Chapter 1 - อยากกินเล้ง 2/2

เล้งถอนหายใจออกมายาวเหยียด จนเหมือนจะถอนเอาทุกความกลุ้มในชีวิตออกมาพร้อมกัน ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือของตนให้บอยดูด้วยสีหน้าเซ็งจัดแบบไม่ต้องบรรยาย เสียงบ่นตามมาทันทีแบบไม่มีจังหวะให้หายใจ รัวเร็วเหมือนน้ำแกงเดือดปุดๆ ในหม้อต้มซุป บ่นไปก็กุมขมับไป

“มึงดูโจทย์ที่กูต้องแข่งดิ ข้อสามแม่งอาหารอีสานงี้ กูจะไม่รอดก็ตรงนี้แหละ มึงก็รู้ว่ากูทำอาหารอีสานได้ห่วยแตกขนาดไหน ส้มตำของกูรสชาติอย่างกับน้ำล้างครก ต้มแซ่บก็ไม่รู้จะแซ่บกี่โมง ลาบนี่ไม่ต้องพูดถึง เค็มก็เค็มเกิน เปรี้ยวก็เปรี้ยวไป ไหนจะหวานที่แถมมาแบบงงๆ อาหารไทย จีน ฝรั่งกูทำได้หมดนะ แต่พอเจออาหารบ้านเกิดตัวเองเท่านั้นแหละ...ตายสนิท!”

“ให้ผมสอนไหมเฮีย ฝีมือทำส้มตำผมไม่ใช่ขี้ๆ นะคร้าบ... ที่บ้านนี่ถึงขั้นตั้งฉายาว่า บอยครกแตก ตำทีเดียวมีสะเทือนทั้งซอย!” บอยยักคิ้วส่งมุกแบบมั่นหน้าสุดขีด เสียงของเขาลากยาวเหมือนจะขายฝีมือเต็มเหนี่ยว

“วันนั้นที่มึงตำกินกับเด็กในครัว กูกินไปคำนึงแล้วน้ำตาจะไหล”

“อร่อยมากใช่ไหมเฮีย”

“ส้มตำมึงน่ะ ไม่รู้ว่าตำอร่อยจนครกแตก หรือคนแดกจะขี้แตกก่อนกันแน่ รสชาตินี่เกินจะรับไหว กูกับไอ้เด็กพวกนั้นกินไปไม่ถึงห้านาที แม่งวิ่งไปขี้แทบไม่ทัน”

บอยยิ้มเจื่อน ถ้าไม่พูดก็คงไม่โดนด่า แต่ทว่าอีกไม่กี่อึดใจ เหมือนเขาเพิ่งนึกอะไรดีๆ ออก

“งั้นต้องเจ้านี้เลยเฮีย แม่งอย่างเด็ด อยู่ในตลาดแถวบ้านผม บอกเลยว่าอร่อยฉิบหาย คิวยาวเหยียด ไปซื้อตอนห้าโมงเย็น แต่กว่าจะได้กินก็เกือบทุ่มโน่นแน่ะ”

“แม่ค้าตำไป รำไป หรือมีโชว์เต้นหน้าครกด้วยวะ ทำไมมันช้าขนาดนั้น” เล้งเลิกคิ้ว ถามกลับด้วยน้ำเสียงประชด

“ก็เพราะคนมาต่อแถวรอซื้อไงเฮีย คิวยาวตั้งแต่หน้าตลาดยันท้ายตลาด”

“มึงก็เวอร์ไปไอ้บอย” เล้งหัวเราะในลำคอเบาๆ ขณะปรายตามองลูกน้องขี้โม้ ที่ตอนนี้ใบหน้าแหลมๆ เหมือนจิ้งเหลนของมันเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจเกินเบอร์

“ผมไม่ได้เวอร์นะเฮีย แม่ค้าตำเองทุกครก รสชาตินี่ไม่ต้องพูดถึง แซ่บทะลวงใจ อร่อยครบรส วัตถุดิบเลิศ ปูปลาร้านี่คือเดอะเบสต์เลยเฮีย ทั้งนัว ทั้งหอมละมุน ไม่เหม็น ไม่คาว ขายดีสุดๆ เลยเฮีย”

“หืม ขนาดนั้นเลยเหรอวะ”

“ขนาดนั้นเลยแหละเฮีย นี่ยังไม่นับรวมกับพวกไก่ย่าง เนื้อย่าง คอหมูย่าง ลาบอีสาน ต้มแซ่บ ตับหวาน น้ำตก ซกเล็ก แล้วข้าวเหนียวของร้านนี้นะ นุ่มไม่ติดมือ ขนาดเก็บไว้ค้างคืนยังนุ่มอร่อยอยู่เลย” บอยซี้ดปากเสียงดังฟังชัด ราวกับมีพริกขี้หนูกับน้ำมะนาวสดระเบิดปุ๊ป๊ะในปาก เขาหลับตาพริ้มเหมือนกำลังนึกถึงรสชาติสุดแซ่บที่เคยสัมผัส “พูดไปน้ำลายก็จะไหลไป ครั้งแรกที่กินนะ ผมแทบจะแว้นกลับไปกราบอกแม่ค้าเลย”

“ไอ้บอย มึงเล่าซะเห็นภาพ ทำกูน้ำลายสอไปด้วยเลยเนี่ย!”

“ผมเอาหัวเป็นประกันเลย อร่อยสมกับที่ผมยืนรอคิวจนไข่แข็ง”

“ไข่แข็ง? อะไรของมึงวะ?”

เล้งหันไปมองบอยทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย คิ้วขมวดเหมือนถูกเชือกมัดกลางหน้าผาก

“เอ๊ย…ขาแข็งน่ะเฮีย! ผมหมายถึงยืนรอนานเป็นชั่วโมงจนขาแข็งเลยน่ะ”

เมื่อฟังสรรพคุณยาวเหยียด แววตาที่เคยกังขาก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความลังเลจริงจัง เขากำลังชั่งใจระหว่างความมั่นหน้าของลูกน้องขี้โม้ กับความจริงที่แอบแทรกในคำคุยโว ถ้ามันเวอร์ก็แค่เสียเวลา แต่ถ้าเกิดอร่อยจริงขึ้นมา นั่นอาจเป็นทางรอดเดียวของเขาในโจทย์หายนะนั่นก็ได้

“เออๆๆ งั้นเย็นนี้ไปลองกินกัน ถ้าไม่สมกับที่มึงโม้นะไอ้บอย กูจะใช้มึงปอกหอม ปอกกระเทียมทั้งเดือนเลย”

เล้งก็ได้แต่หวังสุดใจว่าร้านอาหารอีสานที่บอยโม้มานั้นจะไม่ใช่แค่ราคาคุย แต่จะอร่อยสมคำร่ำลือจริงๆ เพราะถ้ามันถูกปากเขา นั่นก็หมายถึงแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์

ไม่ว่าจะต้องอ้อนวอน ขอสูตร ซื้อสูตร หรือแอบแกะสูตรก็ตาม ขอแค่ได้รสชาติแซ่บๆ นัวๆ ไม่จืดไม่จางเป็นน้ำล้างครกก็พอ