ของถูก

[ เข้าใจแล้วขอรับเจ้านาย ] เสียงระบบหงอยลงทันที มันเองก็ลืมคิดไปว่าครอบครัวเจ้านายของมันยากจนที่สุดในหมู่บ้าน ถ้าจู่ ๆ เกิดร่ำรวยขึ้นมา คงมีชาวบ้านมากมายอิจฉาตาร้อนและก่อเรื่องให้พวกเขาลำบากเป็นแน่

ถานเซียนเซียนได้ยินเสียงระบบแบบนี้เลยเอ่ยปลอบสักสองสามคำ ก่อนที่พวกเขาจะเดินมาถึงย่านตลาดในเมือง

“อืม… พี่ว่าไปตั้งแผงตรงนั้นดีไหม” ถานจงหยางชี้นิ้วบอกน้อง ๆ เขาเห็นว่าตรงนั้นทำเลดีไม่น้อย หากใครผ่านไปผ่านมาก็สามารถแวะซื้อได้

“ดีขอรับพี่ใหญ่ น้องสาวไปกัน” ถานจงซิงพยักหน้ายิ้มรับคำและหันไปชวนถานเซียนเซียนให้เดินไปพร้อมกัน พวกเขามาแถวนี้ทุกวันเพื่อทำงานแบกหาม บรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่เคยใช้งานพวกเขาต่างร้องทักทายอย่างคุ้นเคย

“ท่านพี่รู้จักคนเยอะเหมือนกันนะเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนยิ้มบางเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นพี่ชายทั้งสองได้รับความเอื้อเอ็นดูจากเหล่าพ่อค้าแม่ค้า

“พวกพี่ชายมาทำงานที่นี่ตั้งแต่เด็กแล้วน่ะ” ถานจงซิงตอบอย่างสบาย ๆ

“รีบตั้งแผงกันเถอะ น้องชาย เจ้าไปซื้อกระดาษมาไว้ห่อลูกสนที นี่เงินสองอีแปะ”

ถานจงหยางบอกน้องชายและส่งเงินที่แม่เขาให้ไป ถานจงซิงรับเงินมาแล้วก็วิ่งไปที่ร้านค้าในตลาดอย่างคุ้นเคย เขารู้ดีว่าร้านไหนที่ขายกระดาษราคาถูกสำหรับห่ออาหาร ทำให้ใช้เวลาไม่นานนักเขาก็วิ่งกลับมาพร้อมกระดาษห้าสิบแผ่น

“ได้มาห้าสิบแผ่นขอรับพี่ใหญ่” ถานจงซิงส่งกระดาษให้เมื่อเห็นว่าพี่ชายกับน้องสาวเขาเปิดไหและนำลูกสนออกมาเทวางไว้บนโต๊ะเล็กซึ่งนำมาจากบ้านแล้ว

“อืม… ได้แค่นี้ก็ถือว่ามากแล้ว รอขายของได้ก่อนค่อยซื้อเพิ่มถ้าไม่พอ” ถานจงหยางบอกน้องชาย เขารู้ดีว่าการค้าขายไม่ได้ง่ายดายนัก

“ของว่างอร่อย ๆ ราคาเพียงสิบลูกหนึ่งอีแปะ เชิญพ่อแม่พี่น้องมาชิมก่อนได้เจ้าค่ะ เร่เข้ามา ๆ ของว่างราคาถูก อิ่มอร่อยมากเลยนะเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนเห็นว่าทุกอย่างพร้อมขายแล้ว นางจึงตะโกนเรียกลูกค้าอย่างร่าเริง ถ้าพวกเขายังคงเงียบอยู่ก็คงไม่มีลูกค้ามาลิ้มลองลูกสนของบ้านนางเสียทีน่ะสิ

