๔(หากนี่คือนิยาย)

๔

กลิ่นอิสระเป็นเช่นนี้!

เมื่อออกมาจากฐานที่ตั้งโจรได้ข้าก็หลับตาเงยหน้าขึ้นสูดหายใจเข้าลึก อ้าแขนรับอิสระภาพที่เพิ่งได้รับ

“ฮือ~ข้าคิดว่าจะไม่มีวันนี้แล้ว”

ข้าลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ จากตอนแรกร้องไห้เพียงหนึ่งคนเท่านั้น ยามนี้พอคนหนึ่งร้อง อีกคนก็อดร้องตามไม่ได้ สุดท้ายกอดคอพากันร้องไห้

“อวี้หวน เจ้าไม่ร้องไห้บ้างหรือ”

เหลียนจื่อที่วันนี้ร้องไห้ไปหลายรอบแล้วหันมาตั้งคำถามกับข้า

“ไม่มีน้ำตาจะไหลแล้ว”

“เจ้าช่างเข้มแข็งนัก ข้าก็ไม่อยากร้องไห้ แต่มันอดไม่ได้จริง ๆ” เหลียนจื่อรีบปาดน้ำตาที่ไหลอาบใบหน้า

นางพยายามทำตัวเข้มแข็ง!

“หากเจ้าอยากร้องก็ร้องออกมาเถิด ข้าไม่มองว่าเจ้าอ่อนแอหรอก”

เหลียนจื่อเบ้ปาก สุดท้ายก็ร้องไห้ตามแม่นางน้อยทั้งหลาย ข้าไม่ห้ามนางร้องไห้แต่ยื่นมือไปโอบไหล่นางเอาไว้แล้วตบเบา ๆ

ท่านเจ้าเมืองอี้เห็นแบบนั้นก็เดินเข้ามาใกล้พวกเราแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ในเมื่อไม่อาจห้ามน้ำตาได้แล้ว เช่นนั้นเราเปลี่ยนสถานที่หลั่งน้ำตาดีหรือไม่ ทานอาหารดี ๆ นอนในที่สบาย”

แม่นางน้อยทั้งหลายคงรู้สึกไม่ต่างจากได้รับการปลอบโยน ขนาดข้าที่ใจแข็งยังฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจ

การกระทำของเจ้าเมืองทำให้ข้าอดตั้งคำถามกับตนเองไม่ได้ว่า…

สามีของข้าจะปลอบประโลมข้าเช่นนี้หรือไม่

เขาจะตามหาข้า จะเฝ้าคิดถึงข้าหรือไม่

หนึ่งเค่อต่อมาพวกเรานั่งรถม้าจากอดีตฐานที่ลับโจรเข้ามาในเมือง ทำให้ข้าทราบว่าระยะทางของฐานที่ลับห่างจากจวนของข้าไม่มาก

ข้าที่กำลังนั่งมองเส้นทางตรงหน้าต่างรีบปิดม่านทันทีเมื่อผ่านจวนของสามี

“อวี้หวน เป็นอันใด”

ข้าจับอกตนเองมองเหลียนจื่อที่นั่งฝั่งตรงข้าม หัวใจเต้นแรงด้วยความระทึก

“ข้า…ข้า…ไม่มีอันใด”

แม่นางน้อยคนอื่นจับจ้องมายังข้า แต่ไม่กล้าซักถาม เพราะท่าทางของข้าชัดเจนว่า ‘มีอะไร’ แน่ ๆ

“เจ้าไม่ตอบก็ไม่เป็นไร อยากเล่าให้ข้าฟังเมื่อใดต้องรีบเล่าเลยเข้าใจหรือไม่”

เพราะสัมผัสได้ถึงความหวังดีอย่างจริงใจของนาง ข้าจึงพยักหน้ารับเบา ๆ นั่งเงียบจนกระทั่งรถม้าจอดนิ่งอยู่สถานที่แห่งหนึ่ง

เมื่อเปิดม่านออกดูก็เห็นว่าท่านเจ้าเมืองที่ขี่ม้านำขบวนกระโดดลงจากม้าตัวสูงใหญ่ ป้องปากบอกพวกเราเสียงไม่ดังไม่เบา

“ถึงแล้ว เชิญแม่นางทุกคนลงจากรถม้า”

รถม้ามีทั้งหมดสามคัน นั่งคันละแปดคน สตรีทั้งยี่สิบสี่คนทยอยเดินลงจากรถม้า

แต่ละคนมีท่าทางไม่คุ้นชินกับโลกภายนอก สายตาถูกจำกัดอยู่ในที่แคบมานาน ไม่แปลกที่จะไม่คุ้นชิ้น

