต เด็กน้อยจับพลิกไปพลิกมา และเปิดออก ข้างในเป็นอักษรโบราณ เมื่อเปิดออก ตัวอักษรจะลอยขึ้นมาจากหน้ากระดาษ กลายเป็นแสงดาวกระจายอยู่รอบห้อง เด็กน้อยอ้าปากค้างและมองอักษรพวกนั้นลอยออกไปแต่มองไม่ชัดเจนสักเท่าไหร่

"เจ้าคงจะเห็นตัวอักษรแน่ๆ"

เสียงชายชราดังขึ้น

"เห็นเจ้าค่ะท่านอาจารย์แต่มันลอยหนีไปแล้วและไม่ชัดเจนด้วย"

เด็กน้อยกล่าวขึ้นและปิดมันลง

"มันต้องศึกษาตอนกลางคืนถึงจะชัดเจน ตอนกลางวันมันมองไม่ค่อยเห็น แต่ก็ถือว่าเจ้ามีบุญวาสนากับมันอยู่ เพราะหากผู้ไร้บุญวาสนาอ่าน จะเห็นเพียงหมอกดำขยับไหว มองไม่เป็นคำ ศึกษาไม่ได้แต่ผู้มีพรสวรรค์จะมองเห็นเป็นแสงดาวเรียงร้อยเป็นลำดับการฝึก"

ชายชรากล่าวขึ้น

"แล้วเราต้องฝึกเฉพาะเวลากลางคืนหรือเจ้าคะ"

เด็กน้อยถามขึ้น

"ช่วงแรกๆฝึกร่างกายตอนกลางวัน ตอนกลางคืนฝึกภายใน แต่วันนี้ก็พักก่อน จนกว่าจะอ่านคัมภีร์จบ กลางวันเจ้าก็นอนพักผ่อนได้เพราะต่อไปนี้เจ้าอาจต้องใช้เวลากลางคืนหลายคืนเพื่อศึกษามัน"

ชายชรากล่าวขึ้นเด็กน้อยจึงนำคัมภีร์ไปวางไว้บนเตียงของตัวเองอย่างเบามือและก็ดูตำราต่างๆในชั้นหนังสือทำราวกับตัวเองเป็นผู้ใหญ่แล้ว

"ท่านอาจารย์ไหนท่านบอกว่าจะให้ข้าฝึกร่างกายด้วยไงแล้วกลางวันจะให้ข้าพักผ่อนกลางคืนให้มาศึกษาตำราคุณแบบนี้หรือ"

เด็กน้อยกล่าวขึ้น พลางใช้มือแหวกตำราบนชั้นวาง

"หากเจ้าไหวอยากฝึกร่างกายก่อนก็ได้เตรียมตัวอะไรเก็บให้เจ้ากันไปข้างบน ข้าจะรออยู่บทนั้นก็แล้วกัน"

ชายชราพูดขึ้นแล้วออกจากบ้านไป ไม่นานเด็กน้อยหลินซือหยาก็เดินออกไปและปีนขึ้นไปข้างบน เด็กน้อยก็เห็นผู้เฒ่านั่งจิบน้ำชาอยู่กลางลาน กลิ่นชาลาเวนเดอร์อ่อนๆลอยขึ้นมาแตะจมูกของเรา ทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายสมองของนางรู้สึกโล่งขึ้นมาทันที

"อ้าเด็กน้อย ยืนอยู่ตรงนั้นนั่นแหละยืนอยู่ตรงจุดเจ้าเห็นไหมจะมีจุดสีขาวป้ายไว้นำเท้าของเจ้าข้างขวาไปวางส่วนข้างซ้ายยกงอขึ้นและค่อยๆกางมือออกเจ้าทำแบบนี้ราวๆหนึ่งก้านธูปแล้วค่อยเอาลงเจ้าทำได้หรือไม่"

ชายชราถามขึ้น

"นี่มันเป็นการฝึกร่างกายหรือเจ้าค่ะท่านอาจารย์"

เด็กน้อยถามขึ้นด้วยความสงสัยแค่ยืนกระต่ายขนาดเดียวเป็นเวลาหนึ่งก้านธูปก็คือการฝึกแล้ว แต่เอาเข้าจริงๆใครจะไปยืนได้

"ใช่เจ้าต้องฝึกแบบนี้ไปก่อนแรกๆมันยังไม่ได้ เจ้าเอาแบบนี้เจ้าใช้ขาขวายืนแล้วยกขาซ้ายขึ้นกางแขนออกหากเจ้าเหนื่อยเจ้าก็เอาขาลงและยกขาซ้ายขึ้นแล้วค่อยๆกางแขนออกหากเหนื่อยก็สลับไปเรื่อยๆ"

