ฝัน

ในแดนแห่งความฝันนั้น มีป่าหนึ่งที่เหมือนถูกวาดขึ้นด้วยพู่กันสีรุ้ง ทุกสิ่งรอบตัวเต็มไปด้วยความสดใสน่ารักจนหัวใจเต้นระรัวด้วยความเบิกบาน มีต้นไม้สูงใหญ่ใบเขียวอ่อนราวกับกำมะหยี่ มีผีเสื้อตัวน้อยบินวนรอบ ๆ ปีกของมันเป็นประกายเหมือนทาสีระยิบระยับ แสงแดดลอดผ่านกิ่งก้านกลายเป็นลำแสงอบอุ่นส่องกระทบกับละอองฝนที่เพิ่งผ่านพ้น ก่อเกิดเป็นสายรุ้งเล็ก ๆ พาดไปทั่วทั้งป่า พื้นดินปกคลุมด้วยหญ้านุ่มราวพรมสีเขียวสด แซมด้วยดอกไม้จิ๋วหลากสีที่โยกไหวเบา ๆ ตามสายลม เหมือนกำลังโบกมือทักทายผู้ที่ก้าวเข้ามาในอาณาจักรแห่งนี้ เสียงหัวเราะใส ๆ ของนกตัวเล็กดังก้องคลอไปกับเสียงน้ำใสไหลจากลำธารที่คดเคี้ยวอยู่ไม่ไกล ตัวเด็กน้อยหลินซือหยาเองเดินเล่นอยู่เพียงลำพัง ทุกก้าวเดินในป่านี้เต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวานอ่อน ๆ ราวกับน้ำผึ้งผสมกลีบดอกไม้ และทุกสิ่งดูเหมือนจะมีชีวิตชีวา ทั้งสายรุ้งที่โค้งเหนือฟ้า นางมองลงมายังใต้ร่มเงานั้น มีเห็ดสารพัดชนิดงอกเรียงรายดุจดอกไม้ยักษ์ บางดอกกลมป้อมสีชมพูหวานราวขนมสายไหม บางดอกสูงเรียวสีน้ำเงินเรืองแสงเหมือนโคมไฟน้อย ๆ คอยส่องแสงให้ผู้เดินทาง เห็ดบางดอกยังมีลวดลายแปลกตา ราวกับถูกวาดลายการ์ตูนเอาไว้ เห็ดที่เปล่งประกายราวโคมไฟ และดอกไม้ที่ยิ้มแย้มโบกไหว เป็นโลกแฟนตาซีที่เต็มไปด้วยความสุขอันอบอุ่นและน่าหลงใหล นางไม่ลืมที่จะเก็บเห็ดเหล่านั้นมาทำเป็นอาหารนางทั้งต้มทั้งย่างเห็ดที่หอมกรุ่น ฟุ่งไปไกลเด็กน้อยค่อยๆลืมตาเพราะกลิ่นเห็ดย่างนั้นส่งหอมไปทั่ว เอ้นางไม่ได้ฝันแล้วนี่กลิ่นซุบเห็นกับกลิ้นย่างเห็ดนี้มันคือเรื่องจริง และตอนนี้ก็น่าจะเป็นเวลาสายมากแล้วนางจึงลุกขึ้นล้างหน้าและเดินขึ้นไปข้างบนก็พบกับท่านผู้เฒ่ากำลังนั่งจิบชาอยู่เช่นเดิมแต่ข้างหน้าโต๊ะก็มีอาหารประเภทซุปเห็ดแกงเห็ดผัดเห็ดรวมไปถึงเห็ดย่างที่นานได้ถึงเมื่อครู่ มันไม่ถูกต้องนี่นาทำไมเหมือนท่านอาจารย์เข้าไปนำความฝันของนางมาทำเป็นความจริงกันล่ะ หรือว่านางคิดมากเกินไป

