ชายชราที่เก่งกาจ

"กรี๊ดๆๆๆ"

นางกรีดร้องขึ้นแต่นางก็ปิดปากของตัวเองได้ทั้ง ถุงผ้าของนางตกลงสู่พื้น นางเห็นบุรุษผู้หนึ่งที่นอนอยู่นั้น มีเลือดอาบเต็มตัวเต็มไปหมด มีรอยบาดแผลใหญ่ๆมากมาย นางมองด้วยความหวาดกลัว นางใช้มือทั้งสองปิดอยู่ที่ปากของตัวเอง นางกลั้นหายใจฟังเสียงรอบข้างก็ไม่มีสิ่งใดตอบโต้ แสดงว่าคนผู้นี้ตายเพียงลำพัง แต่เอาเข้าใจจริงในป่าลึกขนาดนี้จะมีคนมานอนตายได้อย่างไร และอีกอย่างเหมือนถูกฆ่าตายยังไงยังนั้น ดูสภาพแล้วเหมือนกันสู้รบพ่ายแพ้แล้วก็ตาย เขาใส่ชุดดำที่มีผ้าคลุมใบหน้านางจึงคิดว่าเป็นคนไม่ดี ที่นางรู้ว่าเป็นบุรุษเพราะว่ารูปร่างใหญ่โต เลือดของเขายังไหลออกจากตัวไม่หยุด เด็กน้อยเห็นสภาพนี้แล้วตกใจมาก นางจึงรีบเก็บถุงผ้าแล้วเดินออกไปจากจุดนี้เพราะนางได้ยินเสียงเหมือนมีสัตว์เดินเข้ามาแล้ว นางกลัวว่าสัตว์จะเห็นนางและทำร้ายนาง นางจึงเดินออกไปข้างหน้า ด้วยอาการที่อกสั่นขวัญหายอยู่เลย เมื่อเดินห่างจากที่นั้นไดลนางก็รู้สึกว่าลมหายใจของนางเป็นปกติแล้ว เสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะนั้นกลับมาเป็นจังหวะ ผู้ใดคือศัตรูของบุรุษผู้นั้นนะ หากว่านางพบคนผู้นั้นเขาจะฆ่านางไหมนะ นางเดินไปสักพักก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวตรงหน้า นางจึงมองดูจึงพบว่ามีสัตว์ตัวหนึ่ง มันเป็นคล้ายๆกับเสือที่มันเป็นสีดำและมีลักษณะใหญ่โตคล้ายๆกับหมี กำลังกัดกินอะไรอยู่มันเป็นสีแดงเหมือนเลือดไหลออกมาจากปากมัน พอมองดูดีๆก็พบว่าสิ่งนั้นคือร่างของมนุษย์ซึ่งเหมือนกับร่างที่นางเห็นว่าครู่ไม่มีผิด นางจึงพยายามเดินเบาๆแล้วหลบหนีไปอีกทางหนึ่ง สิ่งที่เห็นนั้นน่าหวาดกลัวเสี่ยงเหลือเกิน หลายวันที่ผ่านมานางคิดมาตลอดว่าเส้นทางที่นางมาไม่มีอันตรายใดๆ แต่พอเจอเข้าแบบนี้ นางไม่คิดเช่นนั้นแล้วนางกลัวเอาเสียมากๆ เด็กวัยห้าหนาวเจอแบบนี้แทบช็อคเลยที่เดียว แต่นางต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเพราะนางอยากมีชีวิตอยู่ หากตอนนี้นางยังอยู่ที่บ้านนางก็คงไม่เจอะเจอกับสภาพแบบนี้แน่ แต่นางก็คงจะถูกมองว่าไร้ค่าอยู่ดี ตอนนี้หัวใจบอกว่ายังเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่เลยแต่แล้วนางก็ได้ยินเสียงการต่อสู้ นางกะว่าจะรีบเดินออกไปจากเสียงนั้น แต่ทางข้างหน้าที่นางจะเดินไปนั้นนางได้ยินเสียงสัตว์ร้องนางจึงต้องหลบไปทางที่มีการต่อสู้ นางย่องไปก็เห็นการต่อสู้ของผู้มีวรยุทธ จึงทำให้นางสนใจขึ้นมา