ชายชรากล่าวขึ้น

"แล้วถ้ายืนไม่ไหวแล้วล่ะท่านอาจารย์มันหนักหนามากเลยนะให้ยืนขาข้างเดียวนี่"

เด็กน้อยพูดขึ้นอีก

"ก็มันเป็นการฝึกร่างกายหากเจ้ายังทำไม่ได้ก็พักก่อนเดี๋ยวค่อยกลับไปทำใหม่ทำจนกว่าเจ้าจะทำได้จากหนึ่งชั่วยามเป็นสองชั่วยามเป็นสามชั่วยามจนกระทั่งเป็นเวลาหนึ่งวันและอาจจะนานกว่านั้นเจ้าค่อยๆฝึกไป"

ชายชราเก่าขึ้น

"มันเป็นการฝึกประเภทใดกรือท่านอาจารย์ข้าก็นึกว่าอาจารย์จะให้ข้าฟันดาบรำกระบี่อะไรทำนองนั้น"

เด็กน้อยกล่าวถามอีกครั้ง

"ฝึกการทรงตัวของร่างกายก่อนจะให้รำกระบี่อะไรเจ้ายังไม่มีวรยุทธฝึกให้เจ้าควบคุมร่างกายภายนอกของตัวเองให้ได้ก่อน และเมื่อเจ้าอ่านคัมภีร์จบก็จะได้ควบคุมภายใน"

ชายชรากล่าวขึ้นอีก เด็กน้อยก็ทำสีหน้าไม่พอใจเพราะนางอยากฝึกรำกระบี่มากกว่า

"หากเจ้ายืนขาเดียวได้เป็นเวลานานเจ้าก็มีร่างกายพอพร้อมที่จะฝึกเรียนรำกระบี่ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเจ้าแล้วว่าเจ้าจะอดทนได้นานสักเท่าไร"

ชายชรากล่าวขึ้นเพราะเห็นสีหน้าของเด็กน้อยที่เหมือนไม่อยากจะยืนขาเดียวเด็กผู้นี้ต้องให้เขาพูดถึงข้อดีเหมือนต้องมีแรงจูงใจในการให้ทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง

"เจ้าค่ะท่านอาจารย์ถ้าจะฝึกยืนกระต่ายขาเดียวให้ได้นานๆ"

เด็กน้อยกล่าวเสร็จก็ไปยืนตรงจุดที่มีสีขาวแต้มไว้ นางยืนขาเดียวได้ไม่มันคงรักเนื่องจากว่านางไม่เคยฝึกฝนแบบนี้มาก่อนยังไม่ทันได้ถึงเคอร์เท่านั้นนางก็เปลี่ยนขามันลืมไปเซไปจนนางรู้สึกเหนื่อยล้านางก็เลยนั่งแล้วมองไปที่ชายชราที่กำลังเจ็บชายอยู่ราชาทำราวกับไม่เห็นว่านางมั่งเขาก็นั่งจิบชาไปและอ่านตำราไปเด็กน้อยก็ลุกขึ้นมาเลยครั้งทำแบบนี้จนกระทั่งเงินตามเป็นไปทำอาหารเมื่อกินอาหารเสร็จแล้วเก็บของเสร็จแล้วนางก็ลงไปเพื่อที่จะต้องทำทีต่อ นางเปิดคัมภีร์ออกเมื่ออยู่ในความมืดอักษรของคำภีร์ก็เปล่งประกายระยิบระยับดั่งท้องฟ้ายามราตรี อักษรเหล่านั้นลอยออกมา นางนอนอยู่บนเตียงคัมภีร์เรานั้นก็ลอยไปยังอากาศและก่อตัวเป็นอักษรให้นางได้อ่าน ขั้นแรกรับรู้พลังดวงดาว ผู้ฝึกจะต้องนั่งสมาธิในเวลากลางคืน เปิดจิตใจให้รับพลังจากหมู่ดาว เมื่อรับรู้ว่าพลังดวงดาวมีอยู่ในตัวแล้วก็ต้องเลือก “ดาวประจำชะตา” ของตน หากเลือกผิด พลังจะย้อนกลับทำให้วิญญาณแตกสลาย ระหว่างนี้จะได้ยินเสียง “เพรียกแห่งความว่างเปล่า” ซึ่งเป็นบททดสอบแรกของจิตใจ เด็กน้อยอ่านได้เพียงขั้นแรกก็เผลอหลับไปเนื่องจากว่าตอนกลางวันนั้นนางใช้ร่างกายในการฝึกทรงตัวจึงทำให้เหนื่อยล้ามากแล้วคืนนี้นางเลยได้ศึกษาเพียงขั้นตอนแรกเท่านั้น เมื่อนางหลับนางก็ฝัน