แชร์

บทที่ 9

ผู้เขียน: ดาญา-DAYAH / JINDAYA
last update วันที่เผยแพร่: 2026-09-18 19:14:17

9

จุมพิตฉบับจันจ้าว

ทั้งสองคนมุ่งหน้าสู่คอนโดของจันจ้าว โดยที่เจ้าของห้องในตอนนี้กำลังหลับไหลอยู่ปล
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • ตามจีบจอมราช   บทที่ 13

    13แล้วพี่จอมจะไปส่งหนูในฐานะอะไรจอมราชเอารถของจันจ้าวมาคืนเพราะว่าตอนที่จันจ้าวกลับจากอู่นั้นเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เจษกรณ์ออกจากอู่พอดี เจษกรณ์เลยอาสามาส่งจันจ้าวที่บ้าน จันจ้าวเองก็ไม่ได้ปฏิเสธเพราะว่าหมดแรงในการขับรถแล้ว เพราะเขาคนนั้นคนเดียว!เมื่อขับรถมาถึงหน้าบ้านของจันจ้าวแล้วนั้นจอมราชเดินเข้าไปเลยโดยไม่ได้กดกริ่งแต่อย่างใด หันซ้ายหันขวามองหาเจ้าของบ้านแต่ไร้วี่แววเจ้าของบ้าน จนกระทั้งเดินไปหลังบ้านก็ได้ยินเสียงเมี้ยว ๆ ดังขึ้น เดินเข้าไปเรื่อย ๆ เห็นว่าเป็นคนที่ตนเองตามหาอยู่จันจ้าวกำลังนั่งบนเก้าอี้ตัวเล็กในมือก็ถืออาหารเปียกของแมวไว้ด้วย แมวตัวสีขาว คงจะเป็นแมวของข้างบ้านเพราะว่าบ้านของจันจ้าวนั้นไม่ได้เลี้ยงแมว‘เมี้ยว’ เสียงแมวร้องดังขึ้นมาและเดินมายังที่จอมราชยืนอยู่ค่อย ๆ เอาหัวไปถู ๆ บริเวณขาของจอมราช จันจ้าวหันตามแมวมาเห็นว่าใครมาบ้านของตนเองก็ตกใจอยู่“เอ้า พี่จอมจ๋ามาได้ยังไงล่ะจ๊ะ” จันจ้าวยืนขึ้นนำมือมาปัดเศษหญ้า เศษดินที่ติดกางเกง ก้าวเดินไปหาจอมราชที่กำลังก้มองแมวอยู่ “ไม่ลองอุ้มน้องล่ะจ๊ะ น้องน่ารักนะไม่ดื้อด้วย” จันจ้าวเห็นว่าอีกคนไม่อุ้มสักที ตนเองเลยตัดสิน

  • ตามจีบจอมราช   บทที่ 12

    12จูบเบา ๆ เท่านั้น“แล้วใครเขาอยากกอดมึง”ตั้งแต่ที่จอมราชเอ่ยประโยคนี้มานั้นจันจ้าวก็ไม่ยอมให้จอมราชจับตัวอีกเลย กว่าจันจ้าวจะยอมให้จอมราชจับตัวได้ก็ต้องรอให้จันจ้าวนั้นหมดฤทธิ์ก่อน กลายเป็นว่าไม่ใช่แค่กอดแล้ว แต่กลายเป็นอุ้มแทนจอมราชเดินอุ้มคนน้องมายังบ้านพักหลังเล็กของตนเองที่อยู่หลังอู่เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าน้องชายของตนเองยังไม่หลับ“อุ๊ย ๆ อุ้มกันมาแบบนี้เลยเหรอ” ถ้าไม่ติดว่าอุ้มจันจ้าวอยู่นั้นจอมราชก็คงจะเข้าไปเตะเจษกรณ์แล้ว“อย่ามากวนตีนนัก ไปเปิดประตูห้องให้กูหน่อย”“เอ้า แล้วเมื่อกี้ทำไมเปิดประตูบ้านได้”“เพราะมึงปิดไม่ดีไงไอ้เจษ ประตูมันอ้าอยู่กูก็ใช้ตีนเปิด อีกนิดกูก็จะใช้ตีนถีบมึงด้วย”“ครับ ๆ ไม่แซวแล้วครับ แต่อย่าเผลอผมแซวแน่” เจษกรณ์พูดไว้แค่นั้นก็รีบวิ่งไปเปิดประตูห้องนอนให้กับพี่ชายของตนเองทันที เมื่อเห็นว่าพี่ชายเดินเข้าไปแล้วก็วายหันหน้าไปยิ้มกริ่มพร้อมกับเอ่ยแซวอีกครั้ง “เบา ๆ นะเว้ยพี่จอม ผมนอนอยู่บ้านหลังนี้ด้วย”จอมราชที่วางคนน้องไว้บนเตียงเรียบร้อยแล้วก็หยิบหมอนได้ก็ปาไปทางประตูทันที แต่เจษกรณ์นั้นปิดประตูและวิ่งหนีไปก่อนจอมราชเดินเข้าไปในห้องน้ำกลับออ