การต่อสู้ที่ใช้กำลังภายในนางไม่เคยเห็นมาก่อนเห็นบอกผู้หนึ่งผมขาวอายุของเขาน่าจะมากแล้ว กำลังกระโดดตวัดดาบกลางอากาศไปมา ร่างของคนในชุดดำที่มีผ้าพอกหน้าด้วยนั้น ล้มลงไปกองกับพื้นแถมยังมีเลือดออกอีกด้วย บุรุษที่ใส่ชุดดำนั้นมีราวๆห้าคน คนนึงล้มลงไปแล้วก็เหลืออีกสี่คนที่วิ่งทะยานไล่บุรุษที่ใส่ชุดขาวนั้น ภาพที่นางเห็นนั้นน่าสนใจก็จริงแต่นางก็กลัวจับใจการฆ่ากันตายซึ่งๆหน้าแบบนี้เลยหรือ นางไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดีเสียงของสัตว์ก็ยังดึงก้องอยู่ตลอดเวลา นางเคยอ่านในตำราของพี่ชายสัตว์เหล่านี้น่าจะเป็นสัตว์อสูรบางตัวนั้นได้กลิ่นของผู้มีวรยุทธก็จะเข้ามาร่วมต่อสู้กับผู้มีวรยุทธทำให้ผู้มีวรยุทธนั้นฝึกกำลังไปในตัว ในตำราบางคนต้องเข้าป่าลึกเพื่อที่จะไปฝึกประสบการณ์ด้วยตัวเองโดยการล่าสัตว์อสูร เกิดมานางไม่เคยคิดมาก่อนว่านางจะต้องมาเจอกับสัตว์อสูรนางเห็นกับมันตัวเป็นๆที่กำลังกัดกินซากศพอยู่ นางอยู่ที่เดิมได้ไม่นานนักนางก็ต้องวิ่งออกไปจากจุดนี้แล้ว เพราะเหมือนว่าสัตว์อสูรเหล่านั้นจะได้กลิ่นศพที่ตาย เพื่อนนางวิ่งออกมาสักครู่ก็ได้ยินเสียงสัตว์อสูรเหล่านั้นกัดกันเพื่อแย่งกินซากศพ คืนนี้นางยังคงระแวงว่านางจะอยู่ที่ใดดีเนื่องจากว่าป่าแถวนี้มีสัตว์อสูรมากมาย หากนางอยู่บนต้นไม้ก็ไม่น่าจะรอด นางได้แต่งพุ่งวิ่งไปตลอดเวลาก็ไปพบศพอีกจนได้ นางพยายามหลีกเลี่ยงที่จะไปทางนั้นในที่สุดนางก็เหนื่อย นางพิงต้นไม้ใหญ่ไม่นานนางก็ได้ยินเสียงแสกสากบริเวณใกล้ๆ นางมองไปดูก็พบกับชายชราผู้นั้นกำลังเดินมาทางนางเขาเหมือนบาดเจ็บสาหัสมือข้างหนึ่งกุมที่หน้าอก มืออีกข้างหนึ่งจับดาบเหมือนกำลังใช้ดาบยันตัวเองแล้วเดินลากขาออกมา เลือดเขานั้นยังหยดตามทางอยู่เลย เสียงดาบครูดกับดินและหยุดลงสลับกับเสียงก้าวเท้า และครูดกับดินอีกครั้ง เป็นเสียงแบบนี้ซ้ำๆนางจึงแอบดู ชายชราที่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยหนวดเคราสีเงินผมสีเงินของเขาก็หลุดออกจากยางมัดตอนนี้เขาจึงดูเราๆกับขอทานและใบหน้าของเขาก็เปื้อนเลือดสภาพร่างกายคือย่ำแย่แต่เขายังลากสังขารของเขาเดินต่อมาเรื่อยๆ ลมหายใจของเขานั้นโรยรินเสียเหลือเกิน ถ้าปล่อยไว้อย่างนั้นเขาอาจจะไม่ได้ตายด้วยคมดาบที่ต่อสู้เมื่อครู่ แต่อาจจะตายเพราะสัตว์อสูรได้กลิ่นเลือดแล้วมากัดกินก็ได้ หลินซือหยามองดูสักพักก็ตัดสินใจเดินออกไป เมื่อชายชราผู้นั้นเห็นก็ตกใจเล็กน้อยเพราะเขาไม่คิดว่าจะมีเด็กน้อยตัวเล็กๆที่อยู่ในป่าคนเดียว เขามองไปรอบข้างมองไปข้างหลังของเด็กน้อยก็ไม่เห็นมีใคร

