๓(หากนี่คือนิยาย)

๓

“เหลียนจื่อ!”

ข้าถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นเหลียนจื่อเดินตามหลังท่านเจ้าเมืองหนุ่มมาโดยที่ท่าเดินยังปรกติ

“อวี้หวน…ฮือ~”

ผงะไปครู่หนึ่งเมื่อเหลียนจื่อวิ่งเข้ามาหาแล้วสวมกอดเต็มรัก นางร้องไห้สะอึกสะอื้นจนข้าทำตัวไม่ถูก ทำเพียงลูบแผ่นหลังนางเบา ๆ ปลอบด้วยการกระทำแทนคำพูด

“อวี้หวน ข้าขอโทษเจ้า…ฮึก! ฮือ~”

ยิ่งปลอบก็ยิ่งร้อง เหลียนจื่อปล่อยโฮอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจนข้าเริ่มทำตัวไม่ถูกกับสายตาที่มองมา

สตรีคนอื่นในหมู่บ้านไม่เท่าไร แต่เหล่าทหารที่เห็นใบหน้าข้าต่างพากันชะงักไปครู่หนึ่งแล้วแสดงสีหน้าเวทนา

เจ้าต้องทำใจแล้วอวี้หวน ต่อไปนี้เจ้าต้องสู้กับสายตาชาวบ้านอีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็นสายตาเวทนา รังเกียจ ดูถูกเหยียดหยาม…

เจ้าก็ต้องรับให้ได้!

“ข้าเข้าใจความเศร้าโศกของแม่นาง แต่ช่วยระงับอารมณ์หน่อยได้หรือไม่”

เหลียนจื่อผละอ้อมกอดออกจากข้า เราสองคนหันไปมองที่มาของเสียงก็เห็นเป็นร่างสูงใหญ่ของบุรุษในชุดเกราะหนาเตอะพร้อมมีผ้าคลุมอัศวินสีแดงคลุมด้านหลัง

เท่านี้ก็ทราบแล้วว่าเป็นแม่ทัพ!

ดูเหมือนเมืองหวู่จะไม่ได้มีเพียงเจ้าเมืองคนใหม่เท่านั้น แต่ยังมีแม่ทัพคนใหม่ด้วย

“เจ้าค่ะ…เอ่อ ท่านแม่ทัพคนใหม่หรือไม่เจ้าคะ”

เหลียนจื่อเอ่ยถาม นางสงสัยเช่นเดียวกับข้าแต่ไม่เก็บงำความคิด เอ่ยถามเขาไปตามตรง

“ใช่ ข้าคือแม่ทัพคนใหม่ของเมืองหวู่ เติ้งซือหยู”

“คารวะท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ”

สาว ๆ ทุกคนพร้อมใจกันคารวะแม่ทัพเติ้งที่เป็นหนุ่มวัยรุ่นราวคราวเดียวกับท่านเจ้าเมือง

มือหนาโบกหนึ่งครั้ง ดูไม่ใส่ใจเรื่องการทำความเคารพ เขากวาดสายตาไล่มองสาว ๆ ทุกคนก่อนที่จะมาหยุดที่ข้า

แอบแปลกใจเล็กน้อยที่เขาไม่แสดงความเวทนาผ่านสายตายามที่มองข้า ทั้งยังไม่มีความตกใจในแววตาเลยสักนิด

จิตใจเข้มแข็งที่ได้มากจากตำแหน่งสินะ!

“แม่นางกระมัง คนที่สตรีทุกคนบอกว่าถูกจับมาที่นี่ก่อนใคร ขออภัยที่คำถามนี้อาจกระทบจิตใจ”

ความเจ็บปวดย่อมอยู่ส่วนลึก แต่ข้าเลือกที่จะเก็บความเจ็บปวดนั้นเอาไว้แล้วพยักหน้ารับ

“เจ้าค่ะ ข้าอวี้หวน”

“แม่นางอวี้ ยังมีสตรีที่ถูกซ่อนอยู่ที่ใดในหมู่บ้านอีกหรือไม่ เมื่อเจอตัวครบแล้วเราจะได้ทำการพาแม่นางทั้งหลายกลับสู่อ้อมกอดคนที่รัก”

คำพูดตอนท้ายทำสตรีทั้งหลายพากันก้มหน้างุด ข้าพอจะเดาความคิดของพวกนางออก

“เกรงว่าจะไม่มีอ้อมกอดของคนที่รักรออยู่แล้วเจ้าค่ะท่านแม่ทัพ”

“นั่นสิเจ้าคะ พวกเราที่เปื้อนมลทินเช่นนี้แล้ว ใครจะอ้าแขนรับเข้าสู่บ้านเดิม”