“แม่นางทั้งหลายพักผ่อนที่นี่ก่อนหนึ่งคืน ระหว่างนี้จะเริ่มทำการซักถามประวัติและส่งคนไปบอกที่จวนแม่นางก่อนล่วงหน้า

แน่นอนว่าหากแม่นางคนใดอยากกลับจวนวันนี้ ข้าจะให้คนไปส่ง หรือจะอยู่ที่นี่อีกกี่วันก็ได้ อย่างไรเสียที่นี่ก็คือจวนพักพิงผู้เดือดร้อน”

ข้าหันไปมองแผ่นป้ายหน้าจวนก็เห็นว่าสลักด้วยอักษรคำว่า ‘คุณธรรม’ เด่นชัด

ให้ข้าเดาเล่น จวนพักพิงเพื่อผู้เดือดร้อนแห่งนี้มีผู้อำนวยการสร้างคือเศรษฐีคนหนึ่งร่วมกับคนของทางการ

หากพึ่งงบของทางการเพียงอย่างเดียว สถานที่พักพิงแห่งนี้ไม่เกิดขึ้นแน่

“เชิญแม่นางทั้งหลายเข้ามาด้านใน”

ข้ารอให้คนอื่นเดินเข้าไปด้านในก่อนแล้วรอรั้งท้าย ระหว่างนี้ก็กวาดสายตามองโดยรอบ

จวนพักพิงแห่งนี้ไม่ได้อยู่ใกล้ตลาด รถม้าที่สัญจรไปมาจึงไม่มาก แต่ก็ใช่ว่าไม่มีเลย

ในจังหวะนั้นเองมีรถม้าคันหนึ่งแล่นผ่านมาทางนี้พอดี ปรกติข้าไม่ได้ใส่ใจคนอื่นมากนัก แต่ไม่รู้ว่ามีอันใดดลใจให้ข้ามองไปยังรถม้าคันนั้น

ข้างหน้าต่างรถม้ามีสตรีหน้าตางดงามนั่งอยู่ ใบหน้าเกลี้ยงเกลาไร้บาดแผลของนางทำให้ข้ากระชับผ้าคลุมใบหน้าตนเองให้มิดชิดขึ้น

ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเกิดขึ้นอย่างไม่อาจห้ามความรู้สึกตนเองได้

“นั่นมัน…”

ข้าใจกระตุกทันทีเมื่อเห็นว่ารถม้าคันนั้นไม่ได้มีเพียงคุณหนูคนงาม แต่ยังมีบุรุษที่ข้าไม่มีวันลืมหน้าเขา

ร่างข้าแข็งทื่อเมื่อเขายื่นหน้าออกมานอกหน้าต่างคล้ายอยากสำรวจสถานการณ์ทางด้านจวนพักพิง

ข้าอาศัยจังหวะที่เขายังไม่ได้สบตารีบหันหลังให้รถม้า อธิษฐานต่อฟากฟ้าไม่ให้เขาจำข้าได้

แม้จะสงสัยถึงสถานะของสตรีที่มากับเขา แต่ความหวาดกลัวที่จะเผชิญหน้ากับเขามีมากกว่า

“ไม่นะ ขอเถอะ อย่าจำข้าได้เลย”

ข้าพยายามฟังเสียงรถม้าคันนั้นว่าเคลื่อนที่ไปไกลแล้วหรือไม่ ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อรถม้าคันนั้นไม่ได้จอดนิ่ง

แต่หายใจยังไม่ทั่วท้อง ท่านเจ้าเมืองอี้ก็เดินเข้ามาหาข้าแล้วถามว่า…

“มีเรื่องอันใดหรือไม่แม่นางอวี้”

ข้ารีบส่ายหน้าทันทีแล้วฉีกยิ้มให้เขา

“ไม่มีอันใดเจ้าค่ะ”

“มีแน่ ๆ ข้าว่าแม่นางไม่ควรปิดบังเรื่องนี้กับข้า หรือว่ารถม้าคันนั้นเกี่ยวข้องกับแม่นาง”

ช่างสังเกตเพียงนี้!

