๒(หากนี่คือนิยาย)

๒

“อวี้หวน ของเยอะเกินไปข้าซ่อนไว้ไม่หมด เจ้าเอานี่ไปให้หมดเลย”

เหลียนจื่อยื่นเครื่องประดับทองสี่ชิ้นให้ข้าโดยไม่รู้สึกหวงแหน ข้ารับมาถือเอาไว้ รู้สึกเกรงใจจนไม่อยากรับ

“ออกไปได้แล้วข้าจะคืนให้เจ้าทันที”

“ไม่ต้องคืน ข้าให้เจ้าเลย”

จะได้อย่างไรกัน ข้าไม่ได้ออกแรงใดเลยจะรับผลประโยชน์นี้ไม่ได้

“แต่…”

“พวกเจ้าทำอันใดกัน!”

เราสองคนสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงของบุรุษดังขึ้นขัดจังหวะการพูดของข้า

“รีบเก็บให้ดี”

เหลียนจื่อกระซิบกับข้าเสียงเบา ก้มลงไปบนพื้นแล้วหยิบบางอย่างขึ้นมา

“มาขุดมันเจ้าค่ะ”

ข้าเผลอหันขวับไปมองหน้าเหลียนจื่อ ตอนแรกแอบสงสัยที่นางฝังของมีค่าไว้ใกล้ของกินเช่นนี้ เพราะเสี่ยงต่อการที่คนอื่นจะมาขุดหัวมัน

แต่ดูเหมือนว่ากรณีนี้จะช่วยพวกเราให้รอดจากสถานการณ์จับผิดสินะ

“ต้นแค่นี้หัวเท่านี้เชียวหรือ”

โจรชั่วสงสัย ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เราสองคนเพื่อจะดูให้แน่ใจ หัวใจข้าเต้นตึกตักแทบทะลุออกมาจากอก ในหลุมดินยังมีแหวนทองอีกหนึ่งวง

แย่แล้ว! หากเขาเข้ามาจะต้องเดาสถานการณ์ทุกอย่างได้แน่ ข้าจะทำอย่างไรดี

“คงเป็นพรรณพิเศษเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นหรือ ขอข้าดูหน่อย”

ดูไม่ได้! ถ้าดูแย่แน่

ข้าส่งสายตามองเหลียนจื่อที่ยามนี้เหงื่อเริ่มตกแล้วเช่นกัน นางสบตาข้าคล้ายอยากให้ข้าหาวิธีทำให้เรารอดจากสถานการณ์ในตอนนี้

แย่เพิ่มอีกเท่าตัว! เหลียนจื่อก็หวังพึ่งพาข้า!!

“เอ่อ คือว่า…”

“พวกเราหนีเร็ว ทางการมาบุกจับแล้ว!”

เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของลูกสมุนโจรดังขึ้นทำเราสองคนมองหน้ากันแล้วยิ้มดีใจ

ทหารมาแล้ว! พวกเรารอดแล้ว!!

“เฮือก!”

ข้าดีใจได้ไม่เท่าไรก็สะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกได้ถึงความ

เย็นเฉียบของปลายมีด

“ไป! ข้าจะพาเจ้าหนีไปด้วย”

เหลียนจื่อดวงตาเบิกโพลง นางเลิ่กลั่กขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ส่วนข้าก็ตกใจเพราะกลัวถูกจี้ทรัพย์สินไปอีกครั้ง

แต่เมื่อดูดี ๆ ถึงเห็นว่าโจรชั่วยังจับสังเกตไม่ได้ เขาเพียงอยากได้ตัวประกันไปกับตนด้วยคนหนึ่งก็เท่านั้น

หนีไป!

ข้าบอกเหลียนจื่อทางสายตาให้นางใช้จังหวะนี้หนีไปเสีย นางเองก็ไม่เสียเวลาคิด รีบวิ่งหนีไปทันทีโดยไม่หันมามองทางข้าอีก

หากเป็นคนอื่นอาจเจ็บปวดในการกระทำนี้ แต่สำหรับข้าแล้ว ไม่รู้สึกสะกิดใจเลยสักนิดเดียว

“หึ! หน้าอัปลักษณ์แล้วจิตใจยังอัปลักษณ์”

ข้าหันขวับไปมองหน้าโจรชั่วทันทีที่เขาพูดเช่นนั้น เจ้าโจรคนนี้แม้จะไม่เคยกระทำย่ำยีข้า แต่ข้าก็จงเกลียดจงชังเขาไปแล้ว

“ทำไมหรือนางอัปลักษณ์ หันขวับแบบนี้ไม่กลัวตายเพราะคมมีดข้าเลยสินะ”

“อยากฆ่าก็ฆ่า อีกอย่าง…คนอย่างเจ้าไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์ผู้อื่นว่าจิตใจอัปลักษณ์”

ไอ้โจรชั่ว!

