บทที่ 13 เหตุผลเดียว

เขาหัวเราะในลำคอ เพราะไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี วิธีนี้เป็นวิธีเดียวที่ทำให้พรรณเรศเจ็บน้อยที่สุด เขาพยายามปกป้องเธออย่างถึงที่สุด

“ผมไม่แน่ใจกับเรื่องที่คุณบอกแล้วเรศ!”

“ธัชกำลังดูถูกเรศอยู่นะคะ!”

ชายหนุ่มสบตา “ผมกำลังพูดเรื่องจริงเรศ คุณรู้อยู่แก่ใจว่าเรื่องที่ผมพูดอยู่มันจริงหรือไม่!”

“แต่เด็กในท้องเรศเป็นลูกคุณนะธัช!”

เขาขบกรามกำมือแน่น จ้องคนรัก

“ท้องลูกผม แต่ไปนอนกับผู้ชายคนอื่นเนี่ยนะเรศ!”

หญิงสาวสะอึกกับคำพูดของเขา ริมฝีปากบางสั่นระริก ร่างกายกำลังสั่นสะท้าน นี่เขารู้เรื่องระหว่างเธอกับพลรบงั้นเหรอ กระนั้นหากเธอไม่ยอมรับเล่า จะเป็นยังไง

“เรศไม่เคยมีใคร คุณอย่าพูดจาทุเรศๆ แบบนี้กับเรศนะธัช เรศมีคุณแค่คนเดียว!”

“แน่ใจเหรอเรศที่พูดมา ผมดูเหมือนคนโง่นักเหรอ!” เขาถามย้ำแววตาแข็งขึ้น

พรรณเรศขบคิดวุ่นวายภายในใจ เหตุผลอะไรเขาก็คงไม่เชื่อ แล้วเธอต้องทำยังไง

“ความรักของคุณที่มีให้กับเรศ มันแค่นี้เองเหรอคะ ทำไมคุณถึงหวั่นไหวกับเรื่องที่มาแทรกระหว่างเรา ทำไมคุณถึงไม่มั่นคงเหมือนเรศเลย” เธอตัดพ้อ

เขากล้ำกลืนน้ำตาเอาไว้ “มั่นคงงั้นเหรอ? ในชณะที่ผมคบกับคุณ ผมไม่เคยไปมีใครเลยเรศ แต่คุณกลับ...” เขาหยุดคำพูดไว้แค่นั้น น้ำเสียงถูกกลืนหายลงไป

เธอส่ายหน้าทั้งน้ำตา “เรศไม่เคยนอกใจคุณ เรศรักคุณแค่คนเดียว ได้โปรดอย่าทิ้งเรศไปเลยนะคะ”

ธัชพลเหลือบมอง ชายรูปร่างหน้าตาคมคาย สวมแว่นสีดำปกปิดสายตา สวมเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์ มองปราดเดียวเขารับรู้ได้ทันที ว่าชายคนนี้เป็นดารามีชื่อเสียงในตอนนี้ ธัชกระตุกยิ้มราวกับเยาะ ถ้ากล้ามาขนาดนี้ คงไม่ต้องคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจริงหรือไม่

“สวัสดีครับคุณธัชพล” เสียงทุ้มเอ่ยทัก ทำเอาหญิงสาวหน้าถอดสี ดวงตาเบิกกว้าง

พรรณเรศหันควับจ้องมองสีหน้าตื่นตระหนก จดจ้องอีกฝ่ายไม่วางตา

“คุณมาทำไม กลับไปนะ!” เธอร้องบอก เสียงสั่นเครือ

เขาไม่ตอบคำถามหย่อนกายลงเคียงข้าง ทำเอาพรรณเรศรีบกระถดหนีจนชิดกำแพง มือบางเย็นเฉียบ หัวใจราวกับจะหลุดออกจากร่าง

“ผมมาตามคำเชิญของคุณธัชพลน่ะครับ”

พรรณเรศหันสบตาคนรักทันที ส่ายหน้าน้ำตาค่อยๆ ไหลเอ่อ

“ธัชคะ...”

ชายหนุ่มขบกรามแน่น ก็แค่อยากรู้ว่าเธอจะปฏิเสธยังไงอีก

“ผมเชิญเขามาเอง เพราะผมอยากรู้ ว่าใครกันแน่ที่โกหก”

มือบางกระชากคอเสื้อจ้องมองแววตาวาวโรจน์

“กลับไปซะ ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งเรื่องของฉัน!” พรรณเรศตวาด

“ผมไม่ยุ่งไม่ได้หรอกครับ ผมไม่อยากให้คุณธัชพลโดนหลอก”

เพียะ!

สิ้นคำพูดฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้า พรรณเรศจ้องมองทั้งน้ำตา แล้วหันไปสบตาคนในหัวใจ

“ไม่จริงนะคะธัช อย่าไปเชื่อคำพูดของผู้ชายคนนี้ อย่าไปเชื่อ!”

