เส้นทางสู่ยอดเขา

ยามเช้าหลินซือหยาเก็บเสื้อผ้าของตัวเองใส่ห่อผ้า พร้อมกับอาหารแห้งที่บิดาให้เมื่อคืน สะพายถุงผ้าใบเล็กนั้น แล้วเดินออกจากบ้านมุ่งเดินไปยังทางขึ้นเขา เสียงหัวเราะเยาะจากคนทั้งหมู่บ้านดังตามหลังมาเหมือนเงา นางก้มหน้าลง มือกำชายเสื้อแน่น แต่ในดวงตานั้นกลับลุกเป็นไฟ นางจะไม่ยอมเป็นคนไร้ค่าอย่างที่ใครพูดอีกต่อไป นางจะต้องอยู่ได้ด้วยตัวเองถึงแม้จะไร้วรยุท นางต้องทำให้ทุกคนรู้ว่าการไม่มีวรยุทธนั้นก็อยู่ได้เช่นเดียวกัน นางเดินด้วยเท้ามาราวๆครึ่งวันก็หยุดพัก หลินซือหยามองไปรอบๆต้นไม้เต็มไปหมดเขาไม่เคยรู้สึกโดดเดี่ยวแบบนี้มาก่อนแต่เขารู้สึกดีกว่าที่อยู่หมู่บ้านที่เขาจากมามาก เขาเปิดห่อผ้าออกและนำอาหารแห้งออกมากิน เส้นทางนี้น่าจะมาได้ไกลมากแล้ว นางพยายามไม่กินอาหารมากเนื่องจากว่านางไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางนางนั้นอยู่ที่ใดนางจะไปตั้งหลักปักฐานที่ใดดี สำหรับเด็กวัยห้าหนาวนั้นเป็นเรื่องที่อยู่ยากจริงๆ มารดาของนางอยู่ไหนหากมารดาของนางยังอยู่ ณ เวลานี้จะปล่อยให้เด็กน้อยผู้นี้เดินทางอยู่ในป่าเพียงลำพังหรือไม่นะนางพยายามคิด ถามว่ากลัวไหมนางบอกเลยว่ากลัวเพราะในป่านี้น่าจะมีสัตว์ป่ามากมาย แต่หากนางไม่ออกมาก็จะกลายเป็นตัวหายนะของตระกูลหลิน นางพยายามตั้งสติของเด็กน้อยวัยหนาวเริ่มไม่ให้ตัวเองกลัว เมื่อตะวันเริ่มตกเย็นเสียงสัตว์ป่าก็ร้องกันกึกก้องไม่ว่าจะเป็นสัตว์เล็กสัตว์ใหญ่ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ปีกก็ร้องกันอย่างละงม ขนาดว่าตอนนี้ยังไม่มืดยังน่ากลัวขนาดนี้แล้วเด็กน้อยวัยห้าหนาวจะไม่รู้สึกกลัวได้อย่างไร หลินซือหยามีน้ำตาไหลออกมาโดยที่เขาไม่รู้ตัว เพราะเขากลัวเข้ามาสิ่งสู่ในใจ สมองอันน้อยๆของนางก็บอกให้นางขึ้นต้นไม้ไป หากอยู่บนต้นไม้จะดีกว่าหากตอนกลางคืนอยู่ข้างล่างนางอาจจะโดนสัตว์คาบไปกินก็ได้ เมื่อนางขึ้นมาแล้วไม่นานก็มืด เสียงสัตว์เหล่านั้นยังร้องกึกก้องอยู่ตลอดเวลา นางพยายามไม่หลับไม่นอนแต่สำหรับเด็กวัยห้าหนาวแล้ว เรื่องนอนคือเรื่องใหญ่เลยทีเดียวจึงทำให้นางเผลอหลับไปดีหน่อยที่ต้นไม้ที่นางขึ้นนั้นโตพอที่จะรับตัวนางไว้ได้ จึงไม่ทำให้นางตกลงไป