“อ่า… น้องหญิงช่างกล้าหาญนัก” ถานจงซิงอดเขินอายขึ้นมาไม่ได้

“อืม… เจ้าก็ช่วยน้องตะโกนด้วยสิ คนจะได้มาดูของว่างร้านเรา” ถานจงหยางหันไปบอกน้องชายที่เขินจนบิดตัวไปมาแล้ว เขาอดส่ายหน้าเบา ๆ กับท่าทางของน้องชายขี้อายคนนี้ไม่ได้ กลับเป็นน้องสาวพวกเขาที่ใจกล้ามากกว่าเสียอีก

ไม่นานหลังจากพวกเขาช่วยกันตะโกนเรียกลูกค้าก็มีคนมาลองชิมลูกสนหลายคนเลยทีเดียว แถมคนพวกนั้นต่างกล่าวว่ามันอร่อยและราคาถูกมากจริง ๆ

“ข้าเอาสองอีแปะ” ลูกค้าคนหนึ่งที่ชิมลูกสนแล้วรีบร้องบอก

“ข้าเอาอีแปะเดียวก่อน” ลูกค้าอีกคนพูดขึ้นมาเช่นกัน

เสียงเรียกให้เด็กทั้งสามห่อลูกสนให้ดังไปทั่วหน้าร้านทันที พวกเขาต่างช่วยกันห่อลูกสนและรับเงินกันมือเป็นระวิง ไม่นานกระดาษที่ซื้อมาก็หมดลง ถานจงหยางส่งเงินให้น้องชายไปซื้อมาอีกสามอีแปะ เขาไม่กล้าซื้อมาทีละมาก ๆ เพราะกลัวว่าถ้าใช้ไม่หมดจะเป็นการเสียเงินโดยใช่เหตุ

พ่อค้าแม่ค้าในตลาดเห็นเด็กสองคนมาขายของเข้าก็พากันสอบถามคนที่ซื้อลูกสนไปก่อนหน้านี้อย่างสนอกสนใจ

“พวกเขาขายอะไรกันเหรอ” พ่อค้าคนหนึ่งเห็นคนที่ไปซื้อกำลังเคี้ยวลูกสนตุ้ย ๆ ก็อดถามขึ้นมาไม่ได้ เขาเองก็อยากลองไปซื้อกินดูบ้าง

“ของว่างน่ะเถ้าแก่ เจ้าไปลองชิมดูก่อนได้ อร่อยมากเลยล่ะ แถมราคาถูกมากด้วยนะ ข้ากินแล้วยังรู้สึกอิ่มท้องไม่ต่างจากกินข้าวเลย” ลูกค้าที่ซื้อลูกสนมาบอกพร้อมรอยยิ้มกว้าง หากว่าเขาซื้อของพวกนี้ไปกินแทนอาหารมื้อหลักก็น่าจะได้

“จริงเหรอท่าน” พ่อค้าไม่ค่อยอยากจะเชื่อนัก เขาคิดว่าของว่างเหมาะสำหรับกินเล่นเท่านั้น หากเอามากินแทนข้าวคงไม่อิ่มแน่

“จริงสิ เจ้าไปลองชิมดูที่ร้านเถอะ หวานมันอร่อยเชียวนะ” ลูกค้าคนนั้นพูดจบก็เดินไปซื้อของจำเป็นต่อในตลาด เขารู้ดีว่าสิบปากว่าไม่เท่าลองชิม

พ่อค้าคนนั้นฝากร้านกับแม่ค้าแผงข้าง ๆ ก่อนที่เขาจะวิ่งเหยาะ ๆ ไปหน้าร้านของพวกถานจงหยาง ตอนนี้ลูกค้าหน้าร้านเริ่มบางตาแล้ว

“จงหยาง เอาของว่างเจ้ามาให้ลุงสักสองอีแปะสิ” พ่อค้ายื่นเงินส่งให้

“ขอรับท่านลุง” ถานจงหยางยิ้มกว้างเมื่อมีคนคุ้นเคยมาอุดหนุน เขายังแถมให้พ่อค้าเพิ่มอีกสองลูกตามที่น้องสาวบอกด้วย