"อ้าตื่นแล้วก็มากินข้าวเถอะ ไปยืนทำสีหน้าลำบากใจอะไรอยู่ตรงนั้น ในเมื่อเจ้าศึกษาคัมภีร์จนดึกดื่น มันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่จะตื่นช้า ก็เป็นข้านั่นแหละที่ต้องตระเตรียมอาหารให้เจ้าไม่ต้องลำบากใจมะกินเถอะ"

ชายชรากล่าวขึ้น

"สีหน้าข้าลำบากใจขนาดนั้นหรือท่านอาจารย์ข้าแค่คิดว่าท่านอาจารย์เข้าไปในความฝันอันสวยงามของข้าหรือไม่ เพราะข้าฝันถึงป่าแห่งหนึ่งที่สวยงามและก็มีเห็ดเต็มไปหมด เห็ดพวกนั้นสวยงามมากแต่ข้าก็เก็บมันมากิน ข้ากำลังต้มซุปเห็ดและย่างเห็ดหอมๆ พอข้าตื่นขึ้นมาข้าก็ได้กินต้มเห็ดแกงเห็ดผัดเห็ดและย่างเห็ดแบบนี้ ข้าก็เลยส่งสัยเล็กน้อย"

เด็กน้อยกล่าวถามขึ้น

"ข้าจะไปในความฝันในนิมิตของเจ้าได้อย่างไรกันล่ะ เป็นเจ้าเองหรือเปล่าที่ได้กลิ่นข้าทำกับข้าวแล้วก็นำไปฝันผสมปนเปไปด้วยกัน มากินเถอะ วันนี้ยังฝึกร่างกายไหวไหมถ้าไม่ไหวก็ไปพักผ่อนตอนกลางคืนเจ้าค่อยอ่านตำรา"

ชายชรากล่าวขึ้น

"แหนะท่านอาจารย์เหมือนท่านรู้อีกแล้วว่าข้าอ่านตำราได้นิดหน่อยก็ผลอยหลับไป เพราะว่าข้าเหนื่อยจากการฝึกร่างกายเมื่อวานก็ท่านให้พระยืนกระต่ายขาเดียวทั้งวันเลยนิ"

เด็กน้อยกล่าวขึ้นอีก

"มันเป็นความปกติของร่างกายในเมื่อกลางวันมันใช้งานหนัก กลางคืนก็ต้องได้รับการพักผ่อนข้าจึงบอกเจ้าตั้งแต่แรกแล้วไง ให้เจ้าพักผ่อนตอนกลางวัน แล้วกลางคืนค่อยท่องตำรับตำราแต่เจ้ายังยืนการที่จะฝึกร่างกายในตอนกลางวันแล้วเป็นอย่างไรล่ะ แล้วก็คิดว่าข้าแอบดูเจ้าอย่างนั้นหรือ"

ชายชรากล่าวขึ้น เป็นจริงดังที่เขาพูดจริงๆเพราะว่าเมื่อวานท่านอาจารย์ก็บอกนางเองว่าให้พักผ่อน เมื่อกินข้าวเสร็จเด็กน้อยก็พักผ่อนอย่างว่าง่ายแล้ว ชายชราได้แต่สายศีรษะเด็กน้อยผู้นี้ต้องลองด้วยตัวเองทุกอย่างเลยถึงจะฟังคำของผู้ใหญ่ถามว่าแบบนี้ดีไหมก็ดีจะได้เรียนรู้ด้วยตัวเอง ชายชราจึงเข้าห้องเสร็จวรยุทธของตัวเองส่วนเด็กน้อยนั้นก็นอนพักผ่อน พอตกเย็นเด็กน้อยก็ลุกขึ้นมากินข้าว และไปนอนอ่านคัมภีร์เช่นเดิม พอนางเปิดคัมภีร์ออกก็พบเหตุการณ์ตามเดิมเมื่อคืน ที่เคยเจอะเจอไม่มีผิด บทความแรกก็ยังเป็นบทความเดิมและค่อยๆลดลงไปเรื่อยๆขั้นที่สองรัตติกาลกลืนจิต