ข้ามั่นใจว่าโจรผู้นี้ไม่ทำอันตรายข้าแน่ มิเช่นนั้นไม่พาข้าไปเป็นตัวประกันด้วยแบบนี้ หากเขาไม่สติหลุดจนพลั้งมือฆ่าข้าขึ้นมา อย่างไรข้าก็รอด

“คิดว่าข้าไม่กล้าหรือ”

“กล้าหรือไม่ตัวเจ้าที่รู้ดี ทหารมาแล้ว หากข้าไม่รอดเจ้าก็ไม่รอด…ซี๊ด!”

ข้าสูดปากทันทีเมื่อลำคอโดนคมมีด เพราะเช่นนี้โจรชั่วถึงได้เอามีดออกห่างจากลำคอข้า ใช้มือกระทุ้งหลังเบา ๆ ให้เดินไปด้านหน้าต่อ

“ไป!”

เพราะการดันหลังเมื่อครู่ทำให้ข้าเป็นอิสระจากเขา ข้าจึงอาศัยจังหวะนั้นรีบวิ่งหนีโดยไม่คิดชีวิต

“เจ้าจะไปไหน!”

อย่าสะดุดนะอวี้หวน หากเจ้าเกิดสะดุดขึ้นมาโดนเอาตายแน่ มันโมโหแล้ว ไม่ไว้ชีวิตเจ้าแน่

“กรี๊ด!”

ข้าบอกตัวเองในใจเช่นนั้น วิ่งโดยไม่หันไปมองด้านหลัง ทว่าจังหวะที่วิ่งอยู่นั้นกลับมีบางอย่างกระแทกเข้ากับข้อพับขาอย่างแรงจนขาอ่อน สะดุดล้มหน้าทิ่มพื้น

“หึ ๆ”

ข้าหันไปมองด้านหลังก็เห็นโจรชั่วย่างสามขุมเข้ามาหา โยนหินบนมือขึ้นลง ในตอนนั้นเองข้าถึงทราบว่าเขาขว้างก้อนหินใส่ข้อพับขาข้า

“ไม่เสียแรงที่ข้าเรียกเจ้าว่าโจรชั่ว!”

“อย่าปากดีให้มันมากนัก คิดว่าหน้าอัปลักษณ์ของเจ้าจะคุ้มภัยจากข้าได้หรือ บุรุษเมื่อต้องการแล้วไม่สนหรอก ว่ารูปลักษณ์ภายนอกจะเป็นเช่นไร”

มะ หมายความว่าอย่างไร!

“กลัวขึ้นมาแล้วสินะ”

โจรชั่วเดินมาหยุดอยู่ตรงปลายเท้าข้าแล้วย่อกายลงนั่งยอง ๆ มุมปากที่แสยะยิ้มทำให้เขาดูชั่วร้ายขึ้น

ยิ่งชั่วร้ายมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อเขายื่นมีดมาใกล้ใบหน้าข้าข้างที่ไม่มีแผลเป็น

“ไหน ๆ ก็กลายเป็นหญิงอัปลักษณ์แล้ว ข้าเพิ่มรอยบากบนใบหน้าเจ้าอีกดีหรือไม่”

ท่าทางของเขาในตอนนี้ไม่ต่างจากชายโรคจิตที่พร้อมลงมือเข่นฆ่าผู้คนให้สิ้น

ข้ายังไม่อยากตาย แต่ไม่ได้หมายความว่าข้ากลัวตาย ดังนั้นหากโจรชั่วลงมือปลิดชีพข้าในยามนี้ ข้าก็พร้อมที่จะตายทันทีโดยไม่เสียดายชีวิต

ที่อยากเจอบุตรชายเป็นครั้งสุดท้ายนั้น เห็นทีต้องได้เฝ้ามองเขาจากฟากฟ้าแล้ว

“ข้าพร้อมแล้ว”

ข้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดแล้วหลับตาลง ทำใจให้สงบให้พร้อมจากไป

“ได้! ในเมื่อเจ้าปรารถนาความเจ็บปวดนัก ข้าก็จะมอบให้…โอ๊ย~”

ข้าลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงร้องเจ็บปวดของโจรชั่ว ความหนืดที่กระเด็นติดใบหน้าทำให้ข้าสัมผัสดู มือสั่นทันทีเมื่อเห็นสีของเหลวบนนิ้วมือ

มันคือเลือด!