สตรีอายุน้อยกว่าข้าสองคนกล่าวด้วยความหมดอาลัยตายอยาก ไม่อาจกล่าวได้ว่าข้าหรือนางเจ็บปวดมากกว่ากัน

ข้าอายุ 23 หนาว พวกนางยังเพียง 17 ถึง 18 หนาวกันเท่านั้นและยังไม่ออกเรือน ไม่ต้องรอให้ใครเอ่ยกระทบกระทั่ง พวกนางก็พูดเองและเจ็บปวดกับคำพูดของตนเอง

ที่ท่านแม่ทัพกล่าวว่าเข้าใจความรู้สึกของพวกเราเมื่อครู่ไม่เป็นความจริง นอกจากพวกเราที่เผชิญกับฝันร้ายมานานปีแล้ว ใครก็จินตนาการความเจ็บปวดนี้ไม่ออก

“มีเท่านี้แล้วเจ้าค่ะ”

ข้าจำแม่นางที่มีมากกว่า 20 คนได้ไม่มีใครขาดตก เมื่อไล่สายตานับแล้วถึงได้เอ่ยตอบท่านแม่ทัพ

“ดี! หัวหน้าโจรหนีไปได้ ข้าจะไปตามจับหัวหน้าโจร ต้องมอบหน้าที่ต่อจากนี้ให้ท่านเจ้าเมืองอี้แล้ว”

เมื่อได้รับสายตามากมายจับจ้อง ท่านเจ้าเมืองอี้ก็กล่าวกับทุกคนเสียงนุ่ม

“แม่นางทั้งหลายวางใจ เราออกไปจากที่นี่กันก่อนแล้วไปพักผ่อนในสถานที่ที่ข้าเตรียมเอาไว้ให้ ต่อจากนี้จะเอาอย่างไรกันต่อ เราถามความสมัครใจกันในภายหลัง”

ท่านเจ้าเมืองอี้คล้ายเดาได้ว่าสตรีหลายคนไม่ประสงค์กลับจวนสร้างความอับอายให้แก่ผู้ใด และเหมือนหนึ่งในนั้นจะเป็นข้าด้วย

ข้าไม่ได้ทำอันใดผิดก็จริง แต่คนที่รับผลการกระทำอันเลยร้ายของโจรชั่วคือข้า กล่าวตามตรงว่าข้าไม่คิดกลับไป

ข้าไม่อยากเห็นสีหน้ารังเกียจของสามี ไม่อยากให้เขาได้รับคำติฉินนินทาจากชาวบ้านที่มีภรรยาต้องมลทิน

“เจ้าค่ะท่่านเจ้าเมือง”

สตรีทุกคนย่อกายลงขอบคุณเจ้าเมืองจากนั้นก็เดินตามเขาออกไปจากหมู่บ้านแห่งนี้

ข้าและเหลียนจื่อขอเดินรั้งท้ายสตรีทั้งหลาย ด้านหลังพวกเรายังมีทหารอีกหลายนายถืออาวุธตามมาด้วย

ในตอนที่เดินลัดเลาะผ่านป่าไปยังเส้นทางที่ถูกใช้จนเป็นทางเดินเตียนโล่ง เหลียนจื่อก็เอ่ยขึ้น

“อวี้หวน เจ้าก็รู้สึกเช่นเดียวกับข้าใช่หรือไม่ ก่อนหน้าอยากออกไปจากที่นี่แทบตาย แต่พอจะได้ออกไปจากนรกขุมนี้แล้ว กลับไม่รู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะเป็นสวรรค์หรือไม่”

เหลียนจื่อพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ข้ารู้ว่านางดีใจมาก แต่ก็เสียใจมากเมื่อนึกถึงอนาคตของตนเอง

แค่จินตนาการถึงสายตารังเกียจจากผู้คน หัวใจก็คล้ายถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็นแล้ว

“หากอยากได้คนไปเป็นเพื่อน ข้ากลับไปกับเจ้าได้”

เหลียนจื่อน้ำตาคลอทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น

“ฮึก! เหตุใดเจ้าดีกับข้านัก เจ้ายิ่งทำข้ารู้สึกผิดที่วิ่งหนีเจ้าไปก่อนหน้านี้”

ข้าดวงตาเบิกโพลงเพราะนึกถึงสิ่งใดได้ กล่าวโดยไร้เสียงว่า ‘กำไลเล่า’

เหลียนจื่อไม่ได้ตอบเป็นคำพูดแต่ตบอกเบา ๆ แทน เมื่อนางเห็นข้าถอนหายใจด้วยความโล่งอกก็นิ่วหน้าใส่ข้า

“นิ่วหน้าใส่ข้าด้วยเหตุใด”

“เหตุใดไม่โกรธข้า เจ้าควรโกรธข้าที่วิ่งหนีเจ้าไปเมื่อครู่นี้ แต่เจ้ากลับ…ฮึ่ย!”