  • ตามจีบจอมราช   บทที่ 11

    11แล้วใครเขาอยากกอดมึงเรื่องราวของเหตุการณ์เมื่อคืนยังเป็นที่ถูกพูดถึงอยู่ตลอดจนเวลานี้เป็นเวลาสิบโมงกว่า ๆ แล้วคนในตลาดก็ยังคงพูดถึงทั้งจอมราชและพลอยใสจันจ้าวได้ยินแม่ค้า พ่อค้าพูดเรื่องนี้มาตั้งแต่ย่างก้าวเดินเข้ามาในตลาด จนเกือบจะสุดตลาดแล้วก็คงได้ยินตลอดแป๋วและนุชที่วันนี้มาเดินด้านในตลาดเป็นเพื่อนกับจันจ้าวนั้นได้แต่แอบมองหน้าของจันจ้าวเป็นระยะ ๆ คอยสังเกตสีหน้าของจันจ้าว แต่แล้วสีหน้าจันจ้าวที่ปรากฏให้เห็นนั้นมีแต่รอยยิ้ม ถึงแม้ว่าจะเป็นการยิ้มที่ดูฝืนก็เถอะ“พี่แป๋ว พี่นุชจ๊ะ จันว่าตรงนี้น่าจะไม่มีของอะไรที่เราต้องซื้อแล้วนะจ๊ะ เราเดินกลับกันไปดีไหมจ๊ะ” จันจ้าวหันหลังกลับมามองสองสาวที่เดินตามหลังอยู่ ก่อนที่จะเอ่ยประโยคเมื่อกี้ขึ้น“จ้ะน้องจัน วันนี้เราจะทำอะไรกินกันจ๊ะ ไหน ๆ ก็เป็นวันหยุดของพวกเราทั้งที”“นั้นสิจ๊ะ พี่อยากกินส้มตำ น้องจันว่าดีไหม” พี่นุชพูดขึ้นบ้าง“ก็ดีนะจ๊ะ เราทำกันเองดีกว่าไม่ต้องไปซื้อ จันจะได้โชว์ฝีมือการตำส้มตำให้พี่ ๆ ได้กิน ถึงแม้ว่าพี่ ๆ จะกินบ่อยแล้วก็เถอะ”“ฮ่า ๆ” สองสาวประสานเสียงขำ“งั้นเราไปซื้อมะละกอ และของที่ต้องใช้กันดีกว่าจ้ะ”“จ้ะ”ทั้งส

  • ตามจีบจอมราช   บทที่ 10

    10คนที่จอมราชรีบไปหาวันนี้เป็นวันที่สองเข้าไปแล้วที่จันจ้าวนั้นกำลังหลบหน้าของจอมราช ตัวของจันจ้าวพยายามทำตัวเหมือนกับว่าตนเองไม่ว่างทั้ง ๆ ที่ช่วงนี้ตนเองนั้นว่างตลอด จันจ้าวที่นั่งเหม่อ ๆ อยู่ภายในห้องนั่งเล่นที่บ้านของตนเอง ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์บ้านที่ดังขึ้น ทำให้ตนเองต้องเดินไปรับสายนั้นเพราะว่าแม่จ๋าออกไปขายขนมตั้งแต่ช่วงสาย ๆ แล้ว“ฮัลโหล...” จันจ้าวยังไม่ทันที่จะพูดจบประโยค ปลายสายก็แทรกขึ้นมาก่อน“ฮัลโหลภา ภาเหรอนี่พี่เองนะ”พี่เองนะ? เสียงของพ่อเหรอจันจ้าวได้แต่นึกในใจของตนเองไม่ได้เอ่ยถามอะไรกลับไป เพราะกำลังฟังปลายสายพูดอะไรก็ไม่รู้อยู่“ภา ภาได้ยินพี่ไหม”“ผมไม่ใช่แม่จ๋าครับ แล้วแม่จ๋าก็ไม่อยู่ครับ”“จันจ้าวเองเหรอลูก นี่พ่อนะครับ”“มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ”“พ่อจะมาคุยแม่เราเรื่องเดิมนั้นแหละลูก ที่พ่อขอเข้าไปอยู่ที่บ้านด้วย ไหน ๆ พ่อก็ได้คุยกับเราแล้ว เราอนุญาตพ่อใช่ไหมลูก”“อนุญาตอะไรครับ ผมไม่รู้เรื่อง ถ้าไม่มีอะไรผมขอวางสายก่อนนะครับ ผมไม่ว่าง”จันจ้าวพูดเพียงแค่นั้นก็เอาโทรศัพท์บ้านวางไว้ที่เดิมของมัน ส่วนตนเองก็เดินไปนั่งที่โซฟาของตัวเดิมพ่อเหรอ? แล้วเรื่องที่จะ