“จับมันไว้”

“ขอรับ/ขอรับ!”

เสียงที่ไม่คุ้นหูเรียกข้าให้เงยหน้าขึ้นมองต้นเสียงก็เห็นว่าเป็นร่างสูงใหญ่ให้ความรู้สึกสูงส่งและสง่างามออกคำสั่งกับทหารสองนายที่ใส่เสื้อเกราะพร้อมรบ

ลูกธนูที่อยู่ในกระบอกด้านหลังเขากับดอกที่ปักตัวโจรชั่วเป็นดอกเดียวกัน

ข้าจึงทราบว่าท่านผู้นี้คือคนที่ยิงธนูใส่โจรชั่ว!

“เจ้า…”

โจรชั่วคล้ายยังไม่สิ้นฤทธิ์ เมื่อเห็นเขามีท่าทีจะเอื้อมมือมาจับ ข้าก็รีบขยับกายออกห่างโดยการเขยิบก้นไปด้านหลัง ไม่สนว่าด้านหลังจะเป็นหนามแหลมหรือหญ้าพิษ

ขอเพียงไม่โดนโจรชั่วจับแล้วใช้เป็นเครื่องมือต่อรองกับท่านผู้ให้การช่วยเหลือ…

ข้าทนได้!

“ปล่อยข้า ปล่อย…โอ๊ย!”

โจรชั่วโดนกำปั้นของทหารนายหนึ่งทำให้ไม่กล้ากล่าววาจาใดให้มากความ

ท่านผู้สง่างามในชุดผ้าเนื้อดีสีนำ้เงินปักลายประณีตเดินเข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้าข้า ไม่ได้เอื้อมมือมาจับ แต่ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแทน

“แม่นางเป็นอันใดหรือไม่”

ข้าส่ายหน้าเบา ๆ เปลี่ยนเป็นนั่งคุกเข่าแล้วโขกศีรษะขอบคุณเขา

“ขอบพระคุณท่านเจ้าค่ะ มิทราบว่าท่านคือ…”

“อี้เซี๋ยเค่อ เจ้าเมืองคนใหม่ประจำเมืองหวู่”

เพราะแบบนี้ข้าถึงรอดไปจากที่นี่ เพิ่งมาประจำการได้ไม่นานก็สร้างผลงานแล้ว

“ขอบพระคุณท่านเจ้าเมืองอี้เจ้าค่ะ”

ข้าขอบคุณเขาด้วยความซึ้งใจ เจ้าเมืองอี้เองก็ยิ้มรับแล้วเล่าสถานการณ์ทางฝั่งเขาให้ข้าฟัง

“ยามนี้ท่านแม่ทัพกำลังจัดการฝั่งทางหมู่บ้าน ข้าได้ยินจากสตรีที่โดนจับมัดไว้ในเรือนบอกว่ายังมี…เอ่อ มีเจ้าอยู่ ข้าเลยออกมาตามหาที่นี่”

เขากำลังรักษาจิตใจข้าด้วยการไม่พูดคำว่า ‘สตรีหน้าบาก’ เป็นแน่

ความอ่อนโยนนี้ ข้าไม่ได้รับมานานเท่าไรกันแล้วนะ

“เจ้าค่ะ มีข้าแล้วก็สหายอีกคนหนึ่ง นางหนีไปทางนั้นเจ้าค่ะ” ข้าชี้นิ้วไปยังเส้นทางที่เหลียนจื่อวิ่งหนีไป

ท่านเจ้าเมืองพยักหน้ารับแล้วให้คนพาข้ามาส่งที่หมู่บ้าน ส่วนเขาเดินไปทางเส้นทางที่เหลียนจื่อวิ่งหนีไป

อย่าเพิ่งไปไหนไกลนะเหลียนจื่อ ยามนี้มีคนมาช่วยพวกเราแล้ว…

พวกเรารอดแล้ว!