ร่วมแรงร่วมใจ

ชาวบ้านในหมู่บ้านเห็นกลุ่มคนตระกูลถานเดินผ่านไปก็ได้แต่สงสัยว่าพวกเขาขึ้นเขาไปเก็บอะไร เหตุใดจึงต้องปกปิดมิดชิดแบบนี้

“เฮ้! ถานจื่อ พวกเจ้าขึ้นเขาไปเก็บของดีอะไรมา เหตุใดจึงไม่บอกกันบ้างเล่า” ชาวบ้านขาเผือกอดตะโกนถามขึ้นมาไม่ได้เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังจะเดินผ่านไป

“แค่ฟืนเท่านั้น พวกเรากลัวมันจะหล่นระหว่างทางน่ะ” ถานจื่อต้องโกหกออกไปอย่างช่วยไม่ได้ พวกเขาตกลงกันแล้วว่าจะเก็บเรื่องลูกสนไว้เป็นความลับ

“แค่ฟืนเหตุใดต้องปิดบังด้วยเล่า พวกเจ้าแน่ใจนะว่าไม่ได้ซ่อนอะไรดี ๆ ไว้น่ะ” ชาวบ้านอีกคนที่สอดส่องคนบ้านถานอยู่นานสองนานอดเดินออกมาขวางไว้ไม่ได้

“แน่ใจสิ เจ้ารีบหลีกไป พวกเรายังมีงานต้องทำอีกมาก” ถานม่อจือเดินนำขึ้นไปส่งสายตาดุร้ายใส่ชาวบ้านที่ตั้งใจขวางทางทันที เขาไม่ชอบหน้าชาวบ้านคนนี้นัก

“เพ้ย! ก็แค่ไม้ฟืน พวกเจ้าจะเอาไปทำสิ่งใดได้นักหนา” ชาวบ้านคนนั้นมองกวาดไปยังคนตระกูลถานอย่างเหยียดหยาม

“มันเรื่องของบ้านเรา เกี่ยวอันใดกับเจ้าเล่า หลีกไป!” ถานม่อจือตวาดเสียงดัง

“ชิ เจ้าจะเสียงดังทำไมกัน ข้าหลีกให้ก็ได้” ชาวบ้านกลัวว่าถานม่อจือจะลงมือ มีใครไม่รู้บ้างเล่าว่าถานม่อจือเป็นคนพูดจริงทำจริง ถึงแม้บ้านถานจะยากจนข้นแค้น แต่หากมีเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ถานม่อจือก็ไม่เคยออมมือเลยสักครั้ง พวกชาวบ้านขี้นินทาจึงไม่มีใครกล้าทำอะไรเกินไปนัก พวกเขายังไม่อยากบาดเจ็บโดยใช่เหตุ

“รีบไปเถอะ” ถานจื่อเร่งเร้าให้ลูกชายกับหลาน ๆ รีบเดินกลับบ้าน เขากลัวเหลือเกินว่าจะมีชาวบ้านหน้าด้านมาขอดูสิ่งที่พวกเขาเก็บมาจริง ๆ

เด็ก ๆ ได้ยินแบบนี้ก็เปลี่ยนจากเดินเป็นกึ่งเดินกึ่งวิ่ง ทำอย่างไรได้ในเมื่อพวกเขายังโตไม่เต็มที่เนื่องจากขาดสารอาหารมานาน ถานจื่อกับถานม่อจือเดินรั้งท้ายเพื่อป้องกันไม่ให้มีคนมายุ่งกับเด็กในบ้าน

“ข้ารู้สึกว่าพวกมันทำตัวแปลก ๆ เจ้าแอบไปดูสิว่าที่บ้านมันกำลังทำอะไร” ชาวบ้านคนหนึ่งท่าทางนักเลงอดหันไปสั่งลูกน้องซึ่งยืนดูอยู่ด้วยกันไม่ได้

“ลูกพี่ ข้ามีหรือจะกล้าไป ท่านก็เห็นว่าถานม่อจือมันไม่ได้ล้อเล่น หากข้าถูกทำร้ายจะทำอย่างไรเล่า ข้าว่าท่านไปดูเองเถอะ” ลูกน้องขี้ขลาดรีบวิ่งปรื๋อหนีไปทันที