“โอ้ อร่อยจริง ๆ นั่นแหละ เอาไว้ลุงจะมาซื้ออีกนะ ลุงไปเฝ้าร้านก่อน” พ่อค้าชิมดูแล้วก็เห็นว่ามันอร่อยและอิ่มท้องอย่างที่เขาถามก่อนหน้านี้ก็ยิ้มกว้างออกมา

“ขอรับท่านลุง” ถานจงหยางพยักหน้ายิ้มออกมาเช่นกัน เขาไม่คิดว่าจะมีคนชอบลูกสนพวกนี้จริง ๆ จากที่เคยกังวลก่อนขาย ตอนนี้เขาเริ่มมีความหวังมากขึ้นแล้ว

ถานเซียนเซียนกับถานจงซิงเองก็ยิ้มออกมาเช่นกัน พวกเขาโชคดีไม่น้อยที่ลูกค้าต่างบอกกันปากต่อปาก ทำให้ตอนนี้ลูกสนที่นำมาขายไปได้เกินครึ่งหนึ่งแล้ว พวกเขาคาดว่าอีกไม่นานก็คงขายหมดและกลับบ้านได้

สามพี่น้องขายลูกสนต่ออีกไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ในที่สุดของที่นำมาก็หมดลงเสียที พวกเขายังบอกลูกค้าที่มาไม่ทันว่าพรุ่งนี้จะมาขายกันแต่เช้าด้วย ทำให้ลูกค้าคนอื่น ๆ ต้องกลับบ้านกันไปก่อน

“พี่ใหญ่ เราจะแวะซื้อของกลับบ้านก่อนไหมเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนรู้ดีว่าที่บ้านไม่มีเครื่องปรุงอะไรเหลืออยู่แล้ว นางอยากซื้อน้ำตาลเพื่อไปทำขนมลูกสนและนำมันมาขายในวันพรุ่งนี้ ถานเซียนเซียนคิดเอาไว้แล้วว่าจะเพิ่มราคาเพื่อหากำไร

“เจ้าอยากซื้ออะไรล่ะ เราแวะซื้อก่อนก็ได้” ถานจงหยางยังไม่ได้นับเงินก็จริงอยู่ แต่เท่าที่เขาดูด้วยสายตา เงินที่ขายของได้วันนี้คงมากกว่าหนึ่งร้อยอีแปะแล้ว ถ้าน้องสาวเขาอยากซื้ออะไรกลับไป เขาที่เป็นพี่ชายก็ไม่อยากขัด

“ข้าอยากซื้อน้ำตาลหรือไม่ก็หญ้าหวานเจ้าค่ะพี่ใหญ่ ข้าจะเอาไปทำขนม” ถานเซียนเซียนบอกไปตามความจริง นางต้องรีบทำขนมออกมาเพื่อขายต่อ

“ได้ ๆ พวกพี่จะพาไปซื้อ” ถานจงซิงพยักหน้ารับคำ เขาอยากลองชิมขนมของน้องสาวจะแย่แล้ว ถ้าทำออกมาอร่อย เขาคิดว่าต้องขายได้กำไรมากกว่าที่ขายวันนี้แน่

สามพี่น้องเดินตามกันไปยังร้านขายเครื่องปรุงรสซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตลาดที่พวกเขาอยู่ก่อนหน้านี้ ถานเซียนเซียนเข้าไปสอบถามราคาก็พบว่าน้ำตาลแพงมากถึงจินละห้าร้อยอีแปะเลยทีเดียว สีหน้าของถานเซียนเซียนอดผิดหวังไม่ได้

“หลงจู๊เจ้าคะ ไม่ทราบท่านมีอะไรใช้ปรุงรสหวานได้อีกไหมเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนไม่รู้ว่าในยุคสมัยนี้จะมีอะไรใช้แทนน้ำตาลได้บ้าง