  • ตามจีบจอมราช   บทที่ 9

    9จุมพิตฉบับจันจ้าวทั้งสองคนมุ่งหน้าสู่คอนโดของจันจ้าว โดยที่เจ้าของห้องในตอนนี้กำลังหลับไหลอยู่ปล่อยให้เจ้าของอู่อย่างจอมราชที่รับหน้าที่เป็นคนขับรถในตอนนี้ต้องอยู่คนเดียว จอมราชร้องเพลงคลอไปพร้อมกับเสียงเพลงเบา ๆ เพื่อไม่ให้รบกวนคนที่กำลังนอนหลับฝันดีเพียงชั่งครู่ก็มาถึงคอนโดของจันจ้าวแล้วเรียบร้อย คอนโดนี้มีพนักงานรักษาความปลอดภัยอยู่หน้าป้อมยามสองคน จอมราชเลยอุ่นใจมากขึ้น เพราะในตอนแรกที่รับรู้ว่าคนน้องจะมาอยู่คอนโดก็กลัวว่าที่พักจะไม่ปลอดภัย แต่ปรากฏว่าเมื่อตนเองได้มาดูลาดเลาไว้บ้างแล้วก็รับรู้ได้ว่าปลอดภัยดี พนักงานรักษาความปลอดภัยที่จำหน้าของจอมราชได้ก็ปล่อยให้อีกคนได้เข้าไปโดยที่ไม่ได้ถามอะไรมากมายนักตอนแรกกะไว้ว่าจะปลุกคนน้องให้เดินขึ้นไปบนห้องแบบดี ๆ แต่ดูจากการนอนหลับแล้วคงจะไม่มีท่าทีว่าจะตื่นง่าย ๆ เลยตัดสินใจอุ้มคนน้องไว้ในท่าเจ้าสาวแทน จอมราชเดินผ่านเข้าประตูไปได้เพราะมีคนกำลังเดินเข้าพอดี ยืนรอเพียงสองนาทีลิฟต์ก็ลงมายังชั้นล่างเรียบร้อยแล้ว จอมราชเดินเข้าไปยืนอยู่หลัง ๆ ของลิฟต์ถึงแม้ว่าจะมีคนหันมามองดูบ้างแต่จอมราชไม่ได้สนใจอะไรมากนัก จอมราชได้เอ่ยปากฝากคนที่ยืนอยู

  • ตามจีบจอมราช   บทที่ 8

    8จันจ้าวมีคนมาจีบ จันจ้าวกำลังนอนหลับขณะที่อาจารย์สอนอยู่ถึงแม้ว่าตนเองกำลังนอนฟุบกับโต๊ะแต่หูนั้นยังคงได้ยินเสียงรอบข้างอยู่ เพื่อนสนิทของตนเองมักจะคุยกันเรื่องที่อาจารย์กำลังสอน แต่บางกลุ่มที่กำลังนั่งคุยเรื่องของรุ่นพี่ที่เพิ่งเดินผ่านไปไม่นาน จันจ้าวเองที่ได้ยินเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ตนเองเกิดความสนใจอยากจะรู้เรื่องด้วยเลยเงยหน้าขึ้นหันไปมองเพื่อนสนิททั้งสองคน “ใครมา” “พี่แชมป์เดินผ่านไปเมื่อกี้” นะโมเอ่ยตอบกลับและก้มหน้าลงไปจดชีทสรุปแบบเดิมโดยที่ไม่ได้สนใจมากมายนัก ส่วนจันจ้าวเองก็แค่พยักหน้าตอบ แค่อยากรู้เท่านั้นแหละว่าใครเดินผ่าน แต่ต่อให้ใครเดินผ่านไปก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับตนเองอยู่ดี จันจ้าวเลยฟุบนอนไปกับโต๊ะแบบเดิม เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงได้เวลาเลิกเรียนแล้วทั้งสามคนเก็บกระเป๋าพร้อมที่จะลงไปหาอะไรทานที่โรงอาหาร ตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะบ่ายสองแล้วไม่รู้ว่าที่โรงอาหารของคณะจะมีอะไรให้ทานอีกไหม หรือทุกอย่างจะหมดแล้ว “ไปกันเถอะ” ปุบฝ้ายหันไปมองเพื่อนสนิททั้งสองคนและเอ่ยขึ้นมา ทั้งสองคนที่อยู่ด้านหลังก็พยักหน้าเห็นด้วยพร้อมกับเ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status