"ท่านตาท่านบาดเจ็บสาหัสข้ามีสิ่งใดสามารถช่วยท่านได้หรือไม่เจ้าคะ"

เสียงของเด็กน้อยแหบเล็กน้อยเรื่องจากนางไม่ค่อยได้ใช้เสียงมาหลายวันแล้ว นอกจากเสียงกรี๊ดเมื่อที่นางพบเจอกับศพแรก นางไม่รู้ว่านางจะช่วยเขาได้ไหมแต่ดูแล้วเหมือนเขาเป็นคนดีนางจึงคิดอยากจะช่วยเขา

"เด็กน้อยไม่มีใครช่วยข้าได้หรอกบาดแผลที่ข้าได้รับนั้นมาจากดาบที่อาบไปด้วยพิษ ไม่นานข้าก็คงจะตายแล้วเจ้ารีบไปเถอะเพราะเมื่อข้าตายสัตว์อสูรในป่านี้ก็ต้องมารุมกัดกินข้าแล้วเจ้าจะไม่ปลอดภัย"

ชายชราผู้นั้นกล่าวขึ้น

"ท่านตาข้าเห็นท่านตามต่อสู้ได้เก่งขนาดนี้ ท่านตาจะยอมตายง่ายๆหรือเจ้าคะ เอาแบบนี้ข้ายังพอมีสมุนไพรอยู่ เป็นสมุนไพรรักษาพิษของป่าแห่งนี้ มันน่าจะใช้ได้เอาแบบนี้ท่านตาเ กินอาหารแห้งนี้ก่อนนะเจ้าคะแล้วก็กินสมุนไพรนี้ตาม"

เด็กหลินซือหยากล่าวขึ้นและส่งอาหารแห้งที่นางมีให้ผู้เฒ่า ที่นางไม่ให้ชายชรากินผลไม้เพราะว่าหากจะกินกับสมุนไพรแล้วมันจะทำให้มีฤทธิ์ขัดกัน จะทำให้สมุนไพรไม่สามารถสำแดงฤทธิ์ของตัวเองได้ อาการก็จะแย่ลงกว่าเดิม ชายชราดมสมุนไพรสักครู่ก็รู้ว่าเป็นสมุนไพรรักษาจริงๆเขารีบกัดอาหารแห้งไปสักเล็กน้อยแล้วก็กินสมุนไพรทันที

"มาเถอะเดินมาไกลกว่านี้อีกสักหน่อยนึงหากอยู่ใกล้จุดนี้เดี๋ยวสัตว์อสูรจะลากพวกเราสองคนไปกินเสียก่อน"

ชายชราพูดขึ้นตอนนี้เขามีความหวังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว เพราะอีกไม่นานยานั้นก็ออกฤทธิ์ชายชรายังพอมีกำลังเมื่อนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่เขาก็สร้างเกราะป้องกันขนาดใหญ่ไว้ให้ตัวเองและเด็กผู้นั้นเพื่อไม่ให้สิงสาราสัตว์เข้ามา และชายชราผู้นั้นก็นั่งสมาธิอยู่แบบนั้น เมื่อค่ำลงแล้วเสียงสัตว์ก็ร้องดังเช่นเคยแต่ตอนนี้หลินซือหยาไม่สามารถที่จะขึ้นต้นไม้ได้ เพราะหากนางขึ้นต้นไม้ก็ต้องปล่อยให้ชายชราอยู่ข้างล่างเพียงลำพัง จึงอาศัยกำลังของนางคอยดูแลชายชรา นางพยายามจะไม่หลับนอนแต่มันก็น่าแปลกเสียงสัตว์อสูรนั้นดังก็จริง แต่ไม่มีสัตว์อสูรตัวใดมาหาพวกเขาเลยสักตัว ที่สุดนางก็เผลอหลับไป