นางรีบปาดน้ำตาออกจากหางตา คงรู้สึกผิดที่ทิ้งข้าเอาไว้คนเดียวไม่น้อย

ข้าไม่ได้โกรธนาง เป็นนางที่รู้สึกแย่จนเอาอารมณ์เหล่านี้ไปปนกับความรู้สึกดีใจ เสียใจ หวาดกลัว

อารมณ์ตีรวนจนจิตใจรับไม่ไหว น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาจห้ามตัวเองได้

“ข้าให้อภัยเจ้าแล้ว เพราะฉะนั้นเจ้าก็อย่าได้ใจร้ายกับตนเองมากไปเลย มาคิดดีกว่าว่าจะกลับไปหามารดาเจ้าอย่างไรดี อยากไปคนเดียวหรืออยากให้ข้าไปด้วยก็พูดมา”

เหลียนจื่อสูดน้ำมูกแล้วปาดน้ำตาที่ไหลออกจากหางตา จากนั้นก็พรูลมออกจากปากไล่อารมณ์เศร้าหมอง

“ไม่ร้องแล้ว! ว่าแต่ทำไมเจ้าพูดเหมือนจะไม่กลับจวน”

ข้าไม่เคยบอกเจตนาของตนให้ใครฟังรวมถึงเหลียนจื่อ

ด้วยเช่นกัน ไม่แปลกหากนางจะสงสัย

“ข้าคิดว่าจะไม่กลับไปบ้านสามีแล้ว”

ยิ่งไม่กล้ากลับไปบ้านเดิม!

“บ้านสามีไม่กลับ อย่าบอกว่าเจ้าก็จะไม่กลับจวนตระกูลอวี้ด้วยเช่นกัน”

ข้าพยักหน้ารับ เดิมทีข้าก็เป็นบุตรสาวสายรองของตระกูลอวี้อยู่แล้ว ไม่ว่าข้าจะมีชีวิตอยู่หรือจากไปแล้วล้วนไม่สำคัญ

“เจ้ายังมีมารดาให้กลับไปหา ส่วนมารดาข้าจากไปตั้งนานแล้ว ข้าคงใช้ชีวิตไปเรื่อย ๆ”

“รับปากข้า ห้ามคิดสั้นเป็นอันขาด”

ข้าชะงักเท้าไปครู่หนึ่ง แต่เมื่อหันไปเห็นทหารตีหน้าดุใส่จึงได้เดินต่อไป เอ่ยในส่ิงที่เหลียนจื่ออยากได้ยิน

“ข้ารับปากเจ้า ไม่คิดสั้นเป็นอันขาด คนเราตายง่ายนัก หากถึงเวลาต้องตายเดี๋ยวก็ตายเอง”

“ได้ยินเจ้าพูดแบบนี้ข้าก็สบายใจ เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ เจ้าไปพักบ้านข้า จะอยู่นานก็แค่ไหนก็ได้ เรือนหลังนั้นข้าอยู่กับท่านแม่สองคน ไม่มีใครเข้ามายุ่มย่ามแน่”

“แต่ข้ากลัวจะเป็นการรบกวนเจ้า ข้ากลับจวนไปเป็นเพื่อนเจ้าเท่านั้นได้หรือไม่ จากนี้ข้าจะไปตามทางของข้า เจ้าไม่ต้องห่วง”

ข้าไม่อยากสร้างความลำบากใจให้ใคร ที่เสนอตัวไปเป็นเพื่อนเหลียนจื่อก็เพราะกลัวเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น

“เฮ้อ~ยอมแพ้แล้ว”

“...”

ข้ายังไม่ทันได้โล่งอก เหลียนจื่อก็เอ่ยเสริม

“แต่แค่ชั่วคราวเท่านั้น ไปถึงที่พักที่ท่านเจ้าเมืองเตรียมเอาไว้เมื่อใด ข้าจะโน้มน้าวเจ้าอีกที”

ข้าไม่ได้กล่าวสิ่งใดนอกจากยิ้มบาง ในใจมีคำตอบเอาไว้แล้ว แต่เมื่อนางมีใจจะโน้มน้าวข้าก็ไม่คิดขัด

ข้าเดินตามสตรีทั้งหลายไปเรื่อย ๆ มีจังหวะหนึ่งที่ร่างสูงของท่านเจ้าเมืองหันมามองแล้วชะเง้อมองด้านหลังจนสบตากับข้าโดยตรง

คงไม่ใช่ว่าเขาได้ยินบทสนทนาระหว่างข้ากับเหลียนจื่อแล้วกระมัง!