“คือว่า…” หรือข้าจะบอกท่านเจ้าเมืองไปเลยว่ายังไม่คิดกลับจวนวันนี้ “รถม้าคันเมื่อครู่ สามีข้าโดยสารมาด้วยเจ้าค่ะ”

เจ้าเมืองอี้นิ่งคิด เขาคงกำลังเดาสถานการณ์ในใจ

“สตรีที่โดยสารรถม้าเมื่อครู่ แม่นางอวี้รู้จักหรือไม่”

ข้าส่ายหน้าเบา ๆ รู้สึกเศร้าขึ้นทันทีเมื่อคิดว่านางอาจจะเป็นภรรยาคนใหม่ของท่านพี่

ขนาดพี่ชายน้องสาวยังยากจะนั่งรถม้าคันเดียวกัน ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไม่ผิวเผินแน่

“ข้าเข้าใจแล้ว และอยากให้แม่นางมีความหวังไว้ว่าสามียังยินดีกับการกลับมาของแม่นางอยู่”

ข้ายังจะหวังได้หรือ

“ท่านเจ้าเมือง…ข้า…ข้าไม่กลับจวนสามีได้หรือไม่”

ท่านเจ้าเมืองทำหน้าคิดหนัก

“หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง อีกไม่นานข่าวเรื่องทลายฐานโจรต้องถูกพูดกันปากต่อปากแน่ หากข้าจำไม่ผิดแล้วล่ะก็ สามีแม่นางได้ไปแจ้งทางการคนหายด้วย ยังต้องตรวจสอบรายชื่อคนหายกับทางกองปราบอีกที”

หมายความว่าหากท่านพี่ทราบข่าวเรื่องทลายฐานโจร อาจจะมาที่กองปราบเพื่อตรวจสอบรายชื่อใช่หรือไม่

ไม่ก็มาที่จวนพักพิงเลย แต่ว่า…

เขาจะมาหรือ!

“แม่นางไม่สะดวกใจจะกลับบ้านสามี”

“เรียนท่านเจ้าเมืองตามตรง ข้าไม่คิดว่าใครจะรับสตรีต้องมลทินแบบข้าได้เจ้าค่ะ”

“แม่นางอย่าคิดเช่นนั้น…”

เขามองหน้าข้าด้วยความเวทนาแล้ว!

“ข้าขอร้องท่านเจ้าเมือง ไม่รายงานเรื่องข้าแก่จวนสามีได้หรือไม่เจ้าคะ”

ท่านเจ้าเมืองถอนหายใจแต่สุดท้ายก็ส่ายหน้า

“ไม่ได้ หากพวกเขามาสอบถามเรื่องแม่นางข้าจำต้องตอบไปตามตรง”

ตงฉินเพียงนี้!

“เช่นนั้นบอกพวกเขาเพียงว่ามีรายชื่ออวี้หวน แต่ว่าอวี้หวนไม่อยู่ที่นี่แล้ว ได้หรือไม่เจ้าคะ”

“แบบนี้ข้าพอจะช่วยได้ แต่ข้าอยากลองเสนอให้แม่นางเผชิญหน้ากับเขาก่อน บางทีทุกอย่างอาจจะไม่ใช่อย่างที่แม่นางคิดเสมอไป ผ่านเรื่องเลวร้ายมาได้แล้ว แม่นางไม่คิดว่าจะมีเรื่องดีเกิดขึ้นต่อจากนี้หรือ”

หากไม่ใช่เล่า ข้าไม่เจ็บช้ำทรวงในหรือ

“เช่นนั้นขอเวลาข้าคิดก่อนเจ้าค่ะ”

ท่านเจ้าเมืองอี้พยักหน้ารับแล้วให้กำลังใจข้า จากนั้นก็ผายมือเชิญข้าให้เข้าไปพักผ่อนด้านใน

“อวี้หวน เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่”

เหลียนจื่อยังไม่ได้เข้าไปด้านใน นางยื่นมือมาให้ข้าจับ ข้าจึงยื่นไปจับมือนางเอาไว้แล้วเดินเข้าไปด้านในด้วยกัน

“เหลียนจื่อ ที่เจ้าชวนข้าไปอยู่เรือนสักพัก ตอนนี้ยังนับคำพูดนั้นอยู่หรือไม่”

เหลียนจื่อรีบพยักหน้ารับ

“อยากสิ! มีเจ้าไปด้วยข้าจะได้อุ่นใจมากขึ้น ข้าเข้าใจความรู้สึกเจ้าแล้ว ขนาดข้ากลับจวนตนเองที่มีเพียงท่านแม่อยู่แท้ ๆ ยังไม่มั่นใจ ไม่ต้องพูดถึงเจ้าที่มีสามีนับว่ามีชื่อเสียงในเมืองหวู่”

“ขอบใจเจ้า”

“ใครต้องขอบใจใครก็ยังไม่แน่”

“...”

“เข้าไปกันเถอะอวี้หวน อย่างน้อยคืนนี้ก็นอนหลับได้เต็มตากว่าคืนอื่น พรุ่งนี้ยังมีอันใดรอเราอยู่อีกมาก”

เหลียนจื่อพูดถูก!

พรุ่งนี้ยังมีเรื่องราวรออยู่อีกมาก แต่ข้าจะผ่านมันไปได้ใช่หรือไม่…