ไม่มีคำว่าเหมือนเดิมอีกต่อไป

เช้าวันรุ่งขึ้นปกติแล้วผู้เป็นบิดาจะเรียกทุกคนเพื่อที่จะมาทำกับข้าวร่วมกัน และกินข้าวร่วมกันแต่ครั้งนี้หลินซือหยาไม่ได้รับการปลุกเช่นวันวานแล้ว เมื่อหลินซือหยาออกนอกประตูห้องของตัวเองและกำลังจะไปห้องครัวทุกคนที่อยู่ห้องครัวก็เดินออกไปกันหมด

"ไอ้คนไร้ค่า เกิดมาพึ่งเคยพบเคยเห็นสงสัย เจ้าจะรู้ตัวอยู่แล้ว ที่ว่าเจ้าไร้ค่าเจ้าถึงมาถามพวกข้าอยู่ได้ว่าหากถ้าไม่สามารถเปลี่ยนแท่นตรวจเส้นลมปราณได้จะเป็นเช่นไร เจ้าก็ได้รู้สมใจแล้วอย่างไรละคนไร้ค่า"

หลินเต๋อหงกล่าวขึ้น

"ท่านพี่"

หลินซือหยาได้แต่พูดคำนี้ออกไป

"ไม่ต้องมาเรียกข้าว่าพี่ ข้าไม่มีน้องไร้ค่าแบบเจ้า หากผู้อื่นเขารู้ว่าเจ้าเป็นน้องข้าจะดูถูกข้าอย่างไรล่ะ หากข้าเป็นเจ้านะข้าคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วล่ะ อยู่ไปก็ทำให้คนในครอบครัวอับอาย"

กลินเต๋แหวกล่าวขึ้น

"พอเถอะวันนี้พวกเจ้าต้องไปซื้อของเพื่อจัดเตรียมไปที่สำนักศึกษาไม่ใช่หรือ ไปเถอะไม่ต้องเสียเวลาไปคุยกับคนแบบนั้น"

ผู้เป็นบิดากล่าวขึ้น และก็พาบุตรชายทั้งสองออกไป หลินซือหยาได้แต่น้อยเนื้อต่ำใจเขาอยากให้เรื่องเมื่อวานไม่เกิดขึ้นแบบนี้ เขาอยากจะสัมผัสกับแท่นตรวจเส้นลมปานแล้วให้เกิดสีจะเป็นสีใดก็ได้เขายินยอมทั้งนั้น แม้จะเป็นเพียงเศษแก้วของผิวไหมคนที่อยู่ก่อนหน้านางก็ได้ แต่เมื่อมันไม่เกิดสีแบบนี้เขาก็ถูกตราหน้าว่าเป็นคนไร้ค่า เอาจริงๆเมื่อคนในบ้านทำเยี่ยงนี้เหมือนมองไม่เห็นหัวนางเลยด้วยซ้ำ เด็กน้อยนั่งคิดอยู่ตลอดเวลา ว่าทำไมนะทำไมโลกของเราถึงมีวรยุทธ์แล้วคนไม่มีแบบนางล่ะจะใช้ชีวิตอยู่อย่างเหล่า ทุกคนต่างตราหน้าว่านางไร้ค่า คนพวกนี้ทำให้นางไม่อยากจะหายใจเลยด้วยซ้ำ นางจึงเดินไปทำอาหารกินเอง ในห้องครัวนั้นก็ไม่มีอะไรเหลือแล้ว นางจึงไปต้มไข่ไก่กิน เพียงหนึ่งฟอง เมื่อกินเสร็จนางกะว่าจะไปซักเสื้อผ้าให้พวกพี่ชายแต่เมื่อนางเดินไปเปิดห้องพวกพี่ชาย ก็พบว่าไม่มีเสื้อผ้าของพวกเขาแล้ว พวกเขานั้นได้เก็บเสื้อผ้าใส่กล่องหมดแล้วเพราะพรุ่งนี้พวกเขาต้องออกเดินทางไปสำนักศึกษาแล้ว นางเดินออกไปข้างนอกบ้าน นางกะว่าจะแอบไปดูว่าพี่ชายของนางซื้ออะไรบ้างแต่เมื่อมีคนเห็นนางก็ต้องเรียกงานตามๆกัน