เมื่อตอนเช้าดวงตะวันขึ้นแสงตะวันนั้นสาดเข้าสู่ดวงตาของนางก็รู้สึกตัวนางพยายามลืมตาขึ้นอย่างช้าๆก็พบว่าตัวเองอยู่ในสภาพที่อยู่บนต้นไม้กำลังกอดกิ่งไม้อยู่เลย ในเวลากลางวันแบบนี้พวกสิงห์สาราสัตว์ก็ไม่ได้ออกมาอีกแล้ว นางจึงรู้ว่านางมีเวลาเดินเพียงยามกลางวันเท่านั้น เวลาใกล้จะค่ำต้องหาที่หลบซ่อนเพราะสิงห์สาราสัตว์มากมายเหลือเกิน นางย้อนไปคิดบิดาของนางเขารู้หรือไม่ว่าบนเขานั้นมันอันตรายขนาดนี้ หรือบิดาจงใจให้นางเข้ามาตายด้วยตัวเองตอนนี้เขาคงคิดแล้วละว่านางคงโดนสัตว์เหล่านี้กัดตายไปแล้ว หลินซือหยากินอาหารแห้งอีกครั้งก่อนที่จะลงจากต้นไม้แล้วเดินทางไปข้างหน้าเรื่อยๆนางมองดูยังภูเขาที่สูงนั้นนางต้องขึ้นไปอยู่บนภูเขาเพราะผู้ที่เป็นบิดาบอกว่าให้นางไปอยู่บนเขาจะได้ไม่ต้องเจอกับผู้คน นางเดินอยู่ในป่านี้มาราวราวสามวันแล้ว แต่นางก็ยังไม่มีวี่แววที่จะขึ้นเขาไปเสียที การเดินทางที่ไม่มีจุดหมายที่ไม่มีแผนที่ในการเดิน การเดินทางเพียงลำพังไม่มีใครให้ถาม การกระทำทุกอย่างขึ้นกับการตัดสินใจของนางเพียงผู้เดียว แต่ตอนนี้ยางยังเด็กต้องการที่พึ่งเอาเสียมากๆ ย้อนคิดไปวันที่จากมาอยู่ในใจน้ำตาก็ไหลอีกครั้ง นางก็เดินไปอย่างไม่ลดละอาหารแห้งขนาดนางกินทีละน้อยแล้ว แต่ของมันก็มีน้อยตอนนี้ก็ใกล้จะหมดแล้ว นางนั่งลงและนำถุงผ้ามาดูหากนางยังกินอยู่แบบนี้อีกสองวันก็น่าจะหมดแล้ว ที่แท้บิดาของเขาอาจจะไม่ต้องการให้เขาถูกกัดตายก็ได้ แต่อาจจะอยากให้เขาอดอาหารตายแทน หลินซือหยาไม่ยอมแพ้เด็ดขาดไม่มีอาหารนางก็ต้องหาผลไม้ เดิมทีนางจะเดินไปทางทิศเดียวเพื่อมุ่งขึ้นเขาเลยจึงไม่ค่อยดูรอบข้างว่ามีผลไม้หรือไม่ แต่ตอนนี้นางก็เน้นหาผมไม้จนลืมโฟกัสเส้นทางเดิมจนในที่สุดนางก็หลงทาง แต่ตอนนี้ผลไม้อยู่เต็มทั้งสองมือของนางแล้วไม่ว่าจะเป็นองุ่นป่าที่รสชาติออกเปรี้ยวหวาน ลูกพลับป่าผลสีส้มแดง ลิ้นจี่ที่ลูกเล็กมีรสชาติเปรี้ยว แถมนางยังได้ฝรั่งป่ามาอีก และมีอีกอย่างหนึ่งที่นางเอามาไม่ได้ก็คือกล้วยป่าที่เครือใหญ่มากนางยังรู้สึกเสียดายไม่หายเพราะกล้วยนั้นยังไม่สุก แต่พอนางมองกลับมาก็รู้แล้วว่านางหลงทางนางไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหนต่อไป เนื่องจากต้นไม้มันก็เหมือนกันหมด