“โธ่เอ้ย! ไอ้คนใจเสาะ ข้าไปดูเองก็ได้” ชาวบ้านคนนั้นอดตะโกนด่าคำหนึ่งไม่ได้ เขาอยากรู้จริง ๆ ว่าตระกูลถานเก็บของดีอะไรมากันแน่

เมื่อพวกเขากลับถึงบ้าน ทุกคนรีบนำลูกสนเข้าไปเก็บในห้องครัวทันที จากนั้นจึงให้ถานเหยาจื่อไปคอยเฝ้าหน้าบ้านว่ามีคนมาแอบดูพวกเขาหรือไม่

“จงหยาง จงซิง พวกเจ้าไปขุดหลุมเพิ่ม เราจะได้เผาลูกสนได้มากขึ้น” ถานจื่อหันไปบอกลูกชายซึ่งกำลังเทลูกสนจากตะกร้าลงกองรวมกันเอาไว้ในห้องครัว

“ขอรับท่านพ่อ” สองหนุ่มของบ้านพยักหน้ารับพร้อมกัน

“ท่านพ่อเจ้าคะ ท่านไปหาอะไรมาบังเอาไว้หน่อยดีไหม ข้ากลัวว่าจะมีชาวบ้านมาเห็นเข้าน่ะเจ้าค่ะ รั้วบ้านเราไม่ได้มิดชิดอะไรนัก” ถานเซียนเซียนสำรวจบริเวณครัวข้างบ้านก็อดกังวลขึ้นมาไม่ได้

“เซียนเซียน หรือเราจะไปขุดหลุมเผากันที่หลังบ้านดี ยังไงตรงนั้นก็ไม่ได้ปลูกผักอะไรมานานแล้ว” ถานม่อจือนึกถึงสวนผักที่เมื่อก่อนเคยปลูกเอาไว้ แต่พอเกิดภัยพิบัติจนไม่มีน้ำใช้ พวกเขาก็ทิ้งที่ดินตรงนั้นให้รกร้างไปนานแล้ว

“อืม… น้องรองความคิดไม่เลว ถ้าอย่างนั้นข้าจะกลบหลุมหน้าครัวก่อน เจ้าพาหลานไปขุดหลุมเอาไว้ให้มากหน่อยล่ะ ดีที่ครัวเราทะลุไปหลังบ้านได้พอดี” ถานจื่อฟังแล้วก็รีบเอ่ยสนับสนุนน้องชายทันที

“ท่านพ่อกับท่านลุงจัดการได้เลยเจ้าค่ะ ข้าจะเผาลูกสนในเตาครัวเอง” ถานเซียนเซียนรู้ดีว่าตอนนี้ต้องเร่งมือกันแล้ว ไม่อย่างนั้นกว่าพวกเขาจะนำลูกสนไปขายก็คงไม่ทันช่วงบ่ายเป็นแน่ นางอยากรีบทดลองขายเพื่อดูว่าจะมีคนสนใจกินหรือไม่ ราคาของลูกสนพวกนางกำหนดเอาไว้แล้วว่าสิบลูกจะขายเพียงหนึ่งอีแปะ อย่างไรเสียพวกนางก็ไม่มีต้นทุนอะไรนอกจากการลงแรง

“ได้ ๆ ลูกไปเถอะ เรื่องอื่นปล่อยพวกพ่อจัดการเอง” ถานม่อจือพยักหน้ารับคำลูกสาว เขารีบนำไม้ฟืนท่อนหนึ่งที่เหลาปลายเอาไว้จนแหลมไปด้วยเพื่อขุดหลุม

ถานจื่อเห็นน้องชายไปแล้ว เขาก็เข็นรถที่มีลูกสนอยู่ไปทางหลังบ้านทันทีเช่นเดียวกัน ต่างคนต่างร่วมแรงร่วมใจกันทำงานตามหน้าที่ของตน แม่ของเซียนเซียนและป้าสะใภ้ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมาทำงานด้านนอกด้วย เพราะพวกเขากลัวว่าชาวบ้านจะสงสัยเอา ใครไม่รู้บ้างว่าสะใภ้บ้านนี้ปักผ้าเช็ดหน้าเป็นอาชีพ