"เห้ย เด็กไร้ค่านั้นไง เด็กผู้ที่มันไม่สามารถเปลี่ยนแท่งตรวจเส้นลมปราณได้ไง พวกเจ้าเห็นไหมล่ะ ตั้งแต่เกิดมาข้าไม่เคยเห็นคนไร้ค่าแบบนี้เลย เด็กน้อยผู้นี้เป็นผู้แรกเลยนะเนี่ย"

เสียงคนดังขึ้น จึงทำให้ผู้เป็นบิดาของหลินซือหยามองไปพอเห็นบุตรสาวของตนกำลังเดินอยู่ ก็หันหน้าหนีทันที และพาบุตรชายทั้งสองเดินไปซื้อของต่อ ไปไหนมาไหนหลินซือหยาก็มีแต่คนครนด่า หาว่านางไร้ค่า ความจริงนางไม่ใส่ใจเรื่องคนนอกบ้านสักเท่าไหร่แค่สำหรับคนในบ้านนั้น นางรู้สึกว่ามันหนักหนาเสียเหลือเกิน นางเคยมีสหายผู้หนึ่ง นางจึงตั้งใจจะไปหาสหาย เมื่อวานที่ทดสอบสหายของนางเปลี่ยนแท่งตรวจเส้นลมปราณเป็นสีเขียวอ่อนไม่ชัดเจนสักเท่าไร นางจึงไม่มีสำนักใดส่งเทียบเชิญเข้าสำนัก หลินซือหยาจึงจะไปสอบถามนางว่านางจะเข้าสำนักไหนดี

"อินเหลียง เจ้าจะเข้าสำนักใดหรือ"

หลินซือหยาถามสหายขึ้น เมื่อเห็นสหายมาซื้ออุปกรณ์เพื่อที่จะเตรียมไปสำนักพรุ่งนี้

"ข้าจะเข้าสำนักใด แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วยล่ะ เจ้าเป็นคนไร้ค่าทุกคนต่างก็พูดถึงเจ้ากันทั้งนั้น เพียงแค่เปลี่ยนแท่งตรวจเส้นลมปราณให้เป็นสีก็ทำไม่ได้ ยังจะมีหน้ามาถามข้าอีกว่าจะเข้าสำนักใด แล้วคนแบบเจ้าล่ะมีสำนักใดบ้างที่ต้องการ"

โหว่อินเหลียงตอบกลับไปทันที เดิมทีเขาไม่รู้ว่าใครสอบถามเขาแต่พอหันหน้ามาก็พบกับหลินซือหยา ปกติทั้งสองจะเป็นเพื่อนเล่นกันแต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ใครอยู่ใกล้กับหลินซือหยานั้นทุกคนอาจจะเหมาหมดว่าเป็นประเภทเดียวกัน จึงไม่มีใครอยากอยู่ใกล้นาง ไม่มีใครอยากคุยกับนางแม้เพียงครึ่งคำ

"อินเหลียงเจ้าก็คิดเหมือนคนอื่นหรือ เราเป็นสหายกันมาตั้งแต่เด็ก เจ้าน่าจะรู้จักข้าดีนะ ว่าข้าไม่ได้ไร้ค่าแบบนั้น ถึงแม้ข้าจะฝึกวรยุทธ์ไม่ได้ก็ตาม อย่างน้อยเราเป็นสหายกัน เจ้าไม่น่าจะพูดเรื่องที่ทำร้ายจิตรใจข้าขนาดนี้นะ เจ้าน่าจะเห็นใจกันบ้าง"