พลรบใช้ลิ้นดุนแก้มเพื่อลดความเจ็บปวด เขารู้ดีว่าพรรณเรศคบหากับผู้ชายคนนี้มานาน ใครจะไม่อยากได้ทายาทคนเดียวของบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างเดม่อนจาเวล ทว่าตนนั้นก็ไม่อาจหักใจเลิกรักเธอไปได้ ทำไมเขาต้องหลงรักคนมีเจ้าของด้วย แล้วยังอยากแย่งชิงมาเป็นของตนเสียอีก

“เรื่องระหว่างเรา คงไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเราหรอกครับคุณพรรณเรศ” พลรบแสร้งประชด

“หุบปากแล้วหยุดพูดเดี๋ยวนี้!” เธอเริ่มกรีดร้อง

ดูจากอาการมันคงเป็นเรื่องจริง ทั้งที่รู้แก่ใจ แต่เขากลับต้องการคำยืนยันให้มันเจ็บขึ้นไปอีก

“ขอบคุณที่มาวันนี้ ทำให้ผมได้รู้ความจริง”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เพราะความจริงแล้ว ผมเองก็รักเรศเขามากเช่นเดียวกับคุณ”

“หยุดเดี๋ยวนี้ไม่ได้ยินหรือไง!” เธอกระชากคอเสิ้อจนเจ้าของตัวโยน “แกมันสารเลว!”

“ผมรู้”

ธัชพลมองภาพนั้นด้วยความเจ็บปวดแล้วลุกยืน ทำให้หญิงสาวยอมปล่อยมือ แล้วถลาไปหาคนรักแทน เธอจับท่อนแขนไว้แน่น

“ธัช... เรศขอร้อง เรศอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ เรศท้องลูกของคุณอยู่นะ” เธอบอกทั้งน้ำตา

“ถ้าเด็กในท้องคือลูกของผม ไว้คลอดแล้วคุณตรวจดีเอ็นเอเสีย แล้วผมจะส่งเสียเด็กคนนี้เอง”

“แล้วเรศล่ะคะ!”

เขาสบตา กลั้นน้ำตาเอาไว้ ทว่าอีกฝ่ายกลับรับรู้ได้ว่าเขากำลังทรมาน

“คุณนอกใจผมเรศ ถ้าผมนอนกับผู้หญิงคนอื่นบ้าง คุณจะยอมรับได้ไหม!”

คนฟังชะงัก “เรศไม่ได้นอนกับมัน!”

“หรือต้องให้เอาหลักฐานมาให้คุณดู คุณถึงจะเลิกปฏิเสธสักที คุณทำอะไรรู้แก่ใจตัวเองดี ที่ผมให้พลรบมาในวันนี้เพราะผมอยากยืนยันว่าสิ่งที่เห็นมันจริงหรือเปล่า แต่จากสีหน้าของคุณผมคงไม่ต้องเดาอีกแล้ว!”

มือบางบีบท่อนแขนแน่น เธอสับสน หัวใจแตกสลายหมดแล้ว

“เรศไม่ได้ตั้งใจ ทุกอย่างมันเป็นความผิดพลาด เพราะเรศเสียใจที่พ่อของคุณไม่ยอมรับเรื่องของเรา ไม่ยอมรับลูกในท้องเรศ เรศเลย....” เธอเว้นคำพูด “เรศขอโทษธัช เรศขอร้อง เรศรักคุณมากนะคะ”

เขาสบตาเธออย่างจริงจัง แล้วระบายลมหายใจหนักหน่วง

“มันผิดตั้งแต่ที่คุณไปกินเหล้าทั้งที่ตัวเองท้องแล้วเรศ...” เขาบอกเสียงแผ่วเบา

ธัชพลแกะมือคนรักออกจากท่อนแขน แล้วสาวเท้าทว่าเธอกลับถลาเข้าหมายคว้า แต่กลับถูกพลรบกอดรัดไว้แน่น โชคดีที่ร้านประจำของเธอกับเขา มีห้องทานอาหารเป็นการส่วนตัว ถึงทำให้เรื่องไม่บานปลายจนกลายเป็นข่าวใหญ่

“ธัชพลไม่ได้รักคุณอย่างที่ปากเขาพูดเลยสักนิดเรศ ผมต่างหากที่รักคุณ!”

เธอดิ้นรน “ปล่อยฉันไอ้สารเลว!”

“ทำไมเรศ ผมตามจีบคุณมานานทำไมไม่มองผมบ้าง” เขาตัดพ้อ

“เพราะฉันรักธัชไง ฉันไม่ได้รักคนอย่างแก ปากแกพูดได้นี่ว่ารัก แกจะรักฉันได้ยังไงในเมื่อฉันท้องลูกของธัชอยู่ แกรับได้งั้นเหรอ!”

“ผมรับได้ ไม่ว่าคุณจะเป็นยังไงผมก็รับได้เรศ!”

คนดิ้นรนหยุดชะงัก คนกอดเลยปล่อยเป็นอิสระ ดึงร่างบางให้หันมาสบตา ในอกพรรณเรศปวดร้าวทรมาน จนอยากตายเสียให้พ้นๆ เขาคงแต่งงานกับน้องสาวตามคำขอของตาแก่นั่นแน่ถึงได้ตัดสัมพันธ์กับเธออย่างไม่ไยดีเช่นนี้ เธอกัดฟันแน่นเก็บความเจ็บแค้นไว้ในอก สักวันต้องเอาคืนทุกคนที่ทำให้เธอตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ให้สาสม

“แน่ใจเหรอว่ารับได้” เธอถามย้ำ

“แน่ใจ”

แม้เพียงหมากตัวเดียว อาจพลิกเกมได้ทั้งกระดาน เด็กในท้องคนนี้เธอจะเก็บไว้เป็นเสี้ยนตำใจ ไม่ว่าธัชจะแต่งงานกับใคร เธอจะพาเขาไปปรากฏต่อหน้า และแสดงตัวให้ทุกคนได้รับรู้ ขนาดพลรบยังรับได้แม้กระทั่งลูกในท้อง ทำไมคนที่เธอรักถึงไม่ยอมรับ ดีเหมือนกันได้เห็นธาตุแท้ก็ในวันนี้ เธอจะได้รู้