Chapter 1 - อยากกินเล้ง 1/2

“หา...เชี่ยไรวะเนี่ย!”

เสียงแจ้งเตือนจากมือถือดังติ๊ง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงสบถเต็มเหนี่ยวจากเจ้าของมือถือที่ดังลั่นประหนึ่งหม้อแกงระเบิดกลางครัว ดังจนลูกมือสองสามคนที่กำลังหั่นผัก แกะกุ้ง และเคี่ยวซุปอยู่ถึงกับชะงักมือ หันมามองต้นเสียงเป็นตาเดียว สีหน้าประหวั่นพรั่นพรึงกลัวว่า คนสบถจะเขวี้ยงตะหลิวหรือทัพพีตามมาด้วยหรือไม่

ต้นเหตุของความหัวร้อนมาจากรายการแข่งทำอาหารชื่อดังอย่าง The Golden Chef Thailand หรือที่เรียกกันติดปากว่า รายการเชฟกระทะทองคำ ที่เคยเป็นไวรัลในซีซั่นแรก ได้เปิดรับสมัครผู้เข้าร่วมรายการในซีซั่นที่สอง เตรียมความพร้อมให้คนทั้งประเทศตั้งตารอดูความดุเด็ดเผ็ดมันของเหล่าเชฟที่จะมาประชันฝีมือ

แน่นอนว่า เชฟเล้ง เชฟสุดหล่อคนดังในโลกโซเชียลฯ ที่ดังจากแฮชแท็ก #อยากกินเล้ง หัวหน้าเชฟวัยสามสิบต้นๆ ประจำภัตตาคารหรูของโรงแรมระดับห้าดาว เดอะ แกรนด์ คริสตัล ฮาบิเทล ก็เพิ่งได้รับข้อความยืนยันว่าเขาได้เข้ารอบ สิบคนสุดท้ายจากผู้สมัครหลายร้อยคน

ดีใจไหม? ไม่ต้องถามเลย วินาทีแรกที่เห็นอีเมล เขายิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู แต่ในขณะที่กำลังจะกระโดดโลดเต้นอยู่นั้น ความดีใจก็สะดุดกึกเมื่อเลื่อนสายตาไปเห็นโจทย์ที่แนบมาด้านล่าง

โจทย์แรก…อาหารทะเล โจทย์นี้ยังพอไหว ซีฟู้ดไม่ใช่แค่ของที่เขาคุ้นมือ แต่ยังเป็นของโปรดอันดับต้นๆ ที่เขาใช้พิชิตใจลูกค้ามานับครั้งไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นหอยนางรมสดเสิร์ฟแบบช็อตราดซอสเลมอนสูตรเฉพาะ ปลาหมึกย่างเกลือหิมาลายัน หรือแม้แต่ล็อบสเตอร์ราดซอสต้มยำ เขาก็ทำออกมาได้ดีแบบไม่มีใครกล้าติ ด้วยความรักในกลิ่นทะเลและเทคนิคที่ฝึกมาจนปลายนิ้วจำได้เอง โจทย์นี้คิดว่าชิลๆ ไม่ต่างจากเดินเล่นริมชายหาดมากนัก

โจทย์ที่สอง…อาหารป่า อันนี้ยิ่งถนัด แม่เขาเปิดร้านอาหารป่ามาเกือบสามสิบปี แค่ได้กลิ่นเนื้อกวางผัดเผ็ด หรือเนื้อจระเข้ผัดฉ่าพ่นไฟ เพียงแค่นี้ก็รู้แล้วว่าจานไหนรสชาติเข้าเครื่อง จานไหนห่วยแตกหมาไม่รับประทาน

แต่ทว่าพอไล่สายตามาเรื่อยๆ จนถึงโจทย์ในสัปดาห์ที่สาม…อาหารอีสาน!

นั่นแหละ ความเครียดเริ่มแวะมาทักทาย ไมเกรนเริ่มแดกหัวด้านซ้าย ความมั่นใจที่เคยสูงลิ่วหล่นตุบเหมือนข้าวเหนียวหล่นจากหวด เขานั่งนิ่ง มือกุมขมับ ลมหายใจติดขัดราวกับโดนกลิ่นปลาร้าตีเข้าหน้ายังไงยังงั้น

แม้รายการนี้จะชูจุดขายว่าเป็นเวทีแข่งทำอาหารไทยสไตล์ฟิวชั่น ที่เปิดกว้างให้ผู้เข้าแข่งขันใส่ไอเดียสร้างสรรค์เต็มที่ก็เถอะ แต่ปัญหาคือ อาหารอีสานดันไปโผล่อยู่ในช่วงต้นๆ ของการแข่งขันนี่สิ ซึ่งก็รู้ๆ กันอยู่ว่าถ้าทำเมนูในรอบแรกๆ ได้ไม่ถึงใจกรรมการ ต่อให้โจทย์หลังๆ จะทำดีขนาดไหน ก็ต้องตกรอบเก็บกระเป๋ากลับบ้านแต่โดยดี

แล้วถ้าวัตถุดิบลับดันเป็นปลาร้าด้วยล่ะก็...จบเกมตั้งแต่ยังไม่ทันได้ตั้งเตาดังไฟ^[1]ใส่ถ่านอย่างแน่นอน

เล้งนั่งกุมขมับอยู่ได้ไม่กี่อึดใจ บอย ผู้ช่วยเชฟประจำครัวที่ขึ้นชื่อว่าพลังงานล้นเหลือประหนึ่งอัดกาแฟสิบแก้วต่อวัน ก็เดินดุ่มๆ เข้ามาพร้อมท่าทางอารมณ์ดีสุดขีด มือหนึ่งหอบผักถุงใหญ่ที่เพิ่งเอาออกจากตู้แช่ อีกมือถือกะละมังสแตนเลสใบโต แต่พอเห็นสีหน้าเจ้านายตัวเองก็ต้องชะงักกึก เพราะหน้าของเล้งตอนนี้บิดเบ้ราวกับเพิ่งชิมแกงบูดค้างคืนมาก็ไม่ปาน

“โห...เฮีย หน้าบูดอย่างกับตูดลิง ไปเจออะไรมาครับเนี่ย”

“...”

ทว่าเล้งยังไม่ทันได้ตอบอะไร บอยก็เหมือนมีสัญชาตญาณของหมาขี้ประจบ วางของลงแล้วรีบพุ่งตัวเข้าหา ชะโงกหน้าข้ามไหล่ มองจอโทรศัพท์ในมือเจ้านายแบบไม่ต้องขออนุญาต ตามประสาลูกน้องที่คุ้นเคยกันดี และเมื่อเขาเห็นข้อความเต็มตา บอยก็เบิกตากว้าง ไม่ต่างจากเพิ่งเห็นลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งในแอปเป๋าตังค์

“เฮ้ย! เฮียเข้ารอบสิบคนสุดท้ายใช่ปะเนี่ย!” บอยดีใจยิ่งกว่าเจ้าตัว ก่อนจะกระโจนเข้ากอดเล้งแน่น เขย่าตัวเล้งยิกๆ ก่อนจะชะงักเบรกอารมณ์ตัวเอง เมื่อเพิ่งสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายยังหน้านิ่ง เลยโพล่งถามอย่างงงๆ “แต่เดี๋ยวนะ ทำไมเฮียไม่ดีล่ะ ไหนบอกว่าอยากไปแข่งรายการนี้มากไม่ใช่เหรอ”

^[1] ดังไฟ - ภาษาถิ่นอีสาน, เหนือ แปลว่า ก่อไฟ หรือจุดไฟ