“อืม… มีกานเฉ่า(ชะเอม)ที่ใช้เพิ่มรสหวานได้ เจ้าต้องการหรือเปล่า ข้าขายเพียงกำละสองอีแปะเท่านั้น” หลงจู๊เห็นเด็กสาวสีหน้าไม่ดีนักก็อยากช่วยเหลือบ้าง เขามองเสื้อผ้าของสามพี่น้องที่ปะชุนแล้วปะชุนอีกก็นึกสงสาร เสื้อผ้าของเด็กพวกนี้แทบไม่ต่างจากขอทานในเมืองเลยแม้แต่น้อย แต่เด็กพวกนี้กลับดูมีมารยาทมากกว่าและไม่เหมือนขอทานพวกนั้นที่คอยแต่ขอเงินขออาหาร

“ขอบคุณเถ้าแก่เจ้าค่ะ ข้าขอซื้อสองกำนะเจ้าคะ นี่เงินสี่อีแปะ” ถานเซียนเซียนยิ้มกว้างออกมาได้เสียที นางไม่คิดว่ายุคนี้จะมีกานเฉ่าขายด้วย อย่างน้อยถึงไม่มีน้ำตาลแต่การทำขนมของนางก็สามารถใช้กานเฉ่าได้เช่นกัน

“ขอบใจเจ้ามาก นี่กานเฉ่าสองกำ” หลงจู๊เดินไปหยิบกานเฉ่ามาส่งให้เด็กสาวตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มบาง เขาอดเอ็นดูเด็กสาวท่าทางคล่องแคล่วคนนี้ไม่ได้

“น้องสาว เจ้าจะซื้ออย่างอื่นเพิ่มไหม” ถานจงหยางถามอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าน้องสาวต้องการซื้ออะไรไปทำอาหารที่บ้านหรือเปล่า

“ท่านพี่อยากกินอะไรเป็นมื้อเย็นเจ้าคะ ข้าจะได้ซื้อของไปทำให้” ถานเซียนเซียนลืมไปเลยว่าที่บ้านนางไม่มีเครื่องปรุง แต่ด้วยราคาสินค้าที่แพงมาก ทำให้นางอยากใช้แต้มแลกเปลี่ยนกับระบบมากกว่า

“ไม่มี ๆ พวกพี่ชายกินอะไรก็ได้” ถานจงหยางรีบส่ายหน้าตอบ เขากลัวว่าเงินที่หามาได้วันนี้จะหมดเสียก่อน อีกทั้งที่บ้านยังมีลูกสนอีกเป็นจำนวนมาก พวกเขาสามารถกินมันแทนข้าวได้เช่นกัน

“ถ้าอย่างนั้นเรากลับบ้านกันเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะทำของอร่อย ๆ ให้กิน” ถานเซียนเซียนตัดสินใจแลกของกับระบบเพื่อทำอาหารค่ำแทน

ระหว่างทางถานเซียนเซียนแลกของกับระบบโดยให้ของทั้งหมดวางอยู่บนรถเข็นและนางจะบอกพวกพี่ชายว่าแอบไปซื้อมาแทน เพราะตอนขายของนั้นถานเซียนเซียนเกิดปวดท้องขึ้นมา นางเลยไปเข้าห้องน้ำที่โรงเตี๊ยม ถานเซียนเซียนจึงคิดใช้เหตุผลนี้ในการนำของจากระบบออกมา

[ เนื้อหนึ่งชั่ง เกลือ น้ำตาล น้ำมัน แป้ง ไข่ แลกเปลี่ยนสำเร็จ ] ระบบเอ่ยขึ้น ถึงแม้ว่าเจ้านายมันจะแลกของมาเพียงเล็กน้อย มันก็เข้าใจเหตุผลของนางดี

[ ขอบใจเจ้ามาก รอให้ข้าได้ขึ้นเขาอีกครั้งก่อน ข้าจะแลกลูกสนกับเจ้า ] ถานเซียนเซียนเห็นว่าใช้ลูกสนแลกนั้นได้แต้มมากกว่าฟืน นางจึงเลือกจะลองใช้ลูกสนก่อนเป็นอันดับแรก รอให้นางเก็บเงินได้มากกว่านี้ ถานเซียนเซียนจึงจะวางแผนต่อไป