ต้องฝึกในคืนเดือนดับจินตนาการว่าตนเองถูกความมืดกลืนกินทั้งร่าง ปล่อยให้สติยังคงอยู่เพ่งสมาธิไปยัง "เส้นลมปราณดารา" ซึ่งอยู่บริเวณจุดกลางอกดึงดูดพลังดาราเข้ามาหล่อเลี้ยงลมปราณ เด็กน้อยอ่านไปด้วยคิดไปด้วยนางก็คิดว่ามันต้องยากมากๆแน่ๆการที่จะปล่อยให้ตัวเองถูกความมืดกรนเป็นทั้งร่างกายแล้วจิตใจภายในก็คิดว่าตัวเองถูกความมืดจะกินมันเป็นความรู้สึกที่เด็กอย่างนางต้องกลัวมากๆแน่ ขั้นที่สามมังกรดาวสะท้านฟ้าฝึกการเคลื่อนไหวควบคู่กับลมปราณ ท่าฝึกประกอบด้วย “หมื่นเงาโลหิต” และ “ก้าวเหยียบหมื่นดารา” พลังลมปราณไหลวนทั่วร่าง ราวกับมังกรที่โผบินท่ามกลางท้องนภา ต้องฝึกให้พลังสะท้อนกลับมาเสริมกำลังหัวใจ ไม่ให้ถูกพลังดารากลืนกิน เด็กน้อยอ่านไปเรื่อยๆจนถึงช่วงเช้านางก็ลุกขึ้นไปหุงหาอาหารให้ท่านอาจารย์และพอท่านอาจารย์ตื่นมาก็กินอาหารแล้วกลับมาพักผ่อนตามเดิม นางทำอย่างนี้ราวราวหนึ่งเดือนนางก็คิดว่านางจำบทความทั้งหมดเลยหนังสือคัมภีร์มรณะดาราได้แล้ว แต่คัมภีร์นี้ต้องมีคัมภีร์อื่นๆเข้ามาผสมด้วยเช่นวิชาหมื่นเงาโลหิตและ เก้าเหยียบหมื่นดารา นางจึงไปปรึกษากับท่านอาจารย์ในเช้าวันต่อมา

"ท่านอาจารย์ค่าศึกษาคัมภีมรณะดาราเกิดขึ้นแล้วแต่ในคัมภีร์นี้บอกว่าข้าต้องฝึกพร้อมกับวิชาอื่นๆเช่นวิชาหมื่นเงาโลหิตและก้าวเหยียบหมื่นดารา อีก'

เด็กน้อยกล่าวขึ้น

"ที่ข้าให้เจ้าไปศึกษาก่อนนั้นมันเป็นภาพรวมของทั้งหมดแต่ตอนนี้เจ้าต้องทำบทแรกให้ได้ก่อน หากเจ้าฝึกบทแรกได้สำเร็จซึ่งเส้นลมปราณของเจ้าก็จะค่อยๆขยายออก แล้วเจ้าก็จะมีเส้นลมปราณฝึกยุทส่วนคัมภีร์วิชาอื่นๆเมื่อถึงเวลาที่ต้องใช้เจ้าต้องเป็นผู้ไปหามันด้วยตัวเองเพราะในที่นี้มีตำราที่วิเศษสุดๆก็คือเล่มนี้เล่มเดียวเท่านั้น"

ชายชรากล่างขึ้น แต่ก็เป็นจริงดั่งคำที่ใช้ชราว่าเพราะเด็กน้อยเองก็ค้นดูถูกตำราในชั้นวางแล้วไม่มีตำราใดที่เกี่ยวกับหมื่นเงาโลหิตหรือก้าวเหยีบหมื่นดาราเลย คัมภีร์นี้เป็นคัมภีร์ที่ไม่ได้ครบถ้วนมีแค่ช่วงต้นเท่านั้น