“เฮ้! เหยาจื่อ บ้านพวกเจ้ากำลังยุ่งกับสิ่งใดกัน” ฉ่งฉิง นักเลงประจำหมู่บ้านเห็นว่าถานเหยาจื่อนั่งเล่นอยู่หน้าบ้านจึงรีบตะโกนถาม เขาไม่เห็นผู้ชายคนอื่นในบ้านเลย

“ไม่มีอะไรนี่ขอรับ แค่พวกท่านลุง ท่านพ่อกับพี่ ๆ กำลังซ่อมบ้านกันอยู่” ถานเหยาจื่อฟังคำแนะนำจากถานเซียนเซียนก่อนมาเฝ้าหน้าบ้านแล้ว เขาจึงตอบกลับได้อย่างไม่ติดขัดอะไร อีกทั้งฉ่งฉิงคนนี้ยังชอบไปขอข้าวของจากชาวบ้านคนอื่นบ่อย ๆ ด้วยสีหน้าท่าทางแบบนักเลงของเขา ทำให้ชาวบ้านไม่กล้าต่อต้านและต้องมอบสิ่งของเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กลับไปแทบทุกครั้ง มีเพียงบ้านเขาซึ่งมีผู้ชายแข็งแรงหลายคนเท่านั้นไม่ได้ถูกฉ่งฉิงหาเรื่องหรือหน้าด้านมาขอสิ่งของ

“ชิ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพวกเจ้าจะไม่ได้อะไรดี ๆ มาจากภูเขา อย่าให้ข้ารู้นะว่าพวกเจ้าแอบทำอะไรลับหลังพวกเราชาวบ้าน ไม่อย่างนั้นข้าจะเรียกชาวบ้านมาจัดการพวกเจ้าให้หมดเลยคอยดู” ฉ่งฉิงเห็นว่าถามไปก็คงไม่ได้เรื่องเหมือนเดิม เขาจึงเลือกจะไปหาขอของกินจากชาวบ้านคนอื่นแทน ตั้งแต่เช้าเขายังไม่ได้กินอะไรเลย

ถานเหยาจื่อได้แต่ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ คำพูดของฉ่งฉิงทำให้เขากังวลว่าจะเกิดเรื่องกับคนในบ้าน ถานเหยาจื่อจำทุกอย่างเอาไว้จนขึ้นใจ รอให้เขาหมดหน้าที่เฝ้าดูแลหน้าบ้านเสียก่อน เขาจึงจะเล่าทุกอย่างที่ฉ่งฉิงพูดให้ทุกคนฟัง

หนึ่งชั่วยามต่อมา ลูกสนสีขาวนวลจำนวนมากถูกนำใส่ไหเปล่าใบเก่าที่พวกเขาช่วยกันล้างทำความสะอาดเอาไว้ก่อนหน้าหลายสิบไห

“รีบยกขึ้นรถเข็นเถอะ พวกเจ้าจะได้เอาไปขายในเมือง” ถานจื่อบอกลูกชายกับหลานสาวที่อาสาไปขายของในเมืองพร้อมพี่ ๆ

“ขอรับท่านพ่อ” เด็ก ๆ ช่วยกันขนไหทั้งหมดขึ้นรถเข็นเสร็จในเวลาไม่นาน

“ท่านพ่อขอรับ ข้าไปกับพี่สาวด้วยไม่ได้หรือขอรับ” ถานเหยาจื่อมีสีหน้าเศร้าเมื่อรู้ว่าตัวเองไม่ได้เข้าเมืองไปกับพวกพี่ ๆ

“ไม่ได้ ๆ เจ้าต้องอยู่ช่วยพ่อกับลุงของเจ้าเผาลูกสนต่อก่อน พรุ่งนี้เจ้าค่อยไปขายกับพวกพี่ชายก็ยังไม่สายหรอก” ถานม่อจือส่ายหัวปฏิเสธลูกชายทันที พวกเขาคุยกันแล้วว่าพรุ่งนี้จะไปขายลูกสนย่างแต่เช้า โดยจะแบ่งงานกันทำเหมือนเช่นวันนี้