หลินซือหยากล่าวขึ้น

"เจ้าเองก็ต้องเห็นใจข้าบ้างนะ เจ้าลองมองผู้อื่นสิตอนนี้มีแต่คนมองข้ากันหมดแล้ว ในเมื่อข้าคุยกับคนแบบเจ้าก็ทำให้ผู้อื่นเข้าใจว่าข้าเป็นคนไร้ค่าแบบเจ้าแม่เจ้าเห็นใจผู้อื่นเถอะเลิกไปมาหาสู่กับคนปกติแบบข้าได้แล้วเพราะเจ้าเองเป็นคนไม่ปกติ"

โหว่อินเหลียงกล่าวขึ้น และเดินออกจากร้านไป มารดาของนางก็จูงมือบุตรสาวออกไป หลินซือหยาจึงไม่รู้จะไปไหนดี นางเดินไปที่ใดก็จะมีเสียงพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องเมื่อวานและชี้มือมาที่นางตลอดเวลา เสียงหัวเราะยังดังอยู่ตลอดเวลา นางเดินไปที่ธารน้ำ นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย หากอยู่อยู่นางหายไปจากหมู่บ้านนี้ก็คงจะดี หายไปอยู่ที่อื่นคงไม่มีคนรู้ว่านางนั้นไม่มีเส้นลมปราณที่ใช้ฝึกวรยุทได้ นางมองดูน้ำที่กำลังไหลลงไปชั้นล่างเรื่อยๆ เรื่องทุกอย่างก็น่าจะเงียบลงหากนางไม่ออกไปไหน หากนางอยู่แต่ในห้องไม่ออกไปข้างนอก คงไม่ได้ยินเรื่องแบบนี้เป็นแน่ แต่นางจะทนมองคนที่อยู่ในบ้านที่ทำท่าเมินเฉยแบบนี้ได้หรือ ตั้งแต่นางจำความได้ผู้เป็นพ่อและพี่ชายทั้งสองก็ดีกับนางตลอด เรื่องเส้นลมปราณนี้มันใหญ่หนักหนาเลยหรือ จนทำให้ทุกคนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้คนในหมู่บ้านบางคนเคยเอ็นดูนาง ตอนนี้กลับมาดูแคลนนาง และคนที่ไม่ชอบนางอยู่แล้วก๋ไม่ชอบนางเข้าไปใหญ่ นางจึงตัดสินใจเดินกลับบ้าน ระหว่างทางเดินกลับบ้านนางพยายามที่จะหลบหนีผู้คน นางไม่ต้องการฟังเสียงผู้คนที่หัวเราะเยาะเย้ยนางตลอดเวลา นางเดินลัดเลาะไปจนถึงบ้าน ภายในบ้านก็เงียบนางจึงเข้าไปหาของกินในห้องครัว ไม่นานผู้เป็นพ่อก็เดินเข้ามา

"พรุ่งนี้เตรียมตัวเก็บข้าวของ เจ้าต้องไปอยู่ที่อื่นแล้ว เจ้าอยู่นี้ก็จะทำให้พ่อและพี่ชายเจ้าเดือดร้อน หากอาจารย์ที่สำนักของพวกเขารู้จะไม่ให้เขาได้เล่าเรียน เจ้าจงจากไปเสียเถอะ บนเขาโน้นไม่มีผู้คนค่อยหัวเราะเจ้า แล้วนี้อาหารแห้งนำติดตัวไปด้วย"

ผู้เป็นบิดากล่าวขึ้นแล้วเดินออกจากห้องครัวไป ความรู้สึกหนักอึ่งขึ้นมาอีกครั้งเป็นคำกล่าวลาของบิดา อาจจะเป็นคำที่พูดว่าให้นางไปแต่สุดท้ายมันก็คือการไล่นางให้ออกจากบ้าน นางไม่กินข้าวแล้วไม่มีคำว่าหิวด้วยซ้ำ นางหันหลังแล้วเดินเข้าห้องไปพร้อมกับห่ออาหารแห้งที่บิดายื่นให้