คราแรกที่นางเดินก็คือมุ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างเดียวแต่พอออกหาอาหารก็กลับลืมเส้นทางเสียแล้ว เด็กวันห้าหนาวห่อผลไม้ใส่ถุงผ้าแล้วขึ้นต้นไม้ไปเพื่อที่จะหลบซ่อนสิงห์สาราสัตว์ได้ตอนกลางคืน เขานั่งกินผลไม้อย่างเอร็ดอร่อย พอตะวันตกดินก็หลับไป เอาเข้าจริงๆการใช้ชีวิตอยู่ในป่านั้นไร้อันตรายเสียมากมาก บางครั้งนางก็เหมือนกับพบสัตว์เล็กสัตว์น้อย แต่นางไม่ได้เข้าไปยุ่งกับมันมันก็ไม่ยุ่งกับนางจนในที่สุดนางก็เริ่มชินแล้ว พอเช้านางก็ลงจากต้นไม้ตามเคยแต่ตอนนี้นางก็ไม่รู้แล้วว่าจะไปทิศทางใด แต่ก่อนแค่มุ่งไปข้างหน้าอย่างเดียว แต่ตอนนี้นางก็สังเกตรอบข้างมากขึ้น ตอนนี้นางน่าจะอยู่ในป่าลึกแล้วต้นไม้แถวนี้มีเห็ดงอกเต็มไปหมด นางเคยดูในตำราของพี่ชายก็พอรู้บ้างว่าเห็ดขนิดใดกินได้เห็ดชนิดใดกินไม่ได้ แต่การกินเห็ดนั้นก็ต้องนำไปทำให้สุกก่อนถึงจะกินได้ แต่นางไม่มีอุปกรณ์ที่ทำให้ก่อไฟแต่อีกอย่างนางก็ก่อไฟตามธรรมชาติไม่เป็นนางเคยรู้วิธีแต่นางก็ไม่เคยลองจึงมองดูเห็นพวกมันเฉยๆไม่ได้เก็บมันนางเห็นสมุนไพรหลายชนิด นางเก็บมาเล็กน้อย ตำราของสำนักศึกษาช่างดีจริงๆ ขนาดว่านางไม่มีเส้นลมปราณในการฝึกประยุทธ์ แต่เมื่ออ่านตำราของพี่ชายก็ได้รู้ถึงพวกเห็ดป่าสมุนไพรรวมไปถึงการพิชิตสัตว์อีกด้วยแต่นางนั้นก็จำเกี่ยวกับการพิชิตสัตว์ไม่ค่อยได้เลยส่วนเรื่องสมุนไพรกับเห็ดนั้นนางจำได้ดี นางยังคิดกลับไปว่าหากว่านางออกจากหมู่บ้านนั้นแล้วไปเจอหมู่บ้านอื่น หมู่บ้านที่ไม่รู้ว่านางเป็นผู้มีเส้นลมปราณที่ปิดตายที่ไม่สามารถฝึกวรยุทธได้ หากนางนำพวกสมุนไพรและเห็ดพวกนี้ไปขายนางก็จะมีชีวิตที่ดีกว่าอยู่ในป่านี้แน่นอน แต่ตอนนี้นางไม่สามารถที่จะรู้ได้เลยว่าตัวเองอยู่จุดใดของป่า และหากออกไปแล้วนางจะกลับเข้ามาจุดนี้อีกก็น่าจะยากอยู่ ด้วยความจำของเด็กวัยห้าหนาวที่ยังไร้เดียงสาจะจำได้อย่างไรว่าจุดนี้มันคือที่ใด ต่อให้อนาคตโตขึ้นพอกลับมานั้นก็คงจะจดจำที่นี่ไม่ได้แล้ว นางเดินไปสักพักใหญ่ๆนางก็พบกับวัตถุสีดำขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้า นางจึงค่อยๆย่องเข้าไปก็พบว่าตรงนั้นมีคนนอนอยู่ นางก็กล้าๆกลัวๆว่าจะเดินเข้าไปดีหรือไม่ แต่สุดท้ายด้วยความอยากรู้อยากเห็นนางก็เดินเข้าไป