บทที่ 12 เหตุผลเดียว

พิมพ์จันทร์หลับตาแล้วระบายลมหายใจ อยากแก้ปัญหาที่เผชิญอยู่ในตอนนี้

“พ่อก็แค่ปฏิเสธ พ่อน่าจะรู้ว่าพิมพ์ไม่มีวันแต่งงานกับนายธัชพล” พิมพ์จันทร์เอ่ยแทรก

พรรณเรศตวัดสายตามองน้องสาว

“พิมพ์มันพูดถูก พ่อก็แค่ปฏิเสธไม่ยอมรับการแต่งงานครั้งนี้!”

“ถ้าฉันปฏิเสธมันจะเอาเรื่องแกไปแฉ แกจะเอาแบบนั้นไหม!” คนเป็นพ่อย้อน ทำเอาพรรณเรศดวงตาเบิกกว้าง ทรุดกายลงกองกับพื้น

พิมพ์จันทร์นิ่งงัน น้ำตาคลอ ที่บังคับเธอแบบนี้ เพราะต้องการช่วยเหลือพี่งั้นเหรอ พ่อทำเหมือนไม่แคร์พี่สาวแต่แท้จริงแล้วพ่อรักพี่มากกว่าเธอเสียอีก

“พ่อเลยบังคับให้พิมพ์แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก เพราะต้องการปกปิดเรื่องของพี่เรศงั้นเหรอ?” เธอถามบิดาเสียงสั่นเครือ

พิชัยชะงักน้ำท่วมปาก เพราะตนไม่มีทางเลือก

“พ่อจำเป็นพิมพ์”

หญิงสาวข่มความรวดร้าวไว้ในอก ตนเองไม่ควรใช้ชีวิตที่เหลือไปกับการยอมรับผู้ชายที่ไม่ได้รักเธอเลยแม้แต่น้อย การแต่งงานไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หย่างั้นเหรอ กว่าจะถึงตอนนั้นเธอคงต้องทนอมทุกข์ทุกวันๆ ไม่มีทาง

“พิมพ์ไม่แต่ง!” หญิงสาวเลือกยืนยันความคิดตนเองกับบิดาอีกครั้ง

“ถ้าแกไม่แต่ง พ่อจะปิดไอริสเสีย!”

“พ่อ!” เธอตะโกนลั่นน้ำตาไหลนอง

พรรณเรศนั่งทอดอาลัย แม้ได้ยินเรื่องราวบทสนทนาของน้องและพ่อก็ตาม หัวใจเธอมันแหลกสลาย และแน่ใจอีกว่าคนรักคงไม่มีทางยอมรับในตัวเธออีกแล้ว

 “ทำไมต้องเป็นแบบนี้...” เสียงครางแผ่วดังออกมา

สองคนมองไปยังร่างบางซึ่งนั่งทอดอาลัยบนพื้น เปลือกตาปิดลงล้มพับกองลงไป

“พี่เรศ!” เธอร้องแล้วตรงเข้าประคอง

พิชัยหลับตาแน่น แล้วระบายลมหายใจ

“ไสว!” เขาตะโกนเรียก เจ้าของชื่อรีบปรี่เข้ามา

“คะคุณพิชัย”

“แกไปตามอาคมมาแล้วพาคุณเรศไปที่ห้อง!”

“ได้ค่ะ” ไสวรับคำแล้วหายไปตามอาคมมา

ร่างบางถูกอุ้มพาขึ้นชั้นสอง ไสวมองไปยังสองพ่อลูกที่ยืนนิ่งท่าทางเครียดจัด แล้วถอนหายใจออกมาด้วยความกังวล หวังว่าคงไม่เกิดเรื่องอะไร

พ่อลูกสบตากัน ริมฝีปากบางเม้มแน่น กัดฟันข่มกลั้นความน้อยใจไว้ภายใน เธอรู้ดีต่อให้พ่อด่าทอพี่มากแค่ไหน พ่อก็ยังคงห่วงใยพี่สาวมากกว่าเธออยู่ดี ต่อจากนี้ขอทำเพื่อความฝันตัวเอง อนาคตในภายหน้า เธอขอไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องแบบนี้อีก

“พ่อขอร้อง ช่วยพี่แกสักครั้งเถอะนะ” คนเป็นพ่อยังคงอ้อนวอน

หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอ แล้วสบตาพ่อทั้งน้ำตา

“พิมพ์ยอมช่วยแต่พิมพ์ขอไอริส พ่อจะไม่มีส่วนยุ่งเกี่ยวกับบริษัทไอริสอีก!”

“นี่แก!” คนเป็นพ่อหัวเสีย “แกต้องการแบบนี้ใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ พิมพ์ต้องการแบบนี้1” คนสวยกัดฟันกรอด “ถ้าพิมพ์ต้องสละความสุขของพิมพ์ไปเพื่อใครบางคน พิมพ์ก็ควรได้รับผลตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อ!”

พิชัยขบกรามแน่น เพราะพิมพ์ไอริสถึงกลายเป็นบริษัทที่พัฒนาแบบก้าวกระโดด เขารู้ดีหากบริษัทอยู่ในมือบุตรสาวแล้ว จะต้องไปได้ดีแน่นอน แต่เขาอาจขาดรายได้มหาศาลไป ทว่าเขาไม่มีทางเลือกไหนเลย เพราะพิมพ์เองก็เสียสละเพื่อช่วยพี่สาว สมควรได้รับสิ่งนี้ตอบแทน

“ก็ได้ พ่อจะยกไอริสให้แก!”