“เฮ้อ ลูกเข้าใจแล้วขอรับ ข้าไม่ไปกับพี่สาวก็ได้” ถานเหยาจื่อถอนหายใจยาวอย่างกับคนแก่ ทำเอาคนอื่น ๆ อดหัวเราะท่าทางแก่แดดของเขาไม่ได้

หลังจากเตรียมของขึ้นรถเข็นเรียบร้อยแล้ว ถานจงหยาง ถานจงซิงและถานเซียนเซียนก็พากันเข็นรถออกจากลานบ้านไปทันที พวกเขาไม่แน่ใจว่าจะขายลูกสนพวกนี้หมดหรือเปล่า อย่างไรเสียลูกสนในไหก็มีอยู่เป็นจำนวนมาก พวกเขายังได้รับเงินจากยี่ซินมาสองอีแปะสำหรับไปซื้อกระดาษห่อลูกสนให้ลูกค้า ถึงแม้ว่าเงินแค่สองอีแปะจะซื้อได้ไม่กี่แผ่นก็จริงอยู่ แต่ถานเซียนเซียนก็ตั้งใจจะใช้เงินที่ขายได้ไปซื้อกระดาษมาเพิ่มทีหลัง

ระยะทางจากหมู่บ้านจิงเยว่ไปยังเมืองซานหลางไม่ได้ไกลมากนัก พวกเขาใช้เวลาเพียงไม่ถึงสองเค่อก็ไปถึงประตูเมือง ตอนนี้เลยเที่ยงมานานพอสมควร ถานเซียนเซียนมองภายในเมืองซึ่งเต็มไปด้วยขอทานด้วยสีหน้าหนักใจ นางกลัวว่าการค้าครั้งแรกของนางจะไม่ประสบความสำเร็จ

“ท่านพี่ เหตุใดจึงมีขอทานมากนักเล่าเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนอดเอ่ยถามไม่ได้

“เฮ้อ เจ้าก็รู้ว่าเกิดภัยแล้งแถบนี้น่ะน้องสาว คนจากเมืองอื่นต่างอพยพไปมาไม่น้อย เมื่อไม่กี่เดือนก่อนก็มีชาวบ้านจากเมืองข้างเคียงเดินทางมาเสี่ยงดวงที่นี่ ทำให้ในเมืองมีขอทานอยู่เป็นจำนวนมากแบบนี้น่ะสิ” ถานจงหยางอธิบายพร้อมกับทอดถอนใจออกมายาวเหยียด เขาเองก็ไม่รู้สถานการณ์ของเมืองอื่นมากเท่าไหร่นัก

“อืม… แบบนี้พวกเราจะขายของได้หรือเปล่าเล่าเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนอดถามออกมาอีกคำไม่ได้ นางกังวลมากจริง ๆ ที่อาชีพแรกของนางอาจเกิดปัญหา

“อย่าคิดมากเลยน้องสาว ลองขายดูกันก่อนเถอะ พวกพี่ชายจะพาเจ้าไปตั้งแผงขายแถวตลาดดีไหม ที่นั่นพวกพี่ชายไปรับจ้างขนของเป็นประจำ” ถานจงซิงยิ้มปลอบน้องสาวของพวกเขา อย่างไรเสียเขากับพี่ชายก็ไม่ได้คาดหวังมากว่าของที่เอามาทั้งหมดจะขายออกได้ พวกเขารู้ดีว่าการหาเงินยากเย็นแค่ไหนในช่วงหลายปีมานี้

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ พวกเรามาพยายามด้วยกันเถิด” ถานเซียนเซียนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อให้กำลังใจตัวเอง นางได้ยินเสียงระบบแอบบ่นเบา ๆ ว่าแทนที่นางจะนำลูกสนมาแลกแต้มกับมันให้หมดแล้วค่อยเปลี่ยนเป็นเงินหรือของจำเป็น นางกลับมาทำให้ตัวเองต้องลำบากมานั่งขายลูกสนในราคาถูกแสนถูกเสียนี่

[ ข้ารู้ว่าเจ้าหวังดี แต่เจ้าอย่าลืมว่าถ้าไม่มีอาชีพแล้วบ้านข้ามีเงินขึ้นมา ชาวบ้านคนอื่นจะคิดยังไง ข้าไม่อยากทำให้คนที่บ้านเดือดร้อน ] ถานเซียนเซียนบอกเหตุผล