หญิงสาวน้ำตาคลอ ถึงขนาดยอมยกบริษัทที่สร้างมาให้เธอเพียงคนเดียว พ่อคงรักพี่สาวมากถึงได้หลงลืมความรู้สึกของเธอไป ก็ดีเหมือนกัน หมดภาระเมื่อไหร่ เธอจะได้ตัดขาดจากที่นี่เสียที

เสียงมือถือดังขึ้น เจ้าของเครื่องรีบหยิบมันหลุบตามองเบอร์หน้าจอ พรรณเรศยิ้มกว้างรีบกดรับสายทั้งน้ำตา หัวใจเธอมันแทบแหลกสลายแล้ว

“ธัชค่ะ ธัช!” พรรณเรศกรอกเสียงสั่นเครือ

ปลายสายเงียบชั่วขณะ “เรศคุณเป็นยังไงบ้าง”

พรรณเรศเริ่มสะอื้น “เรศทนไม่ไหวแล้วธัช เราหนีไปด้วยกันไหมคะ”

“ทำแบบนั้นคงไม่ดีหรอก คุณเองต้องเสียหายด้วย คุณเป็นดารามีชื่อเสียง ถ้าหนีตามผมไปเป็นข่าวขึ้นมาคงไม่ดี”

“แต่เรศไม่มีทางเลือก ต่อให้เรศต้องเสียชื่อเสียงแค่ไหนเรศก็ไม่แคร์ ขอแค่เรศมีคุณก็พอค่ะธัช!”

ชายหนุ่มระบายลมหายใจ แววตาปวดร้าว

“เรามาเจอกันหน่อยไหมเรศ ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณด้วย”

พรรณเรศชะงัก สีหน้าหวาดหวั่น น้ำเสียงเขาดูไม่ปกติ เหมือนมีเรื่องบางอย่าง คงเป็นเพราะตาแก่นั้นเป็นแน่ที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ กระนั้นแล้วอย่างไรเสีย เขาก็คือพ่อของลูก

“ได้ค่ะ เรศอยากเจอคุณพอดีเลย” เธอรับคำแล้ววางสาย

หญิงสาวเดินลงบันได บิดาเหลือบมองแววตาหม่น เธอเลือกเมินแล้วก้าวออกมานอกบ้าน ขับรถออกมา ต่อให้อยากห้ามลูกแค่ไหน แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากปล่อยให้ลูกสาวได้เรียนรู้ยอมรับมันเท่านั้น

รถจอดเทียบหน้าร้านอาหารไทย พรรณเรศรีบปิดประตูเดินตรงไปยังห้องอาหารส่วนตัวที่เคยมากับเขาบ่อยครั้ง เมื่อพบหน้าคนรักเธอหย่อนกายลงตรงข้ามแล้วฉีกยิ้มกว้างด้วยความคิดถึง มือบางเอื้อมจับมืออีกฝ่ายไว้แน่น น้ำตาเอ่อคลอ

“คุณหายไปไหนมา เรศคิดถึงคุณมากนะคะ รู้ไหมว่าเรศต้องเจออะไรมาบ้าง!”

แววตาหม่นเศร้าจ้องมองไปยังคนรัก แล้วดึงมือตนเองกลับมา เขารู้สึกปวดร้าวยามเห็นหน้า เพราะภาพเหล่านั้นมันวนเวียนในหัวไม่เลิกรา หญิงสาวรับรู้ได้ถึงความห่างเหินของคนรัก มันทำเอาหัวใจแทบหลุดออกจากร่าง เธอภาวนาให้เรื่องทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี อย่าให้มีรอยร้าวระหว่างเราเลย

“คุณได้ไปตรวจตามที่หมอนัดบ้างหรือเปล่า” เขาถามเสียงแผ่วเบา

“หมอยังไม่ได้นัดเรศค่ะ นัดเดือนหน้า”

เขาพยักหน้าช้าๆ เป็นเชิงเข้าใจ

“ขยันไปตรวจด้วยนะ ลูกจะได้แข็งแรง”

ทำไมเธอถึงรู้สึกทรมานขนาดนี้ ไม่เข้าใจเลย

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะธัช ทำไมคุณถึงทำเหมือนไม่สนใจเรศเลย ทั้งๆ ที่เรศกำลังท้องลูกของคุณอยู่!”

สีหน้าคนถูกถามเครียดขึ้น ขบกรามข่มความรู้สึกเอาไว้ภายใน หัวใจมันแหลกสลาย เพราะรักและอยากแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ แต่เธอกลับทำร้ายหัวใจจนยับเยินไม่มีชิ้นดี การปกป้องเธอคงเป็นสิ่งสุดท้ายที่จะหลงเหลือไว้ให้ เด็กในท้องหากเป็นลูกของเขาเขายอมรับ แต่หากไม่ใช่เขาจำต้องปล่อยมือ

“ที่ผมนัดคุณมาวันนี้เพราะมีเรื่องบางอย่างที่ต้องการบอก” น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยออกไป ดวงตาคมมีน้ำตาคลอ

“เรื่องอะไรเหรอคะ” หัวใจคนฟังหวาดหวั่น เกรงสิ่งที่คิดมันจะเป็นจริง

เขาช้อนสายตามอง แววตารวดร้าว

“เราเลิกกันเถอะ”

พรรณเรศชะงักดวงตาเบิกกว้าง สิ่งที่ได้ยินมันไม่จริงใช่ไหม เธอกำลังฝันเท่านั้น หรือธัชกำลังหลอกเธอเล่น กลั่นแกล้งเพราะนึกสนุก ไม่ได้จริงจังกับเรื่องที่เอ่ยออกมา

“นี่คุณหมายความว่ายังไงคะธัช เรศไม่เข้าใจ!”

“ผมหมายความอย่างที่พูด”

“แต่เรศท้องลูกของคุณอยู่นะธัช!” พรรณเรศบอกเสียงแผ่ว